คืนดื่มด่ำ

“ถ้าฉันเป็น ‘หมาก’ ในมือคุณจริง... อย่าลืมนะคะว่าหมากตัวนี้มีหนามแหลมคมพอที่จะทำให้มือคนเล่นเลือดซึมได้ทุกเมื่อ” เรย์เอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงด้วยกระแสท้าทาย เธอวางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะเรียกสายตาคมกริบของคริสติน่าให้เบนมาที่เธอเพียงคนเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำผสมกับกลิ่นอายความสำเร็จของงานเลี้ยงฉลองปิดโปรเจกต์อบอวลไปทั่วห้องรับรองส่วนตัวที่เหลือเพียงแค่เธอกับบรรณาธิการบริหารสาวผู้ทรงอิทธิพล คริสติน่าไม่โต้ตอบในทันที เธอเพียงแค่ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเรย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ระยะห่างที่ลดลงจนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ไร้ความเกรงใจ’ นี้ ทำให้ลมหายใจของเรย์สะดุดไปชั่วขณะ “หนามเหรอคะ?” คริสติน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยดั่งเหยี่ยวที่ผ่านการกรีดอายไลเนอร์มาอย่างเนี้ยบกริบวับวาวไปด้วยความเอ็นดูที่น่าขนลุก “กุหลาบที่สวยที่สุดมักจะมีหนามเสมอ... และฉันก็เป็นนักจัดดอกไม้ฝีมือดีพอที่จะรู้วิธีจัดการกับมัน โดยไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดหรอกนะ” ปลายนิ้วเรียวยาวของคริสติน่าแตะลงบนปกเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษของเรย์ เธอไล้นิ้วช้าๆ ลงมาตามรอยพับของผ้า ราวกับกำลังสำรวจอาณาเขตที่เธอเพิ่งประกาศยึดครอง เรย์กัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณสองอย่างในใจ—อย่างหนึ่งคือการสะบัดตัวหนีออกจากแรงดึงดูดที่น่ากลัวนี้ กับอีกอย่างคือการยอมจำนนต่อแรงกดดันที่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันช่างเย้ายวนเหลือเกิน “คุณมั่นใจเกินไปแล้วค่ะ คริสติน่า” เรย์เค้นเสียง “โลกของฉันไม่ได้หมุนรอบนิตยสารของคุณ และฉันไม่ใช่สมบัติที่คุณจะประทับตราจองได้ตามอำเภอใจ” “แต่เมื่อสักครู่... ตอนที่ฉันประกาศว่าเธอคืออนาคตของคอลเลกชันใหม่หน้าปกเดือนหน้า ฉันไม่ได้เห็นความขัดแย้งในดวงตาเธอเลยนะเรย์” คริสติน่าโน้มใบหน้าลงมาจนชิดข้างหู เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาทว่าหนักแน่นดั่งประกาศิต “เธอหิว... เธอหิวชัยชนะพอๆ กับฉัน นั่นคือเหตุผลที่เราสองคนยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ที่อื่น” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ คริสติน่าถอยห่างออกมาเพียงไม่กี่นิ้ว แต่สายตากลับยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ราวกับจะอ่านรหัสลับที่ซ่อนอยู่ภายใน เรย์รู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตาคู่นั้น ความลับเรื่องความบอบช้ำในอดีตที่เธอเคยพยายามฝังกลบ ถูกคริสติน่าขุดขึ้นมาวางไว้อยู่บนโต๊ะโดยไม่ต้องเอ่ยถามแม้แต่คำเดียว “งั้นลองพิสูจน์ดูไหมคะ?” เรย์ตัดสินใจเดิมพัน เธอเอื้อมมือไปจับข้อมือของคริสติน่าที่ยังคงวางอยู่บนปกเสื้อของเธอไว้แน่น “ว่าคุณจะจัดการกับหมากตัวนี้ได้จริงๆ หรือจะเป็นคุณที่พ่ายแพ้ให้กับเกมที่ตัวเองเป็นคนวางแผนขึ้นมา” คริสติน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเซ็กซี่และเต็มไปด้วยเลศนัย เธอไม่ได้ถอนมือออก แต่กลับใช้อีกมือหนึ่งหยิบขวดไวน์ที่ยังเหลืออยู่มาเทใส่แก้วให้เรย์จนเต็มปริ่ม ก่อนจะยื่นให้ด้วยรอยยิ้มที่เรย์เดาทางไม่ออก “การดื่มด่ำกับความพ่ายแพ้... หรือชัยชนะ เป็นสิ่งที่ฉันชอบที่สุดเสมอ” คริสติน่ากล่าว ก่อนจะยกแก้วของตัวเองขึ้นชนกับแก้วของเรย์เบาๆ “แด่โปรเจกต์ที่เรากำลังจะทำลายวงการนี้ด้วยกัน... และแด่ความลับที่เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่า เราไม่มีวันแยกจากกันได้อีก” เรย์รับแก้วมาดื่มอย่างไม่ลังเล รสชาติไวน์ที่แสนแพงฝาดปร่าอยู่ในลำคอ แต่มันไม่เท่ากับรสชาติของความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ข้างใน ความใกล้ชิดในห้องปิดตายนี้ทำให้เธอนึกถึงคำเตือนของตัวเองที่เคยบอกไว้เสมอว่า ‘อย่าให้ความอ่อนไหวบังตา’ แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างรอบข้างดูเหมือนจะพร่าเลือนไปหมด เหลือเพียงแววตาที่ดุดันแต่แฝงความโหยหาของหญิงสาวตรงหน้า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องรับรอง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว ร่างของชายหนุ่มผู้เป็นคู่แข่งเบอร์หนึ่งของเรย์ในวงการก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพคริสติน่าที่ยืนประชิดตัวเรย์อย่างหมิ่นเหม่ “คริสติน่า! ผมไม่นึกเลยว่าบรรณาธิการบริหารผู้ทรงเกียรติจะทำเรื่องน่ารังเกียจขนาดนี้ เพื่อแลกกับการเซ็นสัญญากับดีไซเนอร์หน้าใหม่ที่เพิ่งจะสร้างเรื่องฉาวมาเมื่ออาทิตย์ก่อน!” คริสติน่าไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเพียงแค่หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ในขณะที่เรย์รู้สึกถึงความเย็นวูบในใจ—นี่คือจุดจบของคืนดื่มด่ำ หรือคือจุดเริ่มต้นของสงครามที่โหดร้ายกว่าเดิมกันแน่ คริสติน่าปัดมือที่ถือแก้วไวน์ของชายหนุ่มจนกระเด็น ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เรย์หัวใจหล่นวูบ “ในเมื่อแกเปิดประตูเข้ามาเอง... ก็เตรียมตัวรับความฉิบหายที่ฉันเตรียมไว้ให้ได้เลย” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในวงการแฟชั่นไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ