การปะทะด้วยแฟชั่น

"สามปีที่แล้ว เธอทิ้งความฝันของฉันไปที่ปารีสอย่างไร้เยื่อใย วันนี้อย่าหวังว่าจะได้เหยียบย่ำผลงานของฉันในฐานะกรรมการเลยค่ะ... คุณ 'เอลีน่า'" เสียงของเรย์สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด เธอกระแทกเข็มหมุดลงบนผ้าไหมซาตินเนื้อดีจนทะลุผ่านหุ่นโชว์เสื้อ แสงไฟนีออนในห้องเวิร์กชอปที่เคยสว่างไสวดูเหมือนจะหม่นลงทันทีเมื่อร่างระหงในชุดสูทสีขาวสะอาดตาของเอลีน่าก้าวเข้ามาขวางทางแสงนั้นไว้ เอลีน่าคลี่ยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าหมั่นไส้ เธอขยับแว่นกันแดดราคาแพงลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีที่จ้องมองเรย์ราวกับกำลังวิเคราะห์รอยตำหนิบนผ้าผืนแพง "ความฝันที่พังทลายไม่ได้เกิดจากฉันหรอกค่ะเรย์ แต่มันเกิดจากความไม่ประสีประสาของเธอเองที่คิดว่า 'พรสวรรค์' จะเอาชนะ 'กลยุทธ์' ได้ทุกอย่าง" เอลีน่าเดินวนรอบโต๊ะทำงานของเรย์ มือเรียวสวยลูบผ่านโครงเหล็กของชุดเดรสที่เรย์กำลังขึ้นแบบ "การแข่งขันรอบไฟนอลในวันนี้ ไม่ได้วัดกันที่ว่าใครเย็บผ้าสวยกว่ากัน แต่มันวัดว่าใครมีที่ยืนในรันเวย์นี้ได้นานกว่ากันต่างหาก" คริสติน่าที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไป ขยับตัวเข้ามาแทรกกลางบรรยากาศที่คุกรุ่น เธอปรายตามองเอลีน่าด้วยความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงกะทันหัน "ขอโทษนะคะคุณเอลีน่า แต่กฎของนิตยสารเราชัดเจนว่าห้ามผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามาแทรกแซงดีไซเนอร์ก่อนการตัดสิน" คริสติน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องชะงัก "เรย์เป็นดีไซเนอร์ในความดูแลของฉัน หากคุณต้องการจะปะทะคารม กรุณาเชิญไปที่ห้องรับรองค่ะ ที่นี่คือพื้นที่ทำงาน ไม่ใช่เวทีละครตบตา" "คริสติน่า... เธอยังใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะคะ" เอลีน่าหัวเราะในลำคอเบาๆ "ฉันแค่มาเตือนว่า งานของเรย์ชิ้นนี้มันมีกลิ่นอายของความ 'พยายาม' มากเกินไป ซึ่งในโลกแฟชั่นชั้นสูง สิ่งที่น่าเบื่อที่สุดคือความพยายามที่เห็นได้ชัดเจนเกินไปแบบนี้แหละค่ะ" เรย์เงยหน้าขึ้น สบตาเอลีน่าด้วยแววตาที่แข็งกร้าว เธอหยิบกรรไกรคมกริบขึ้นมาตัดด้ายส่วนเกินออกด้วยจังหวะที่หนักแน่นและแม่นยำ "กลิ่นอายของความพยายามที่คุณว่า มันคือกลิ่นของความสำเร็จที่คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ เพราะคุณมันก็แค่คนที่ขโมยวิสัยทัศน์ของคนอื่นมาประดับบารมีตัวเองเท่านั้นค่ะ" อากาศในห้องดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของเรย์ และสายตาที่แทบจะกรีดลงบนผิวของเอลีน่า การแข่งขันดีไซน์ในครั้งนี้คือเดิมพันครั้งใหญ่ เรย์รู้ดีว่าหากเธอพ่ายแพ้ให้กับคู่ปรับเก่าที่เคยเป็น 'พี่เลี้ยง' ที่หักหลังเธอคนนี้ ชีวิตในวงการแฟชั่นของเธออาจจบสิ้นลงอย่างไม่สงบ เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนโครงสร้างชุดจากผ้าไหมเรียบหรูให้กลายเป็นงานโครงสร้างที่ดูดุดันและทันสมัยเหมือนเกราะของนักรบสาว เธอจงใจทำลายแพทเทิร์นเดิมๆ ที่เอลีน่าเคยสอนเธอมาจนหมดสิ้น เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ใช่ 'เงา' ของใครอีกต่อไป "มั่นใจจังนะคะ" เอลีน่าโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูเรย์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนน่าขนลุก "แต่ถ้าชุดนี้ดันมีดีไซน์ที่ซ้ำกับของรันเวย์ในมิลานเมื่อวานนี้ขึ้นมา... ไม่รู้ว่านิตยสารของคุณคริสติน่าจะปกป้องเธอได้นานแค่ไหนกันนะ?" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ เธอหันไปมองคริสติน่าที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบเฉยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลที่ฉายชัดในแววตา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเวิร์กชอปอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าอย่างโหดร้าย เรย์หยิบผ้าผืนสุดท้ายขึ้นมา เธอมีเวลาเหลือไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนการตัดสินจะเริ่มขึ้น หากเธอไม่เปลี่ยนแบบตอนนี้ เธอก็จะกลายเป็นคนขโมยผลงานคนอื่นอย่างที่เอลีน่าขู่ แต่หากเปลี่ยน... เธออาจจะเย็บไม่เสร็จและพ่ายแพ้ให้กับความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง "คริสติน่า..." เรย์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่แผ่วเบาและสับสนที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา "คุณเชื่อฉันไหม?" คริสติน่าไม่ตอบในทันที เธอเดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือลงบนไหล่ของเรย์ สัมผัสจากฝ่ามือนั้นแผ่ซ่านความมั่นใจบางอย่างมาให้ "ฉันไม่ได้เชื่อในชุดของเธอเรย์ ฉันเชื่อใน 'ตัวตน' ของเธอ" ทว่าในวินาทีที่เรย์กำลังจะลงมือตัดผ้าผืนใหม่ ประตูก็ถูกเปิดออกกว้างอีกครั้งด้วยแรงอัดมหาศาล ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด และนั่นคือคนที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะเห็นมากที่สุดในสถานที่แห่งนี้ "เรย์! อย่าลงมือทำอะไรทั้งนั้น!" วิลเลี่ยมตะโกนขึ้นในขณะที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือเขากำลังถ่ายทอดสดรันเวย์จากมิลานที่กำลังดำเนินอยู่ "มีคนเอาแบบร่างของเธอไปปล่อยขายในตลาดมืดตั้งแต่มะคืนแล้ว! ถ้าเธอส่งชุดนี้ขึ้นรันเวย์ตอนนี้... เธอจะถูกตราหน้าว่าลอกเลียนแบบทันทีที่ก้าวขึ้นไปบนเวที!" เรย์ชะงักค้างกรรไกรในมือสั่นสะท้าน เธอหันไปมองเอลีน่าที่ตอนนี้ยืนยิ้มกริ่มอยู่มุมห้อง เหมือนกับปีศาจที่เพิ่งทำภารกิจสำเร็จ เอลีน่าค่อยๆ เดินถอยหลังไปทางประตู ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้เบื้องหลัง "อ้อ... ลืมบอกไปค่ะว่าคนที่ซื้อแบบร่างของเธอไป ก็คือดีไซเนอร์ที่เพิ่งประกาศถอนตัวจากการแข่งขันเมื่อครู่ เพื่อที่จะได้ส่งผลงานชิ้นนี้ในฐานะ 'ผู้ท้าชิง' ในรอบสุดท้ายแทนคุณยังไงล่ะคะ" ความเงียบงันปะทะเข้ากับความโกรธแค้นจนเรย์แทบหยุดหายใจ เอลีน่าไม่ได้มาเพื่อข่มขู่เธอ แต่เธอมาเพื่อต้อนเธอให้จนมุมจนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมรับความพ่ายแพ้ตั้งแต่วันนี้ หรือจะเลือกเดินก้าวที่อันตรายที่สุดในชีวิต เพื่อแลกกับโอกาสในการเอาคืนเพียงเสี้ยววินาทีเดียว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความร้อนแรงของรันเวย์ในตอนนี้นะคะ ควีนบีทูโกจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนด้วยความตื่นเต้นค่ะ!