ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ทรยศ? คำนั้นมันฟังดูยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับดีไซเนอร์ต๊อกต๋อยที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉันนะ คุณคริสติน่า" เรย์สวนกลับทันควัน เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวของบรรณาธิการบริหารดังสนั่นราวกับเสียงปืนที่ลั่นไกกลางสมรภูมิ เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นิ้วเดียว แม้แววตาของหญิงสาวตรงหน้าจะฉายชัดถึงแรงอารมณ์ที่จวนเจียนจะระเบิด คริสติน่าไม่ตอบในทันที เธอค่อยๆ ปล่อยกระดาษในมือร่วงลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ฟังดูหนักแน่นและเย็นชาพอๆ กับใบหน้าของเธอ นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงามกดลงบนเอกสารนั้น ลากผ่านลายเส้นสเก็ตช์ชุดที่เรย์แอบนำไปเสนอให้กับนิตยสารคู่แข่งโดยไม่บอกกล่าว "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และความทะเยอทะยานของเธอ... มันไม่ควรแลกมาด้วยการเหยียบหัวคนที่เปิดโอกาสให้เธอ" คริสติน่าขยับตัวลุกขึ้นยืน ความสูงของเธอไม่ได้เหนือกว่าเรย์มากนัก แต่ทว่ารัศมีของอำนาจที่แผ่ออกมากลับกดทับบรรยากาศภายในห้องจนแทบหายใจไม่ออก "เธอคิดว่าการขายแบบชุดพวกนี้ให้ 'The Vanguard' จะทำให้เธอแจ้งเกิดได้งั้นเหรอ? เปล่าเลย เรย์... มันมีแต่จะทำให้เธอตายสนิทในวงการนี้" เรย์แค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหลมคมเหมือนใบมีด เธอเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบและไม้ซีดาร์ที่คุ้นเคยจากตัวคริสติน่า มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ แต่ตอนนี้มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "แจ้งเกิดหรือตายสนิท... ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง ไม่ใช่คุณ" เรย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น "คุณกดหัวฉันไว้ด้วยคำว่า 'ที่ปรึกษา' มานานเกินไปแล้วคริสติน่า ถ้าฉันไม่เริ่มเดินด้วยขาตัวเอง วันนี้ฉันก็คงเป็นแค่เบี้ยที่รอวันถูกเขี่ยทิ้งเหมือนคนอื่นๆ" คริสติน่าชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดผ่าน ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจน้ำแข็ง "เบี้ยเหรอ? ถ้าเธอคิดว่าฉันเห็นเธอเป็นแค่เบี้ย... เธอก็ประเมินสายตาฉันต่ำไป" คริสติน่าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเรย์ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหราจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เธอหยิบซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีแดงสดขึ้นมาจากลิ้นชัก แล้ววางมันลงบนฝ่ามือของเรย์อย่างจงใจ "Fashion Gala สัปดาห์หน้า" คริสติน่ากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าและทรงพลัง "คนทั้งโลกจะจับจ้องไปที่งานนี้ และแบรนด์ชั้นนำทุกแบรนด์ต่างก็แย่งชิงพื้นที่บนตัวของ 'นางเอกสาวดาวรุ่ง' ที่จะสวมชุดของพวกเขาเดินพรมแดง" เรย์ขมวดคิ้ว มือที่ถือซองจดหมายสั่นเล็กน้อย "คุณต้องการอะไร?" "ฉันต้องการชุดที่สวยที่สุดในงาน... ชุดที่จะทำลายทุกสถิติการวิจารณ์ และทำให้ทุกคนที่เคยดูถูกเธอต้องก้มหัวให้" คริสติน่าขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "ฉันให้สิทธิ์เธอในการออกแบบชุดให้ฉัน... ไม่ใช่ในฐานะผู้ช่วย แต่ในฐานะ 'ดีไซเนอร์หลัก' ภายใต้ชื่อของฉัน" เรย์หยุดหายใจไปชั่วขณะ ข้อเสนอนี้มันอันตรายเกินไป มันคือดาบสองคมที่คมกริบจนบาดมือคนถือ เธอรู้ดีว่าหากงานนี้ล้มเหลว ชื่อของเธอจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี แต่ถ้ามันสำเร็จ... มันคือโอกาสที่เธอจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วข้ามคืน "คุณจะให้ฉันออกแบบชุดที่คุณจะใส่... เพื่อพิสูจน์ว่าฉันดีพอ?" เรย์ทวนคำ มือของเธอเริ่มบีบซองจดหมายแน่นขึ้น "ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าเธอดีพอ" คริสติน่าเผยรอยยิ้มที่เรย์อ่านไม่ออก เป็นรอยยิ้มที่ผสมปนเประหว่างความเย่อหยิ่งและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แต่เพื่อพิสูจน์ว่าคนอย่างฉัน... ไม่เคยตัดสินคนผิด" เรย์มองดูคริสติน่าด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเกลียดชังที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนด้วยความทะเยอทะยานที่ถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเปิดซองจดหมายออก ในนั้นไม่ใช่แค่บัตรเชิญ แต่มันคือภาพถ่ายของแบบร่างชุดที่เรย์เคยวาดไว้ในไดอารี่ลับ... ภาพวาดที่เธอไม่เคยบอกใครว่าเธอเป็นคนออกแบบ ลมหายใจของเรย์ติดขัดทันทีที่เห็นภาพนั้น "คุณ... คุณไปเอาภาพร่างพวกนี้มาจากไหน?" คริสติน่าไม่ตอบ เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามราตรี ทิ้งให้เรย์ยืนอึ้งอยู่กลางห้อง "อย่าถามว่าฉันได้มายังไง ให้ถามตัวเองดีกว่าว่า... เธอจะกล้าพอที่จะทำให้มันกลายเป็นจริงบนตัวฉันไหม?" คริสติน่าเว้นจังหวะ ก่อนจะหันกลับมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เพราะถ้าเธอปฏิเสธ พรุ่งนี้เช้า... แบบร่างทั้งหมดของเธอจะไปอยู่ในถังขยะหน้าสตูดิโอ พร้อมกับข่าวการทรยศของเธอที่จะถูกตีแผ่บนหน้าหนึ่งของนิตยสารทุกฉบับ" เรย์กำซองจดหมายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ข้อเสนอ แต่มันคือคำสั่งที่ต้องแลกด้วยชีวิตการทำงานของเธอ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออกโดยชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่เรย์รู้จักดี... เขาคือคนเดียวกับที่เธอเคยทรยศในอดีต และเป็นคนที่คริสติน่าไม่เคยพูดถึงเลยแม้แต่คำเดียว "ขอโทษที่รบกวนครับคริสติน่า" ชายคนนั้นกล่าวพลางเหลือบมองเรย์ด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะหันไปหาบรรณาธิการบริหาร "แต่ผมว่าเรย์คงจะยังไม่พร้อมรับข้อเสนอของคุณตอนนี้... เพราะตอนนี้ สิ่งที่เธอควรจะรู้คือความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนต่างหาก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ หวังว่าจะชอบความแซ่บในบทนี้กันนะจ๊ะ – ควีนบีทูโก