คืนที่ไม่เคยลืม

“ใครเป็นคนส่งซองนี้มาให้คุณ... คริสติน่า!” เสียงของเรย์สั่นพร่าทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาต มือที่กำรูปถ่ายใบนั้นไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอขว้างมันลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสของบรรณาธิการสาวผู้สูงศักดิ์ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นกุหลาบและไม้ซีดาร์ที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคริสติน่า บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนบ่วงบาศที่กำลังรัดคอเรย์จนหายใจไม่ออก คริสติน่าไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาสีเข้มคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของเรย์ที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ก่อนจะไล่สายตาลงมายังรูปถ่ายเจ้าปัญหา—ภาพถ่ายในมุมมืดที่แสดงให้เห็นช่วงเวลาที่เรย์ไม่เคยอยากให้ใครเห็น และรอยจูบลิปสติกสีแดงสดที่ประทับอยู่มุมภาพนั้น มันคือเครื่องหมายการค้าของผู้หญิงที่เคยทำลายชีวิตเธอ “การที่คุณสั่นแบบนั้น... มันทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้มองผิดไป” คริสติน่าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เธอประสานมือไว้บนตัก ท่วงท่าดูสง่างามทว่าเย็นเยียบ “และที่สำคัญ ฉันไม่ได้เป็นคนส่งมันมาให้คุณ... แต่คนส่งเขารู้ดีว่าถ้าเขาต้องการให้ ‘ของขวัญ’ ชิ้นนี้ถึงมือ ‘เจ้าของ’ โดยตรง คนที่เขาสามารถไว้ใจให้เป็นสะพานเชื่อมได้ ก็คือฉัน” “คุณก็เลยเล่นเกมนี้งั้นเหรอ?” เรย์แค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มเอ่อคลอที่เบ้าตา “สนุกมากไหมที่เห็นฉันถูกขุดอดีตเน่าๆ ขึ้นมาประจานต่อหน้าคนที่คุณเกลียดที่สุดอย่างฉัน!” คริสติน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของส่วนสูงไม่ได้ทำให้เธอเหนือกว่าเพียงอย่างเดียว แต่ออร่าของอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้เรย์รู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กลงเรื่อยๆ คริสติน่าก้าวเข้ามาใกล้ ช้าๆ แต่หนักแน่น กลิ่นหอมจางๆ นั่นยิ่งชัดเจนขึ้นจนเรย์ต้องกลั้นหายใจ “คุณคิดว่าฉันว่างพอที่จะเอาเวลาไปเล่นตลกกับชีวิตคนอื่นงั้นเหรอ เรย์?” คริสติน่าหยุดยืนอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ปลายคางของเรย์อย่างแผ่วเบา ทว่าแรงกดนั้นบังคับให้เรย์ต้องสบตาเธอ “ฉันเกลียดที่คุณอวดดี ฉันเกลียดนิสัยปากจัดของคุณ แต่ฉัน... ไม่เคยอยากเห็นคุณพังพินาศด้วยน้ำมือของยัยนั่น” “ทำไม...” เรย์กระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าไปด้วยความสับสน “ทำไมต้องช่วย?” “ฉันไม่ได้ช่วยคุณ ฉันแค่ปกป้องสิ่งที่ฉันลงทุนไป” คริสติน่าเลื่อนมือจากคางมาทัดปอยผมที่ปรกหน้าให้เรย์ สัมผัสที่ปลายนิ้วร้อนผ่าวส่งผลให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะ “เสื้อผ้าที่คุณออกแบบคืออนาคตของคอลเลกชันนี้ ถ้าคุณพังคอลเลกชันก็จบ... แต่ถ้าคุณอยากให้เหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้นล่ะก็...” คริสติน่าขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนหน้าผากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน ความเงียบงันในห้องทำงานบีบคั้นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “คุณมันก็แค่คนโง่ที่เก็บความเจ็บปวดไว้ข้างในจนเน่าเฟะ” คริสติน่าพูดเบาๆ “ทำไมไม่ยอมร้องไห้ออกมาล่ะ? ในคืนนั้น... คืนที่เขาทิ้งคุณไปที่สตูดิโอเก่าหลังนั้น ฉันเห็นนะว่าคุณยืนอยู่ตรงไหน” เรย์ชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งขืนดูจะอ่อนแรงลงในทันที “คุณ... คุณอยู่ที่นั่นด้วยเหรอ?” “ฉันเป็นบรรณาธิการแฟชั่นมานานพอที่จะเห็นทุกฉากหลังของวงการนี้” คริสติน่าลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบข้างหู “ฉันเห็นคุณถูกเหยียบย่ำ แต่ฉันก็เห็นความมุ่งมั่นที่น่ารังเกียจและน่าหลงใหลในแววตาคุณ... จนฉันเริ่มลืมไม่ได้ว่าตัวเองกำลังมองใครอยู่” ความตึงเครียดที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงสูงชันระหว่างทั้งคู่พังทลายลงในวินาทีนั้น เหลือเพียงความรู้สึกเปราะบางที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ เรย์ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มือของเธอเผลอไปคว้าชายเสื้อสูทของคริสติน่าไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นจัดของอีกฝ่ายยามลูบไล้หลังคอของเธอทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมา “ฉันเกลียดที่คุณรู้ดีไปหมดทุกเรื่อง” เรย์สะอื้น แรงกดดันทั้งหมดที่แบกไว้พังทลายลงบนไหล่ของคนที่ยืนตรงหน้า “ฉันเกลียดที่คุณทำให้ฉันรู้สึกอ่อนแอ... ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน” คริสติน่าไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่ดึงเรย์เข้ามากอด ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันบัดนี้มลายหายไป เหลือเพียงอ้อมกอดที่หนักแน่นและปลอบประโลม เรย์ซุกหน้าลงกับไหล่ของคริสติน่า กลิ่นน้ำหอมที่เธอเคยคิดว่าน่าหมั่นไส้ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานที่แสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกส่องเข้ามาเป็นทางยาว ทั้งคู่ยืนนิ่งค้างอยู่ในห้วงเวลาที่ดูเหมือนจะหยุดหมุน ลมหายใจอุ่นๆ ของคริสติน่าที่รดอยู่ข้างขมับทำให้เรย์เริ่มเข้าใจว่า ‘ความสัมพันธ์’ ที่เธอกลัวนักหนา อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ทว่า... เสียงเคาะประตูห้องทำงานกลับดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบสงัดนั้น คริสติน่าผละออกจากเรย์อย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับไปเรียบเฉยดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เข้ามา” คริสติน่าสั่งเสียงเรียบ ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาหน้าห้องที่มีสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด “คุณคริสติน่าคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนปล่อยคลิปวิดีโอในโซเชียลมีเดีย เป็นคลิปที่คุณเรย์กำลัง... กำลังทะเลาะกับนางแบบตัวแม่ของคอลเลกชันนี้ในห้องซ้อม แถมท้ายคลิปยังมีการตัดต่อภาพที่ดูเหมือนว่าคุณเรย์กำลังใช้สารเสพติดด้วยค่ะ!” เรย์หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เธอหันกลับไปมองซองรูปถ่ายบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนจะตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การขุดอดีต แต่มันคือแผนการทำลายล้างที่เตรียมการไว้เป็นระบบ และเป้าหมายที่แท้จริงของมัน... ก็คือการตัดอนาคตของเธอทิ้งเสียตั้งแต่วินาทีนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความร้ายกาจของเหล่านางฟ้าเดินรันเวย์นะคะ!