คำสบประมาทบนรันเวย์

“คอลเล็กชันนี้เหรอคะ? ถ้าคุณจะเอาผ้าตัดชุดตุ๊กตามาวางบนรันเวย์ระดับไฮเอนด์แบบนี้... ฉันแนะนำให้เปลี่ยนไปเปิดร้านขายของเล่นเด็กจะเหมาะกว่าค่ะ” เสียงแหลมคมเหมือนใบมีดโกนของคริสติน่ากรีดผ่านความเงียบงันในโถงจัดแสดง เสียงชัตเตอร์กล้องนับร้อยตัวหยุดกึกราวกับถูกแช่แข็งในวินาทีนั้น เรย์ยืนอยู่หลังเวที มือที่กำเนื้อผ้าไหมซาตินแน่นจนขึ้นข้อขาว หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ “คุณพูดว่าอะไรนะคะ คุณคริสติน่า?” เรย์ก้าวออกมาจากเงามืด เสียงของเธอเรียบสนิท แต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะช็อตทุกคนที่ขวางทาง เธอหยุดยืนตรงหน้าบรรณาธิการบริหารสาวผู้ทรงอิทธิพล สบตากับดวงตาคู่คมที่ไร้แววปรานีคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว คริสติน่าไม่แม้แต่จะกระพริบตา เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แถวหน้าสุดด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับนางพญา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเย็นเยียบของเธอลอยมาแตะจมูกเรย์ “ฉันบอกว่า ‘ขยะ’ ค่ะ เรย์ งานดีไซน์ที่ไม่มีจิตวิญญาณ มีแค่ความมั่นใจที่ล้นจนน่าสมเพช แบบนี้เหรอที่คุณคิดว่าจะล้มบัลลังก์ของฉันได้?” คนทั้งห้องโถงกลั้นหายใจ นักข่าวบางคนเริ่มซุบซิบ เสียงพึมพำดังเป็นระยะ แต่เรย์กลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้าไปใกล้คริสติน่าจนระยะห่างลดเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาของเรย์ไล่มองตั้งแต่ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสด ไปจนถึงกระดุมเสื้อสูทสั่งตัดที่ไร้รอยยับของอีกฝ่าย “ความสมเพชเหรอคะ?” เรย์ยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวของเธอแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อของคริสติน่า ก่อนจะปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกอย่างยียวน “หรือว่าที่จริงแล้ว คุณแค่ ‘กลัว’ กันแน่? กลัวว่าคนข้างนอกนั่นจะเห็นว่าสิ่งที่ฉันสร้าง... มันสวยงามจนทำให้ความเป๊ะปังจอมปลอมของคุณดูเก่าเก็บไปถนัดตา” คริสติน่าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม มือของเธอคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บ แต่เรย์กลับไม่ถอยหนี กลับกัน... เธอกลับโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูอีกฝ่าย “อย่าริอ่านเล่นเกมที่ตัวเองคุมไม่ได้เลยค่ะ เรย์” เสียงของคริสติน่าสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “คนอย่างคุณน่ะเหรอ จะทำให้นิตยสารของฉันแปดเปื้อนได้? ฝันไปเถอะ” “ความฝันของฉันมันมักจะกลายเป็นความจริงเสมอ คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดนี่คะ... ยิ่งโดยเฉพาะตอนที่คุณเป็นคน ‘ผลัก’ ฉันให้ไปถึงจุดนั้นเองกับมือ” เรย์ดึงมือกลับ ทิ้งให้คริสติน่ายืนแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เรย์หันหลังกลับไปทางเวที ก้าวเดินอย่างมั่นคงเหมือนนางพญาที่เพิ่งชนะสงคราม แม้ข้างในจะสั่นไหวเหมือนแผ่นดินไหว แต่ภายนอกของเธอคือเกราะกำบังที่ไม่มีใครเจาะทะลุได้ แต่แล้ว ความเงียบงันก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงปรบมือเพียงคนเดียวที่ดังออกมาจากมุมมืดของห้องจัดแสดง ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว ชายหนุ่มร่างสูงโปรดักชั่นเฮดของงานก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาก้าวตรงมาหาเรย์แล้วหยุดยืนเคียงข้างเธอ ก่อนจะหันไปทางสื่อมวลชนด้วยแววตาเป็นประกายประหลาด “ขอโทษที่ขัดจังหวะการแสดงอารมณ์รักๆ ใคร่ๆ ของพวกคุณนะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน ก่อนจะหันมาทางเรย์ “แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะครับเรย์... ว่าคอลเล็กชันนี้มันไม่ได้เป็นของคุณเพียงคนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว” เขาเขย่าซองเอกสารในมือเบาๆ แล้วโยนมันลงบนโต๊ะข้างๆ คริสติน่า เอกสารฉบับหนึ่งหลุดออกมา... มันคือ ‘สัญญาโอนลิขสิทธิ์ดีไซน์’ ที่มีลายเซ็นของเรย์อยู่ด้านล่าง แต่ทว่า เหนือลายเซ็นนั้นกลับเป็นชื่อของ ‘บริษัทคู่แข่ง’ ที่คริสติน่าเพิ่งจะร่วมทุนด้วยเมื่อวานนี้ เรย์หน้าซีดเผือด ความมั่นใจที่สร้างมาพังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นชื่อบนเอกสารนั้น คริสติน่าก้มลงมองเอกสารด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป แต่มันคือความผิดหวังที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม เธอเงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำใส “นี่คือสิ่งที่เธอตั้งใจจะบอกฉัน... ด้วยการทรยศฉันตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานงั้นเหรอ?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "Runway Ruin" นะคะ หวังว่าจะชอบความแซ่บในบทนี้ค่ะ - ควีนบีทูโก