กำแพงที่พังทลาย

"ถ้าคิดว่าการทำลายฉันด้วยกระดาษพวกนี้จะทำให้เธอชนะเกมนี้ได้ล่ะก็ บอกไว้เลยนะคริสติน่า... เธอคิดผิด" เรย์ปาซองรูปถ่ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหรูจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองภาพความทรงจำที่ถูกนำมาใช้เป็นอาวุธเหล่านั้น ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของบรรณาธิการบริหารสาวตรงหน้า ราวกับจะค้นหาคำตอบว่าภายใต้หน้ากากที่เนี้ยบกริบไร้ที่ตินี้ ยังเหลือความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่ คริสติน่ายังคงนั่งนิ่ง แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับไม้บรรทัด มือเรียวสวยที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตประสานกันอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนตามแรงอารมณ์ของอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่า... ปลายนิ้วที่กดลงบนหลังมือตัวเองนั้นกลับขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด "เธอคิดว่าฉันต้องการชนะเธอเหรอ เรย์?" น้ำเสียงของคริสติน่าราบเรียบ ทว่าสั่นพร่าเบาบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุม "สำหรับฉัน... การเห็นคนอย่างเธอพังทลายลงมาต่อหน้า มันไม่ใช่ชัยชนะหรอก แต่มันคือการยอมรับว่าสิ่งที่ฉันสร้างมาตลอดชีวิต... มันไม่มีความหมายอะไรเลย" เรย์ชะงัก ลมหายใจที่เคยหอบถี่เพราะความโกรธเริ่มเปลี่ยนจังหวะ เธอเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหาคนตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของคริสติน่าฟุ้งกระจายอยู่รอบตัว มันไม่ใช่กลิ่นที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่มันกลับทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะ "ไม่มีความหมายเหรอ?" เรย์โน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "แล้วไอ้ที่เธอทำอยู่ทุกวันนี้ล่ะ? การคอยจับผิด การคอยขัดขวาง การส่งคนมาตามถ่ายรูปพวกนี้... เธอทำไปเพื่ออะไรกันแน่ คริสติน่า! ตอบฉันมา!" คริสติน่าเงยหน้าขึ้น สบสายตากับคนที่กำลังกดดันเธอ หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้คลออยู่ที่หน่วยตาคู่สวย ภาพลักษณ์นางพญาที่เคยดูเข้าถึงยากพังทลายลงในวินาทีนั้น เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแตกสลาย "เพราะฉันเกลียดตัวเอง!" คริสติน่าตะโกนออกมา เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันเกลียดที่ตัวเองต้องมานั่งมองเธอผ่านเลนส์กล้องแทนที่จะได้มองเธอด้วยสายตาจริงๆ ฉันเกลียดที่ต้องสร้างกำแพงขึ้นมาล้อมรอบตัวเอง เพราะกลัวว่าถ้าวันหนึ่งฉันเผลอใจไปรักคนที่เปราะบางอย่างเธอ... ฉันจะไม่มีวันเป็นคนเดิมได้อีกต่อไป" คำสารภาพนั้นราวกับระเบิดเวลาที่ทำงานกลางห้องทำงานอันเงียบเชียบ เรย์นิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อน ความโกรธแค้นที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกที่เธอก็ไม่อาจหาคำนิยามได้ มือของเรย์สั่นเทาขณะที่ยื่นไปแตะที่ข้างแก้มของคริสติน่า สัมผัสจากผิวเนียนนุ่มนั้นทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย แต่คริสติน่าไม่ได้ถอยหนี กลับเอียงใบหน้าเข้าหาฝ่ามืออุ่นของเรย์อย่างโหยหา "เธอทำแบบนี้ทำไม..." เรย์กระซิบ เสียงของเธออ่อนโยนจนตัวเธอเองยังจำไม่ได้ "เพราะมันถึงเวลาที่กำแพงของฉันต้องพังลงแล้ว" คริสติน่าหลับตาลง หยดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม "ฉันเหนื่อยกับการที่ต้องเป็นบรรณาธิการที่ไร้หัวใจ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไรกับใคร... โดยเฉพาะกับเธอ เรย์" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มของความปรารถนาที่ไม่อาจปิดบัง เรย์ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากแก้มของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน เรย์ค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ จนริมฝีปากของทั้งสองแตะกันเบาๆ เป็นเพียงสัมผัสที่แผ่วเบาเหมือนปีกผีเสื้อ แต่มันกลับเป็นแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงที่สุดในชีวิตของทั้งคู่ คริสติน่ารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ดึงปกเสื้อของเรย์ไว้แน่น ราวกับว่านี่คือสิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวเธอไว้ไม่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่เธอกลัวที่สุด ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ จากรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่ไม่ได้ให้เวลาเจ้าของห้องได้ตั้งตัว ดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณคริสติน่าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาส่วนตัวพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ภาพหลุดพวกนั้น... มันถูกอัปโหลดลงบนโซเชียลมีเดียของสำนักข่าวคู่แข่งหมดแล้วค่ะ แถมยังพาดหัวข่าวว่าคุณกำลังร่วมมือกับดีไซเนอร์ที่ฉาวที่สุดของปี... ตอนนี้หุ้นของบริษัทกำลังดิ่งลงเหวแล้วค่ะ!" เรย์และคริสติน่าผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาของคริสติน่าเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลับมาเป็นความเยือกเย็นในทันทีที่ได้ยินข่าวร้ายที่มาพร้อมกับแผนการที่เธอไม่ได้เป็นคนเริ่ม แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น คือเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของเธอที่ดังขึ้นพร้อมกันหลายเครื่อง เมื่อเธอหยิบมันขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาเพียงรูปเดียวคือภาพในมุมที่ไม่มีใครถ่ายได้... ภาพที่เธอกำลังจูบกับคริสติน่าในห้องทำงานเมื่อวินาทีก่อนหน้านี้ ควีนบีทูโกหวังว่าคุณรี้ดเดอร์จะประทับใจกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วกลับมาพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!