ความลับแตก

"พิมพ์... ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ฟังผมอธิบายก่อน" ผมพยายามก้าวถอยหลัง แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นผ่านข้อเท้าขึ้นไปจนถึงขั้วหัวใจทำให้ขาข้างที่ประคองน้ำหนักไว้เสียหลักไปชั่วขณะ พิมพ์ยืนอยู่ตรงหน้าผมในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของเธอที่สะท้อนกับเสียงหัวใจของผม ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้สั่นระริกด้วยหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้โวยวาย แต่นั่นแหละครับที่ทำให้ผมใจสลายยิ่งกว่าการถูกกระแทกกลางอากาศเสียอีก เธอเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงมองพันธนาการที่ผมใช้ผ้าพันเคล็ดสีขาวพันปิดรอยช้ำม่วงคล้ำนั่นไว้พ้นขอบกางเกงวอร์ม "ที่นายบอกว่าโอเค... นี่คือสิ่งที่นายเรียกว่าโอเคงั้นเหรอ?" เธอถามซ้ำ เสียงนั้นสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ผมกัดฟันแน่น ความเจ็บที่ข้อเท้าเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในแววตาของเธอ "พิมพ์... ผมไม่อยากให้ทีมเสียขวัญ ถ้าผมไม่ลงแข่งรอบคัดเลือกนี้ ทีมเราก็ไม่มีทางไปต่อได้ คุณก็รู้ว่าเป้าหมายของทีมเราคืออะไร" "เป้าหมายเหรอ?" พิมพ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทั้งที่น้ำตายังนองหน้า "เป้าหมายของนายคือชัยชนะบนสนาม แต่เป้าหมายของคนที่เขารักนายล่ะธันวา? นายเคยคิดบ้างไหมว่าถ้าขานายพังไปมากกว่านี้ นายจะต้องเสียอะไรไปบ้าง? ไม่ใช่แค่บาสหรอกนะ แต่มันรวมถึงความเชื่อใจของฉันด้วย!" คำว่า 'เชื่อใจ' เหมือนเข็มนับพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจผม ผมพยายามเอื้อมมือไปกุมมือเธอ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบ ความเย็นชาที่เธอแสดงออกมามันเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่ผมเคยเจอ "ผมขอโทษ..." ผมพูดได้เพียงแค่นั้น "นายเอาแต่ขอโทษ แต่ไม่เคยหยุดทำร้ายตัวเองเลยสักครั้ง" พิมพ์เช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ เธอจ้องลึกเข้ามาในตาผม "นายเคยบอกว่าอยากปกป้องฉัน แต่ถ้าแม้แต่ตัวเองนายยังดูแลไม่ได้ นายจะไปปกป้องใครได้กันธันวา?" ประโยคนั้นทำให้ผมชะงัก ผมยืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเรา กลิ่นถุงมือหนังเก่าๆ และกลิ่นยางพื้นสนามลอยอบอวล ผมนึกถึงความคาดหวังของพ่อที่แบกไว้ นึกถึงสายตาของเพื่อนร่วมทีมที่ฝากความหวังไว้ที่ผมในฐานะกัปตัน แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างกลับดูไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความรู้สึกของพิมพ์ "ถ้าวันนี้ฉันไม่เห็นกับตา นายก็จะปิดฉันไปจนจบการแข่งใช่ไหม?" เธอถามต่อ น้ำเสียงเย็นเยียบ "นายจะฝืนเล่นจนขาหัก แล้วมาบอกฉันตอนจบว่า 'ผมชนะแล้วนะ' อย่างนั้นเหรอ?" "ผม... ผมแค่ไม่อยากให้ใครผิดหวัง" ผมยอมรับความจริงออกมาในที่สุด เสียงของผมแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "โดยเฉพาะคุณ ผมไม่อยากให้คุณเห็นผมในวันที่ผมล้มเหลว" พิมพ์นิ่งไป เธอมองหน้าผมนิ่งนาน แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "ธันวา ความผิดหวังที่ฉันกลัวที่สุดไม่ใช่การที่นายแพ้ในสนาม แต่มันคือการที่ฉันต้องเห็นคนที่ฉันแคร์ที่สุด... กลายเป็นคนที่ไม่เหลือแม้กระทั่งความรักในตัวเอง" ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ผมก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ข้อเท้าอีกต่อไป ผมคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น พิมพ์ไม่ได้ขัดขืน แต่เธอก็ไม่ได้ตอบรับ เธอเพียงแต่มองมาด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า "ผมจะถอนตัว..." ผมตัดสินใจพูดออกมา พิมพ์เงยหน้าขึ้นทันที "ว่าไงนะ?" "ผมจะถอนตัวจากการแข่งรอบนี้" ผมย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะหล่นวูบเมื่อนึกถึงคำพูดของโค้ช "ผมจะไปหาหมอให้ตรวจอย่างละเอียด แล้วผมจะพัก... เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องร้องไห้เพราะผมอีก" แต่ก่อนที่พิมพ์จะได้พูดอะไร ประตูห้องเก็บอุปกรณ์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย "ถอนตัวงั้นเหรอ? กัปตันธันวาผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะจะถอนตัวเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้?" เกรทเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือของเขามีโทรศัพท์ที่เปิดโหมดบันทึกวิดีโอค้างไว้ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างหลังเขามีเพื่อนร่วมทีมตัวแสบอีกสองสามคนยืนขวางทางออกอยู่ "นายอัดคลิปไว้เหรอเกรท?" ผมถาม เสียงเย็นลงทันที เกรทหัวเราะลั่น "ก็แหม... วงการบาสมหาลัยกำลังจะเปลี่ยนกัปตันทั้งที ฉันก็แค่อยากให้ทุกคนได้เห็น 'จุดอ่อน' ของนายชัดๆ ไงล่ะธันวา ถ้าคลิปนี้หลุดออกไป คิดว่าแฟนคลับนายกับสปอนเซอร์จะว่ายังไง?" พิมพ์รีบขยับมาบังหน้าผมไว้ เธอตัวสั่นแต่ยังคงยืนหยัดอย่างกล้าหาญ "เอาโทรศัพท์นั่นมาเดี๋ยวนี้นะเกรท!" "ใจเย็นสาวน้อย" เกรทก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ "เธอควรจะดีใจนะที่ฉันช่วยเตือนสติเขา... บาสเกตบอลน่ะ มันไม่มีที่ว่างสำหรับพวกขี้ขลาดหรอก" ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ในมือของเกรทก็มีสายเข้า เป็นสายจาก 'โค้ชใหญ่ของทีม' เกรทชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกดรับด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปทันที แต่ทว่า... ปลายสายกลับไม่ใช่เสียงโค้ชอย่างที่เขาคิด "เกรท... แกทำบ้าอะไรลงไป" เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นชาและทรงอำนาจจนเกรทหน้าถอดสี "ลบไฟล์นั้นทิ้งซะ เดี๋ยวนี้! ก่อนที่ฉันจะแฉว่าแกนั่นแหละที่เป็นคนทำให้ธันวาบาดเจ็บตั้งแต่แรก!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เกรทมองโทรศัพท์ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต พิมพ์กอดแขนผมไว้แน่นขณะที่สถานการณ์เริ่มบานปลายจนเกินควบคุม เหตุการณ์ดูเหมือนจะคลี่คลาย แต่เสียงฝีเท้าอีกคู่กลับดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บอุปกรณ์ ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นกลุ่มคนจำนวนมากที่ดูเหมือนจะมาดักรออยู่ข้างนอกนั่น ความหวังที่ผมจะได้ถอนตัวอย่างเงียบๆ พังทลายลงในพริบตา เมื่อมีคนตะโกนก้องมาจากนอกห้อง "ธันวา! พวกเราเห็นคลิปที่แชร์กันในกลุ่มแล้ว! นี่มันหมายความว่ายังไง!?" นี่คือบทเรียนที่ผมเพิ่งตระหนักได้ว่า... ในโลกของกีฬาและหัวใจ ความลับไม่มีอยู่จริง และบางครั้ง การพยายามปกป้องคนที่เรารัก อาจกลายเป็นชนวนที่เผาทำลายทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ธันวากับพิมพ์มาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ