ความเจ็บปวดจากการถูกเมิน

"ถ้าคิดจะมาเพื่อถ่มถุยกันถึงที่นี่ ฉันว่าเธอควรเลือกชุดที่ดูมีราคามากกว่านี้หน่อยนะ 'วิเวียน' เพราะแสงไฟในงานนี้มันฟ้องความพินาศของรสนิยมเธอหมด" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมราคาแพง เธอไม่ได้ขยับหนีแม้เพียงมิลลิเมตร แม้ในใจจะกำลังสั่นสะท้านเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวที่เคยเป็นอดีตหุ้นส่วนผู้ทรยศก้าวเข้ามาประชิดตัวในงานเปิดตัวคอลเลกชันที่เธอทุ่มเททั้งชีวิตสร้างขึ้นมา วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะเย้ยนั้นแต้มอยู่บนมุมปากอย่างชัดเจน เธอเอื้อมมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ของเรย์ด้วยท่าทีคุกคาม "ความมั่นใจยังล้นปรี่เหมือนเดิมนะเรย์ แต่น่าเสียดาย... คนที่เธอพยายามจะปีนขึ้นไปให้ถึงน่ะ เขาไม่ได้มองเธอเป็น 'อนาคต' หรอก เขาแค่กำลังมองเธอเป็น 'ของเล่น' ที่รอวันเบื่อแล้วเขี่ยทิ้ง" เรย์ชะงัก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นคริสติน่าที่ยืนอยู่ไม่ไกล บรรณาธิการบริหารสาวผู้สง่างามอยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิท ดูกลมกลืนและเจิดจรัสท่ามกลางผู้คนระดับสูงในวงการ คริสติน่ากำลังสนทนากับนักลงทุนระดับโลกด้วยท่าทีเรียบเฉย เย็นชา และสมบูรณ์แบบเกินกว่าที่เรย์จะเอื้อมถึง ภาพนั้นมันบีบหัวใจเรย์จนแทบหายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงจุดด่างพร้อยในชีวิตที่ไร้ที่ติของคริสติน่า "คริสติน่าไม่เหมือนเธอ" เรย์ตอบกลับเสียงแข็ง มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเล็กน้อย "เขาไม่ขยะแขยงคนอื่นเพื่อยกตัวเองให้สูงขึ้นหรอก" "งั้นเหรอ?" วิเวียนโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู "ลองหันไปมองเขาสิ... ตอนนี้เลย แล้วบอกฉันทีว่าสายตาที่เขามองเธอมันมีความหมายว่าอย่างไร" เรย์เม้มปากแน่นก่อนจะเบนสายตาไปทางคริสติน่า วินาทีนั้นเองที่คริสติน่าหันมาพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกัน แต่สิ่งที่เรย์เห็นในดวงตาคู่สวยนั่นไม่ใช่ความห่วงใย ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความเฉยเมยที่เย็นเยียบ เหมือนกับที่เธอมองคนที่ไม่มีความสำคัญในหมากรุกกระดานนี้ คริสติน่าเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย—ท่าทีแบบเดียวกับที่เธอทำให้กับบริกรที่เดินผ่านมา—ก่อนจะหันกลับไปสนใจบทสนทนาของนักลงทุนคนเดิมโดยไม่รอช้า ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกราวกับถูกของมีคมทิ่มแทง เรย์รู้สึกเหมือนตัวเองเล็กลงเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงไฟที่สว่างจ้าของงานเลี้ยง ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะก้าวหน้ากลับพังทลายลงในความรู้สึกของเธอเพียงชั่วพริบตา เธอเป็นเพียงดีไซเนอร์โนเนมที่โชคดีได้ยืนอยู่ข้างบรรณาธิการนิตยสารชื่อดัง แล้วตอนนี้เธอก็กลายเป็นแค่ 'ตัวถ่วง' ที่คริสติน่าคงอยากจะสะบัดทิ้งให้พ้นทางเพื่อรักษาภาพลักษณ์ให้สะอาดหมดจด "เห็นไหมล่ะ?" วิเวียนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินผละออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนทรมาน "ในโลกของเขาน่ะ เรย์... ความพยายามของเธอคือเรื่องน่ารำคาญ" เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางงาน ความอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธออยากจะเดินเข้าไปถาม อยากจะตะโกนให้ลั่นงานว่า *'ตกลงเราเป็นอะไรกัน'* แต่เธอก็รู้ดีว่าความกระหายหาคำตอบนั้นแหละคือสิ่งที่น่าสมเพชที่สุด "ถ้าอยากจะร้องไห้ ก็ไปร้องที่หลังเวทีนะ อย่าทำให้งานของฉันต้องด่างพร้อยเพราะน้ำตาไร้ค่าพวกนั้น" เสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เรย์สะดุ้งสุดตัวและหันกลับไปพบกับคริสติน่าที่ยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวสวยของคริสติน่าถือแก้วแชมเปญแก้วเดิม แต่แววตาคู่นั้นกลับดูห่างเหินราวกับอยู่คนละโลก เรย์แค่นหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบากใจนะคะที่คุณมีคนอย่างฉันยืนอยู่ใกล้ๆ" คริสติน่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่ก้าวเข้ามาประชิดจนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคย คริสติน่าใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางของเรย์ขึ้นมาอย่างถือดี บังคับให้เธอต้องสบตา "รู้ตัวก็ดี" คริสติน่ากระซิบเบาๆ แต่ทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิท "เพราะคืนนี้... ไม่ใช่แค่คนทั้งงานที่จ้องจะเหยียบย่ำผลงานของเธอ แต่มันรวมถึงฉันด้วย" เรย์ชะงักค้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสนและหวาดกลัวเมื่อคริสติน่าโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบาจนคนรอบข้างมองไม่เห็น ทว่าถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนั้นกลับทำเอาโลกของเรย์แทบหยุดหมุน "เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่ฉันจะทำกับเธอในอีกห้านาทีข้างหน้า... มันจะทำให้เธอไม่มีวันได้กลับไปเป็นคนเดิมอีกเลย" ความหวาดหวั่นปนไปกับความปรารถนาที่ยากจะอธิบายทำให้เรย์ทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ มองตามหลังคริสติน่าที่เดินตรงไปยังเวทีใหญ่พร้อมกับไมโครโฟนในมือ ในขณะที่แสงสปอตไลท์เริ่มจับจ้องไปที่คริสติน่า แต่ทว่า... สิ่งที่เธอกำลังจะประกาศบนเวทีนั้นกลับไม่ใช่การยกย่องคอลเลกชันของเรย์ แต่เป็นจดหมายลาออกฉบับสุดท้ายที่คริสติน่าถืออยู่ในมือ! ควีนบีทูโกหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ