"ถ้าอยากเล่นเกมสกปรกกับฉัน ก็ควรจะเลือกมุมที่ไม่มีกล้องวงจรปิดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยนะคะ หรือว่านี่คือคำเตือนจาก 'เพื่อนร่วมงาน' ที่หวังดีกับเราสองคนเกินไป?"
เสียงของคริสติน่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้งที่ถูกราดด้วยไนโตรเจนเหลว เธอยืนพิงโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของเรย์สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนที่กล้าบังอาจขวางทางเดินของเธอ
เรย์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึก' เธอพยายามบังคับมือไม่ให้สั่น ความมั่นใจที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมถูกสั่นคลอนด้วยภาพถ่ายระยะประชิดที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่ ไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสัมพันธ์นี้จะถูกเปิดเผย แต่มันคือการถูก 'ล่า' โดยใครบางคนที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของห้องทำงานที่ควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุด
"ฉันไม่ได้กังวลเรื่องภาพหลุดค่ะคริสติน่า" เรย์เดินเข้าไปประจันหน้า อีกฝ่ายสูงกว่าเธอเพียงเล็กน้อย แต่แรงกดดันจากอำนาจบารมีของบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดังระดับโลกนั้นมหาศาลกว่ามาก "แต่ฉันกังวลว่าคนที่ส่งภาพนี้มา... กำลังรอจังหวะที่จะวางระเบิดกลางรันเวย์ในโชว์เปิดคอลเล็กชันใหม่ของฉัน"
คริสติน่าเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "โลกแฟชั่นไม่ได้อยู่ได้ด้วยศีลธรรมหรอกค่ะเรย์ มันอยู่ได้ด้วย 'ผลประโยชน์' และ 'ภาพลักษณ์' ใครถือไพ่เหนือกว่า คนนั้นก็เป็นคนกำหนดกติกา ถ้าภาพนี้หลุดออกไป สิ่งที่จะพังไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของเธอ แต่มันคือการที่ฉันจะถูกมองว่า 'ใช้อำนาจหน้าที่' ในการเข้าหาดีไซเนอร์ที่ตัวเองกำลังผลักดัน"
"นั่นคือเหตุผลที่คุณต้องทำตัวห่างเหินกับฉันในงานเลี้ยงคืนนี้เหรอคะ?" เรย์ถามแทรกขึ้นมา สายตาของเธอจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคริสติน่า "งาน Gala การกุศลคืนนี้ แขกเหรื่อระดับ VVIP ทุกคนจะจับจ้องมาที่โต๊ะเรา ถ้าเราไม่สามารถทำตัวให้เป็นปกติได้ คนพวกนั้นจะไม่มีวันปล่อยให้เราได้หายใจ"
คริสติน่าขยับตัวเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอม Chanel รุ่นลิมิเต็ดเอดิชันที่เย็นฉ่ำและซับซ้อน ปลายนิ้วเรียวยาวของคริสติน่าเอื้อมมาจัดปกเสื้อของเรย์เบาๆ ราวกับเป็นการกระทำที่แสนจะดูเป็นมืออาชีพ แต่สัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำเอาใจของเรย์เต้นไม่เป็นจังหวะ
"แสดงให้คนพวกนั้นเห็นสิคะ" คริสติน่ากระซิบเบาๆ ข้างหู น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและทรงพลัง "แสดงให้ทุกคนในที่นั้นเห็นว่า 'เรย์' คนนี้เป็นดีไซเนอร์ที่มีค่ามากพอที่จะทำให้บรรณาธิการอย่างฉันยอมสยบแทบเท้า... ไม่ใช่เพราะฉันปกป้องเธอ แต่เป็นเพราะเธอต่างหากที่ควบคุมเกมของฉันได้อยู่หมัด"
เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคริสติน่าทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกกระตุ้น นี่ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างคนรัก แต่มันคือการดวลไหวพริบกลางสังเวียนที่มีเดิมพันเป็นศักดิ์ศรี
***
เวลา 20.30 น. ณ โรงแรมหรูใจกลางมหานคร สถานที่จัดงาน Gala การกุศลที่เปรียบเสมือนสมรภูมิขนาดย่อมของเหล่าบรรดาแฟชั่นนิสต้า เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบา แต่บรรยากาศกลับอวลไปด้วยสายตาที่จ้องจับผิด เรย์ก้าวลงจากรถลิมูซีนในชุดราตรีสีมิดไนท์บลูที่เธอออกแบบเอง มันเข้ารูปจนเห็นสัดส่วนที่ชัดเจนและสง่างาม แต่ทว่า... ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าสู่พรมแดง เสียงกระซิบกระซาบก็ดังระงม
"นั่นไง... เรย์ ดีไซเนอร์ที่กำลังเป็นข่าวลือกับคุณคริสติน่า"
"สวยสะดุดตานะ แต่ฝีมือจะสมคำร่ำลือ หรือแค่ใช้เต้าไต่ตำแหน่งมากันแน่?"
คำวิจารณ์เหล่านั้นบาดลึกเข้าในความรู้สึก แต่เรย์เชิดหน้าขึ้น เธอเดินตรงไปยังจุดรับแขกโดยไม่หันไปสบตาใคร จนกระทั่งสายตาของเธอประสานเข้ากับคริสติน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างนักธุรกิจชื่อดังระดับประเทศ คริสติน่าสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดกันอย่างรุนแรงกับสีชุดของเรย์ ทั้งคู่เปรียบเสมือน 'กลางวัน' และ 'กลางคืน' ที่ดูไร้ความเกี่ยวข้องโดยสิ้นเชิง
เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ แสร้งทำเป็นยิ้มทักทายตามมารยาท "คุณคริสติน่าคะ คอลเล็กชันของดิฉันพร้อมสำหรับรันเวย์สัปดาห์หน้าแล้ว หวังว่าคุณจะยังไม่ลืมสิ่งที่รับปากไว้นะคะ"
คริสติน่าหันมามองเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย ราวกับมองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยผ่านค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนด้วยกันมาก่อน "ฉันไม่เคยลืมสิ่งที่สำคัญต่อวงการหรอกค่ะ คุณเรย์ แต่หวังว่าสิ่งที่คุณเตรียมมา... จะไม่ทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าผู้สนับสนุนรายใหญ่เหล่านี้นะคะ"
ท่ามกลางบทสนทนาที่ดูเหมือนเรื่องงาน สายตาของคริสติน่ากลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนหลังเสาต้นใหญ่ บุคคลที่สวมชุดสูทสีเทาเข้มและกำลังถือกล้องถ่ายรูปขนาดเล็กแอบถ่ายการสนทนาของพวกเธออยู่ตลอดเวลา คริสติน่าบีบแก้วแชมเปญในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
"เรย์... อย่าหันไป" คริสติน่ากระซิบ เสียงของเธอเย็นลงจนติดลบ "คนที่ส่งรูปนั้นมา... เขาอยู่ที่นี่"
เรย์ชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความตื่นเต้นที่เคยมีกลับกลายเป็นความโกรธแค้น เธอค่อยๆ หมุนตัวไปตามที่คริสติน่าบอก ทันใดนั้นชายในชุดสูทสีเทาก็เบือนหน้าหนีและพยายามเดินปะปนไปกับฝูงชน เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อดีตคนรัก' ของเรย์ที่เคยทำลายชีวิตและอาชีพของเธอจนพังไม่เป็นท่าเมื่อสามปีก่อน!
เขามองกลับมาที่เรย์ด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะชูมือถือขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความอะไรบางอย่าง... ทันใดนั้น ไฟในห้องจัดเลี้ยงทั้งหมดก็ดับวูบลง เหลือเพียงจอยักษ์กลางงานที่สว่างขึ้นพร้อมกับภาพที่ทำเอาคนทั้งห้องต้องหยุดหายใจ
บนหน้าจอขนาดใหญ่ ไม่ใช่แค่ภาพจูบในห้องทำงาน แต่มันคือไฟล์วิดีโอที่บันทึกบทสนทนาลับๆ ระหว่างเรย์และคริสติน่าที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง!
ควีนบีทูโกหวังว่ารี้ดเดอร์จะติดตามความเข้มข้นที่กำลังจะปะทุขึ้นในตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!
Runway Ruin: ร้ายให้สุด หยุดที่หัวใจเธอ•ตอนที่ 21
ความคาดหวังจากโลกภายนอก
ผลงานโดย ควีนบีทูโก
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ควีนบีทูโก)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง Runway Ruin: ร้ายให้สุด หยุดที่หัวใจเธอ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!