กลลวงของศัตรู

“คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าการหอบเอาเศษกระดาษพวกนี้มาวางตรงหน้าฉัน จะทำให้ฉันกลับไปเป็นเด็กสาวโง่ๆ คนเดิมที่พร้อมจะเชื่อคำลวงของคุณได้อีก?” เสียงของเรย์กรีดผ่านความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผ้าไหมและหมึกพิมพ์ เธอจ้องมองชายตรงหน้า—‘อเลสซานโดร’ ชายผู้มีนัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยว—ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายเกินเหตุ มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มมาบนโต๊ะทำงานกระจกใสของเธอ อเลสซานโดรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของคนรักเก่า แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังเห็นเหยื่อติดกับ “ความโง่ไม่ใช่สิ่งที่คุณมีหรอกเรย์ แต่มันคือความมั่นใจที่มากเกินไปจนมองไม่เห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนกุม ‘หัวใจ’ ของงานคอลเลกชันนี้จริงๆ” เรย์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่ยอมเปิดซองเอกสารนั่น แม้สัญชาตญาณในฐานะดีไซเนอร์จะร่ำร้องให้เปิดดูว่ามันคืออะไร เธอรู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยาที่อเลสซานโดรจงใจสร้างขึ้นเพื่อทำลายสมาธิก่อนงานรันเวย์ใหญ่จะเริ่มในอีกไม่กี่สัปดาห์ “ออกไปจากห้องของฉันเสียค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยลากคุณออกไป” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอกด้วยความโกรธ ทว่าจังหวะที่อเลสซานโดรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากลับโน้มตัวลงมาประชิดโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยเป็นกลิ่นโปรดของเธอกลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ในตอนนี้ “เปิดดูเถอะค่ะ... แล้วคุณจะรู้ว่าทำไม ‘คริสติน่า’ ถึงได้ดูหมกมุ่นกับสเก็ตช์ชุดราตรีชุดสุดท้ายของคุณนักหนา ในเมื่อตัวจริงของมันถูกส่งไปอยู่ในมือของคนอื่นตั้งแต่วันที่คุณเผลอแล้ว” เขาเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับ เรย์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอฉีกซองเอกสารนั้นออกอย่างแรง ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด มันคือภาพถ่ายสเก็ตช์โครงสร้างชุดที่เธอเพิ่งออกแบบเสร็จเมื่อคืน... ภาพที่ควรจะอยู่ในแท็บเล็ตที่มีรหัสผ่านแน่นหนาของเธอเท่านั้น แต่ในภาพนี้ มันถูกนำไปประทับตราประทับของ ‘นิตยสารแฟชั่นคู่แข่ง’ เรียบร้อยแล้ว ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาคริสติน่า แต่ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ คริสติน่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสีขาวเนี้ยบกริบ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยกลับมองเห็นร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเรย์ได้อย่างชัดเจน “คุณดู... ตกใจนะคะเรย์” คริสติน่าพูดพลางวางแฟ้มข้อมูลลงบนโต๊ะข้างๆ สเก็ตช์ภาพเหล่านั้น “อเลสซานโดรเพิ่งเดินสวนฉันออกไป เขาฝากบอกว่า ‘ของขวัญ’ ชิ้นนี้ชดเชยกับสิ่งที่คุณเคยทำกับเขาไม่ได้หรอก” เรย์ขว้างเอกสารเหล่านั้นลงบนโต๊ะด้วยความสั่นเทา “คุณรู้เรื่องนี้ใช่ไหมคริสติน่า? คุณรู้ว่าเขาแอบเข้ามาในสตูดิโอ หรือว่า... คุณคือคนให้รหัสเขากันแน่!” คริสติน่าชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเธอวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม “ถ้าฉันคิดจะขโมยไอเดียคุณ ฉันไม่ปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดมาถึงขั้นนี้หรอกค่ะเรย์ เพราะคนอย่างฉัน... ถ้าจะทำลายใคร ฉันจะทำลายให้สิ้นซากโดยไม่ให้เหลือแม้แต่เศษซากของความภาคภูมิใจ” เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ความโกรธทำให้เธอไร้ซึ่งความเกรงใจ “แล้วไอ้ภาพพวกนี้ล่ะคะ! ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ แล้วมันไปโผล่ที่หน้าสำนักพิมพ์คู่แข่งได้ยังไง ในเมื่อคนเดียวที่เข้าถึงแล็บท็อปฉันได้นอกจากฉัน ก็มีแค่คุณ!” คริสติน่ามองสบตาเรย์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอขยับเข้าไปใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วๆ ของอีกฝ่าย “ในวงการนี้ไม่มีคำว่าความไว้ใจหรอกค่ะเรย์ สิ่งที่คุณเห็นน่ะ... มันเป็นเพียง ‘กลลวง’ ชิ้นแรกเท่านั้น” มือเรียวบางของคริสติน่าค่อยๆ เอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเรย์ออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำเอาเรย์หน้าร้อนผ่าว “ยังมีบางอย่างที่คุณไม่รู้เกี่ยวกับตัวตนของอเลสซานโดร และเหตุผลที่เขาหวนกลับมาในตอนนี้... แต่มันคงสายเกินไปแล้วค่ะ เพราะตอนนี้ภาพสเก็ตช์ชุดที่คุณกำลังถืออยู่ ไม่ใช่แค่ไอเดียที่ถูกขโมย แต่มันคือ ‘คำสารภาพ’ ที่เขาเขียนทิ้งไว้เพื่อจะลากคุณลงเหวไปพร้อมกับเขาทั้งเป็น” เรย์ก้มลงมองกระดาษในมืออีกครั้งอย่างละเอียด ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้าง เมื่อสังเกตเห็นลายน้ำเล็กๆ ที่มุมกระดาษ ซึ่งไม่ใช่โลโก้ของสำนักพิมพ์คู่แข่ง แต่มันคือตราประทับของ ‘สถานีตำรวจอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ’ ที่เธอจำได้แม่นยำ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของเรย์ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่สายเรียกเข้าทั่วไป แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทที่รายงานว่า มีการสั่งอายัดผลงานคอลเลกชันทั้งหมดของเธอในข้อหา ‘ละเมิดลิขสิทธิ์และฟอกเงิน’ เรย์เงยหน้ามองคริสติน่าด้วยความตกตะลึง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นรอยยิ้มที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้าและอำนาจ “ดูเหมือนว่าคนที่หักหลังคุณจริงๆ จะไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นคนที่คุณเพิ่งปล่อยให้เดินออกจากห้องนี้ไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ” ในจังหวะนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นมาจากด้านล่างของตึกสำนักงาน ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบ และอเลสซานโดรก็เดินย้อนกลับเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือที่ดูเหมือนจะเป็นหมายจับฉบับจริง เขามองมาที่เรย์ด้วยแววตาสมเพชก่อนจะกระซิบเบาๆ ในขณะที่กุญแจมือในมือเจ้าหน้าที่กำลังเงื้อขึ้น “ยินดีด้วยนะที่รัก... รันเวย์ครั้งนี้ของคุณ พังทลายสมชื่อจริงๆ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กับ ‘ควีนบีทูโก’ เสมอมานะคะ