ปาร์ตี้รูมที่ร้อนระอุ

“หนี้สินเหรอคะ วิลเลี่ยม? ถ้าหมายถึงกำไรมหาศาลจากคอลเลกชันที่ฉันสร้างชื่อให้คุณเมื่อปีก่อน งั้นเราคงต้องคุยกันยาว... แต่ดูท่าทาง ‘แขก’ ของคุณจะเริ่มหงุดหงิดที่ต้องยืนรอฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้แล้วนะคะ” คริสติน่าเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นแบรนด์หรูตวัดไปมองเรย์ที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เรย์ขยับตัวก้าวเข้ามาหา ทั้งชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีแดงเพลิงที่เธอเลือกใส่มาในคืนนี้ขับให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวในปาร์ตี้รูมชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบนาบแต่กดดันดังแว่วมาตามสายลมที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไวน์ชั้นเลิศอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ทำให้บรรยากาศที่กำลังร้อนระอุเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย “ไม่ต้องรอให้เขาเปิดทางหรอกค่ะ วิลเลี่ยม” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจที่เคลือบด้วยความเย้ยหยัน “เพราะคริสติน่าเขามีสิทธิ์ขาดในทุกตารางนิ้วของที่นี่อยู่แล้ว... ใช่ไหมคะ คุณบรรณาธิการ?” คริสติน่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่วางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะหินอ่อนข้างกายเบาๆ เสียงกังวานของแก้วที่กระทบพื้นผิวหินดังชัดเจนราวกับเสียงระฆังเตือนภัย เธอเดินเยื้องกรายตรงมาหาเรย์ หยุดห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นดอกไม้ป่าเย็นๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของคริสติน่าโชยเข้าปะทะจมูกของเรย์จนหญิงสาวต้องเม้มปากแน่น “ความมั่นใจคือเครื่องประดับที่ดีที่สุดของดีไซเนอร์ค่ะเรย์ แต่บางครั้ง... มันก็กลายเป็นโซ่ตรวนที่มัดตัวเธอไว้โดยไม่รู้ตัว” คริสติน่าโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาแต่บาดลึก “ตามฉันมาในห้องส่วนตัว ถ้าไม่อยากให้ปาร์ตี้คืนนี้จบลงด้วยการที่เธอต้องถูกเชิญออกไปพร้อมกับความอับอาย” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่เธอก็ยอมหมุนตัวเดินตามร่างเพรียวระหงไปสู่ห้องด้านในที่ถูกคั่นด้วยม่านกำมะหยี่สีดำสนิท วิลเลี่ยมพยายามจะก้าวตาม แต่สายตาคมกริบจากคริสติน่าที่หันกลับมามองเพียงเสี้ยววินาทีก็ทำเอาเขาต้องหยุดชะงักลงทันที ภายในห้องส่วนตัวแสงไฟถูกหรี่จนเกือบมืด มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่สะท้อนภาพเงาของคนทั้งคู่บนพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดมัน คริสติน่าไม่ได้หันมามองเธอทันที เธอเดินไปรินไวน์ใส่แก้วคริสตัลอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าทุกอย่างดูสง่างามจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของเรย์ “ทำไมถึงทำแบบนี้คะ?” เรย์เปิดฉากทันที เธอไม่ต้องการเล่นเกมถ่วงเวลา “ดึงฉันเข้ามาในโปรเจกต์บ้าๆ นี่ แล้วยังจะปล่อยให้ไอ้คนพรรค์นั้นมาดูถูกฉันต่อหน้าคนอื่นอีก... สนุกมากใช่ไหมที่ได้ปั่นหัวคนอื่น?” คริสติน่าหมุนตัวกลับมา เธอไม่สวมหน้ากากแห่งความเย็นชาเหมือนที่แสดงต่อหน้าผู้คนภายนอกอีกต่อไป ทว่ากลับกลายเป็นแววตาที่สับสนและ... อ่อนล้า “ฉันไม่ได้ปั่นหัวเธอ เรย์ แต่คนในวงการนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ อย่างที่เธอพยายามจะเชื่อ” “งั้นสีที่เธอกำลังสวมใส่อยู่คืออะไรล่ะคะ? สีเทาที่เปื้อนคราบไคลของผลประโยชน์งั้นเหรอ?” เรย์ก้าวประชิดตัว ใช้ฝ่ามือยันโต๊ะไม้ตัวยาวไว้กักตัวคริสติน่า “ตอบฉันมาตรงๆ... งานกาล่าที่กำลังจะถึงนี้ เธอจะหักหลังฉันเหมือนที่เคยทำเมื่อสามปีก่อนหรือเปล่า?” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน คริสติน่าวางแก้วไวน์ลง เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกัน ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขัดแย้ง “ถ้าฉันหักหลังเธอ... ป่านนี้เธอก็คงไม่มีโอกาสยืนอยู่ที่นี่เพื่อตั้งคำถามกับฉันหรอกค่ะ” คริสติน่าตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “แต่สิ่งที่เธอไม่เคยรู้เลย คือในห้องนี้... มีคนอื่นที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ซ่อนตัวอยู่ด้วย” เรย์ชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อคริสติน่าดึงตัวเธอหลบเข้าหลังฉากกั้นไม้ฉลุ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงล็อกประตูที่ดัง ‘กริ๊ก’ จนหัวใจของเรย์กระตุกวูบ นั่นไม่ใช่เสียงของวิลเลี่ยม... แต่มันคือเสียงของคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดสามปี! ควีนบีทูโกหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะตื่นเต้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับไรต์นะคะ!