ปาร์ตี้ลวงตา

“ฉันนึกว่าเธอจะฉลาดพอที่จะไม่โผล่หัวมาในที่ที่ไม่มีใครต้องการซะอีก, เรย์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ ‘คริสติน่า’ ดังแทรกผ่านเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในบรรยากาศงานกาล่าเปิดตัวคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงที่จัดขึ้นใจกลางมหานคร กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นแชมเปญชั้นเลิศไม่ได้ทำให้บรรยากาศตรงหน้าผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันเหมือนการยืนอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เรย์หยุดฝีเท้าลงบนพรมสีแดงก่ำ เธอไม่ได้มองคนตรงหน้าทันที แต่ค่อยๆ จิบแชมเปญในมือพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยเหล่าเซเลบริตี้และอินฟลูเอนเซอร์แถวหน้า ชุดเดรสสีดำสนิทที่เธอสวมใส่ดูเรียบง่ายแต่น่าเกรงขาม มันขับเน้นให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสปอตไลต์ “ที่ที่ไม่มีใครต้องการ?” เรย์ทวนคำเบาๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวเจ้าของงาน สายตาของเธอประทะกับดวงตาเรียวคมที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นแบรนด์หรูของคริสติน่า “น่าขำนะคริสติน่า... คำว่า ‘ใคร’ ที่เธอพูดถึงน่ะ หมายถึงตัวเธอคนเดียว หรือรวมไปถึงความกลัวลึกๆ ในใจที่ว่าคอลเลกชันนี้จะแป้กจนต้องหาแพะรับบาปกันแน่?” คริสติน่าขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิม ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมงานของเธอถึงมักจะไปไม่ถึงดวงดาวสักที เพราะมัวแต่เอาเวลาไปวิจารณ์งานคนอื่น แทนที่จะกลับไปดูฝีเข็มตัวเองให้เรียบร้อย” คริสติน่าก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมเย็นของมัสก์จากตัวอีกฝ่าย เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเรย์ “อย่าคิดว่าการที่ฉันอนุญาตให้เธอเข้ามาในงานนี้ จะแปลว่าเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ที่นี่คือโลกของธุรกิจ... ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของความทรงจำที่เธอพยายามจะรื้อฟื้น” เรย์ไม่สะทกสะท้าน เธอกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบแก้วแชมเปญเพิ่มจากบริกรที่เดินผ่านมาโดยไม่ละสายตาจากคริสติน่า “ธุรกิจงั้นเหรอ? งั้นฉันก็คงเป็นหุ้นส่วนที่ไม่ได้รับเชิญ แต่เป็นเจ้าหนี้ที่มาทวงสิ่งที่เธอเคยขโมยไปจากดีไซน์เนอร์อย่างฉัน... ว่าไหมคะ บรรณาธิการผู้สูงส่ง?” บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบลงเมื่อคนรอบข้างสังเกตเห็นประกายไฟที่ปะทะกัน คริสติน่าหน้าตึงขึ้น เธอรู้ดีว่าเรย์ไม่ได้มาแค่เพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศ แต่เรย์คือระเบิดเวลาที่เธอเองเป็นคนจุดชนวนไว้เมื่อสามปีก่อน “เธอเปลี่ยนไปเยอะนะ” คริสติน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบราวกับน้ำแข็ง “กล้าหาญขึ้น แต่ก็น่าสมเพชขึ้นด้วย” “ฉันแค่ทำในสิ่งที่คนฉลาดเขาทำกันไง” เรย์ตอบพลางเดินวนรอบตัวคริสติน่า สายตาไล่มองชุดเดรสสั่งตัดสุดหรูที่อีกฝ่ายสวมใส่ “การจะฆ่าใครสักคนให้ตายทั้งเป็น ไม่จำเป็นต้องใช้มีดหรอก... แค่ทำให้เขาเห็นว่า สิ่งที่เขาภาคภูมิใจนักหนา มันไม่ใช่ของจริง ก็พอแล้ว” เรย์หยุดยืนอยู่ข้างหลังคริสติน่า เธอยื่นมือไปจัดระเบียบปกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ คริสติน่าแข็งค้าง มือของเรย์เย็นเฉียบ แต่สายตาที่เธอมองผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ข้างฝาผนังกลับร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “งานเปิดตัวคอลเลกชันนี้... คริสติน่า เธอแน่ใจจริงๆ เหรอว่า ‘ผ้าไหม’ ที่เธอใช้ตัดชุดพวกนี้ มันเป็นของที่ซื้อมาอย่างถูกต้อง ไม่ใช่ของที่ถูกขโมยลายพิมพ์ไปจากสตูดิโอเล็กๆ แห่งหนึ่งเมื่อตอนตีสาม?” รอยยิ้มของคริสติน่าหายไปในทันที ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกกลับมีริ้วรอยของความตกใจปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว “เธอพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ” “ไม่เข้าใจ หรือไม่อยากจำ?” เรย์โน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ใจคนฟังกระตุกวูบ “อ้อ... ฉันเกือบลืมบอกไป พอดีเมื่อกี้ตอนเดินเข้ามา ฉันเห็นคนในทีมพิสูจน์หลักฐานเดินปะปนเข้ามาในงานด้วยนะ ไม่ใช่ในฐานะแขก... แต่ในฐานะเจ้าหน้าที่ตรวจสอบทรัพย์สินทางปัญญา” เรย์ผละออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย คริสติน่าหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองรอบงานอย่างลนลาน สายตาของเธอปะทะเข้ากับชายในชุดสูทสีเข้มสามคนที่กำลังเดินแทรกฝูงชนมุ่งตรงมาทางนี้โดยมีสีหน้าจริงจังผิดปกติ ไม่ใช่แค่คริสติน่าที่ชะงัก แม้แต่เรย์เองก็ไม่ได้เตรียมใจไว้สำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เมื่อหนึ่งในเจ้าหน้าที่คนนั้นชูแฟ้มเอกสารขึ้นกลางงาน ก่อนจะหันมามองที่เรย์แทนที่จะเป็นคริสติน่า “คุณเรย์ครับ... พวกเราได้รับคำสั่งให้ควบคุมตัวคุณในข้อหาจารกรรมข้อมูลความลับทางการค้าและคุกคามความเป็นส่วนตัวของผู้อื่นโดยมิชอบ” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโถงงาน คริสติน่าที่เดิมทีควรจะหวาดกลัว กลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เธอหันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะเหนือกว่า “ดูเหมือนว่า ‘ปาร์ตี้ลวงตา’ ในคืนนี้... คนที่โดนหลอก จะไม่ใช่ฉันนะ เรย์” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแฟชั่นที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปกับควีนบีทูโกครับ!