รอยร้าวในความสัมพันธ์

คราบไวน์แดงที่กระเซ็นเปรอะเปื้อนบนชุดเดรสผ้าไหมราคาสูงลิ่วของเรย์ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดได้เท่ากับประโยคสั้นๆ ที่เพิ่งกรีดผ่านโสตประสาทของเธอ คริสติน่ายังคงยืนนิ่ง ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สที่คลอเคล้าอยู่ในงานเลี้ยงระดับไฮเอนด์ ราวกับว่าสิ่งที่เธอเพิ่งทำลงไปเป็นเพียงการปัดฝุ่นออกจากปกเสื้อ เรย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความมั่นใจที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันค่อยๆ พังทลายลงในพริบตา เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคู่ที่สวยคมดุจเหยี่ยวของอีกฝ่าย "คุณเพิ่งทำอะไรลงไป... คริสติน่า" เรย์เค้นเสียงถาม แม้ข้างในจะสั่นไหว แต่ทว่าแววตาของเธอยังคงพยายามรักษาความเย่อหยิ่งเอาไว้ คริสติน่าไม่ได้ตอบในทันที เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดจากกระเป๋าคลัทช์ใบหรู ก่อนจะเอื้อมมือไปซับคราบไวน์ที่เปื้อนบนต้นแขนของเรย์อย่างช้าๆ ท่าทางที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนนั้นกลับกดดันเสียยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอ "รอยเปื้อนแค่นี้ล้างออกง่ายค่ะเรย์ แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะเปิดเผยให้โลกได้เห็น... มันไม่มีน้ำยาซักผ้าชนิดไหนลบออกได้หรอก" คริสติน่าโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหู "เรื่องของ 'วิลเลี่ยม' สตูดิโอในปารีส และแผนการโจรกรรมผลงานที่ทำให้คุณกลายเป็นดีไซเนอร์ดาวรุ่งในวันนี้... คิดว่าคนในแวดวงแฟชั่นจะตอบรับอย่างไรถ้าพวกเขาได้รู้ความจริง?" เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความลับที่เธอฝังกลบไว้ใต้กองชื่อเสียงและรางวัลเกียรติยศนับสิบปี กำลังถูกขุดขึ้นมาด้วยมือของผู้หญิงที่เธอเคยยอมเปิดใจให้ "นั่นมันคือการใส่ร้าย" เรย์ตอบเสียงสั่น เธอพยายามผละออก แต่คริสติน่ากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ความจริงมักจะดูเหมือนการใส่ร้ายสำหรับคนที่พยายามปิดบังมันเสมอ" คริสติน่าแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เรย์เกลียดที่สุด "ฉันมีหลักฐานครบทุกชิ้นค่ะ เรย์... แชทลับที่คุยกับเอเจนซี่ การโอนเงินก้อนสุดท้ายให้วิลเลี่ยมก่อนที่เขาจะถูกเขี่ยทิ้ง หรือแม้แต่ไฟล์ต้นฉบับที่คุณ 'ยืม' มาจากห้องทำงานของเขา" เรย์รู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บปวด เธอพยายามจ้องมองไปในดวงตาของคริสติน่าเพื่อหาความลังเล หรือความปรานี แต่มันไม่มีเลย มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนภาพความสิ้นหวังของเธอเอง "คุณทำแบบนี้ทำไม?" เรย์ถาม น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความตัดพ้อที่ปิดไม่มิด "เรา... เราเคยผ่านอะไรด้วยกันมามากนะคริสติน่า ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ... มันไม่ใช่ของปลอม!" "ความรู้สึกของคุณอาจจะจริง แต่มาตรฐานของฉันก็สูงเกินกว่าจะให้คนแบบคุณมาอยู่ข้างๆ" คริสติน่าตอบกลับอย่างเลือดเย็น ก่อนจะปล่อยข้อมือของเรย์ราวกับสิ่งปฏิกูล "พรุ่งนี้เช้า นิตยสารของฉันจะตีพิมพ์คอลัมน์พิเศษ ฉันจะให้โอกาสคุณ... เดินออกไปจากงานนี้เองอย่างเงียบๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" เรย์ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางงานเลี้ยง ผู้คนรอบข้างต่างมองมาด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย บรรยากาศรอบกายที่เคยดูหรูหรากลับกลายเป็นกรงขังที่บีบอัดเธอจนแทบหายใจไม่ออก เธอเห็นนักข่าวแฟชั่นคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางเธอพร้อมกับกล้องในมือ เรย์รู้ดีว่าหากเธอถูกสัมภาษณ์ในเวลานี้ ภาพลักษณ์ที่ดีไซเนอร์ผู้สมบูรณ์แบบของเธอจะพังทลายลงภายในพริบตา เธอมองตามหลังคริสติน่าที่เดินสง่างามจากไป หญิงสาวผู้เป็นทั้งแรงบันดาลใจและฝันร้ายในเวลาเดียวกัน เรย์หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด พลางก้าวถอยหลังเพื่อจะหลบเลี่ยงจากสายตาของเหล่านักข่าว แต่ในวินาทีที่เธอหันหลังกลับ แรงปะทะจากใครบางคนที่เดินสวนมาก็ทำให้เธอเกือบเสียหลัก "ขอโทษครับ... เอ๊ะ! คุณเรย์?" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น เรย์เงยหน้าขึ้นมอง และต้องหยุดหายใจเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ 'คนรักเก่า' ที่หายสาบสูญไปนานกว่าห้าปี... วิลเลี่ยม เขายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีเข้มที่ดูดีกว่าวันวาน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ในมือของเขาคล้องแขนอยู่กับ 'บรรณาธิการบริหารคนใหม่' ของคู่แข่งนิตยสารของคริสติน่า "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะที่รัก... ฉันคิดว่าเธอคงลืมไปแล้วว่าเธอยังติดหนี้ฉันไว้อีกเยอะ" วิลเลี่ยมกระซิบพร้อมรอยยิ้มที่อาบยาพิษ ขณะที่คริสติน่าที่ยืนอยู่ไกลออกไปหยุดเดินและหันกลับมามองด้วยแววตาที่เย้ยหยันราวกับรู้บทละครนี้ล่วงหน้าอยู่แล้ว ควีนบีทูโกหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเอาใจช่วยเรย์ไปพร้อมๆ กันนะคะ บทหน้าความลับที่มากกว่านี้จะถูกเปิดเผยแน่นอนค่ะ!