หลักฐานมัดตัว

“ถ้าคุณกล้าแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ก่อนที่ฉันจะอนุญาต... ดิฉันรับรองว่าวันพรุ่งนี้ นิตยสารของฉันจะเป็นสิ่งเดียวที่คุณจะเห็นบนหน้าหนังสือพิมพ์ ในฐานะ ‘อดีต’ เจ้าหน้าที่ที่ทำคดีผิดพลาดจนหมดอนาคต” เสียงเรียบเย็นของคริสติน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินหลังเวทีรันเวย์ที่เพิ่งมอดดับลง แรงกดดันมหาศาลจากบรรณาธิการบริหารหญิงผู้ทรงอิทธิพลทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังจะใส่กุญแจมือเรย์ชะงักไปครู่ใหญ่ เรย์ยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ทว่าดวงตาที่เคยคมกล้ากลับวูบไหวเมื่อเห็นแผ่นหลังของคนที่เธอเคยคิดว่าเป็น ‘ศัตรู’ ยืนหยัดขวางหน้าเธอเอาไว้ “คริสติน่า...” เรย์พึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “คุณไม่จำเป็นต้องเอาชื่อเสียงตัวเองมาเสี่ยงกับคนอย่างฉัน” คริสติน่าไม่ได้หันกลับมามอง เธอเพียงแต่ขยับปกเสื้อสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนให้เข้าที่ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มผู้โชคร้ายที่ถูกใช้เป็นเบี้ยหมากในเกมทำลายชื่อเสียงครั้งนี้ เขาคือลูกน้องคนสนิทของคู่แข่งเบอร์หนึ่งของคริสติน่าที่จงใจปล่อยข่าวว่าคอลเลกชันของเรย์มี ‘ของผิดกฎหมาย’ ซ่อนอยู่ “เงียบไปค่ะ เรย์” คริสติน่าเอ่ยเสียงต่ำพลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กวาดสายตาผ่านหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อมูลทางกฎหมายและเอกสารลับที่เธอเพิ่งให้ทนายความส่วนตัวจัดการ “ในโลกของแฟชั่น ใครถือไพ่เหนือกว่าคนนั้นคือผู้ชนะ และตอนนี้… ดิฉันคือคนที่ถือไพ่ที่ใหญ่ที่สุดในห้องนี้” เธอขยับตัวก้าวเข้าไปใกล้เจ้าหน้าที่ชายคนนั้น สายตากดดันราวกับจะแผดเผาอีกฝ่ายให้มอดไหม้ “หลักฐานที่คุณมีน่ะหรือคะ? กระเป๋าใบที่ว่านั่นถูกสลับตั้งแต่อยู่ในโกดังหลังเวที และดิฉันเชื่อว่ากล้องวงจรปิดตัวที่สี่ของตึกนี้ ไม่ได้เสียอย่างที่คุณกล่าวอ้างจริงไหมคะ ผู้กอง?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เรย์มองคริสติน่าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจของดีไซเนอร์สาวเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความซาบซึ้งที่ปะปนกับความสับสน คริสติน่าไม่เคยใจดีกับใครโดยไม่มีเงื่อนไข แล้วทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ? “คุณทำแบบนี้ทำไม” เรย์ถามซ้ำ คราวนี้เสียงของเธอมีความดุดันกลับคืนมาเล็กน้อย “คุณเกลียดฉันไม่ใช่หรือไง? คุณพยายามเหยียบฉันลงตั้งแต่วันแรกที่ฉันเข้าวงการ” คริสติน่าชะงักไปเล็กน้อย เธอยอมหมุนตัวกลับมาสบตาเรย์ ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความรักแบบโง่เขลา แต่มันคือการยอมรับใน ‘ผลงาน’ และความปรารถนาที่จะเก็บเพชรเม็ดงามนี้ไว้ในรังของเธอเพียงผู้เดียว “ถ้าคุณพังทลายลงไปตอนนี้ แล้วใครจะเป็นคนทำชุดให้ดิฉันใส่ในงานกาล่าปีหน้าล่ะคะ?” คริสติน่าตอบด้วยน้ำเสียงที่รักษาระดับความเย็นชาไว้ได้เกือบสมบูรณ์แบบ ทว่าปลายนิ้วที่แตะเบาๆ ลงบนต้นแขนของเรย์กลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที “อย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่านี่คือความเห็นใจ แต่นี่คือธุรกิจ และดิฉันไม่มีวันปล่อยให้ ‘สมบัติ’ ของดิฉันถูกทำลายด้วยฝีมือคนชั้นต่ำแบบนี้” เจ้าหน้าที่ตำรวจจำต้องปล่อยข้อมือเรย์และล่าถอยออกไปพร้อมความอับอาย คริสติน่ามองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเรย์ที่ยังคงยืนงงงันกับสถานการณ์ “ไปที่รถค่ะ” คริสติน่าออกคำสั่ง “นักข่าวข้างนอกนั่นกำลังจะคลั่งตายอยู่แล้ว ถ้าไม่อยากให้ชีวิตดีไซเนอร์ของคุณจบสิ้นที่หน้าประตูนี้ ก็เดินตามดิฉันมาเงียบๆ” เรย์ก้าวเดินตามหลังหญิงสาวผู้สง่างามคนนั้นไป ท่ามกลางแสงแฟลชจากสื่อมวลชนที่สาดส่องเข้ามาทันทีที่ทั้งคู่ปรากฏตัว คริสติน่าไม่ได้หลบเลี่ยง แต่เธอเลือกที่จะโอบไหล่เรย์ไว้แน่นเหมือนเป็นการประกาศศักดาต่อหน้าทุกคนที่จ้องจะซ้ำเติม “คริสติน่า ข่าวลือเรื่องคดีความของเรย์เป็นเรื่องจริงไหมคะ!” นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม คริสติน่าหยุดเดิน เธอหันมามองกล้องด้วยรอยยิ้มที่เหยียดหยามและทรงพลังที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา “ใครที่กล้าปล่อยข่าวปลอมเกี่ยวกับคนในสังกัดของดิฉัน เตรียมตัวรับหมายศาลได้เลยค่ะ เพราะดิฉันจะฟ้องให้ล้มละลายจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเสื้อผ้าสวมใส่” แรงบีบที่ไหล่ของเรย์เตือนให้เธอรู้ว่าเธอกำลังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของ ‘นางมารร้าย’ แห่งวงการแฟชั่น แต่ในวินาทีที่ทั้งคู่ก้าวขึ้นรถลีมูซีนคันหรูและประตูปิดลง ความเงียบที่เกิดขึ้นภายในรถกลับทำให้เรย์รู้สึกหายใจไม่ออกมากกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับตำรวจเสียอีก คริสติน่าถอดแว่นกันแดดออก วางมันลงบนตัก ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเรย์ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย “ตอนนี้คุณเป็นหนี้ชีวิตฉันแล้วนะคะ เรย์” คริสติน่ากระซิบเบาๆ ริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเรย์เพียงคืบ “และหวังว่าคุณคงจะรู้ดีว่า ดิฉันไม่มีวันยอมให้คุณชดใช้ด้วยเงินเพียงอย่างเดียว” เรย์กลืนน้ำลายลงคอ “แล้วคุณต้องการอะไร?” คริสติน่าหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าถือแล้ววางลงบนที่นั่งระหว่างกลาง มันคือเอกสารสัญญาว่าจ้างพิเศษ... หรืออาจจะเป็น ‘สัญญาจองตัว’ ตลอดชีวิต “เปิดดูสิคะ” คริสติน่าท้าทาย “นั่นคือหลักฐานชิ้นใหม่ที่จะมัดตัวคุณไว้กับดิฉัน... ตลอดไป” เรย์สั่นมือขณะเปิดซองเอกสารออก แต่ทันทีที่สายตาจับจ้องไปยังกระดาษแผ่นนั้น ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดทันที สิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่สัญญาทางธุรกิจ แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่เผยให้เห็น ‘ความลับ’ ในอดีตที่เรย์พยายามปิดตายมาตลอดชีวิต และที่มุมภาพนั้น มีรอยจูบลิปสติกสีแดงสดประทับไว้อย่างชัดเจน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคริสติน่ามาถึงตรงนี้นะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!