โกรธเพราะเป็นห่วง

“ธันวา! หยุดเดินเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณยังก้าวเท้าออกจากประตูนี้ไปโดยไม่ฟังผมพูด เราจบกันแค่นี้แน่!” เสียงของพิมพ์ก้องอยู่ในห้องพักนักกีฬาที่เงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันเป็นเสียงที่สั่นเครือและหนักแน่นจนทำให้ฝีเท้าของผมชะงักกึก ผมกำลูกบาสเกตบอลในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว ความเจ็บปวดที่หัวเข่าด้านซ้ายมันประท้วงรุนแรงราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบ แต่ผมทำได้เพียงกัดฟัน ข่มความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าที่ต้องฝืนยิ้มให้ดูปกติที่สุด ผมหันกลับไปมองเธอ ช้าๆ พิมพ์ยืนกอดอกอยู่ตรงทางออก ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผมเคยหลงใหลบัดนี้มันแดงก่ำคลอไปด้วยหน่วยน้ำตา เธอไม่ได้โกรธเพราะผมทำตัวไร้สาระ แต่เธอโกรธเพราะความเป็นห่วงที่ผมพยายามผลักไสมาตลอดสัปดาห์ “พิมพ์... ผมบอกแล้วไงว่ามันแค่เคล็ด อีกสองวันก็แข่งรอบชิงแล้ว ผมทิ้งทีมไปตอนนี้ไม่ได้” ผมพยายามใช้น้ำเสียงให้นุ่มนวลที่สุด พยายามส่งยิ้มที่คิดว่าดูใจดีที่สุดไปให้เธอ แต่พิมพ์กลับเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง “แค่นี้เหรอครับ? สิ่งที่ธันวาเรียกว่า ‘เคล็ด’ คือการที่คุณต้องกินยาแก้ปวดเกินขนาดทุกวัน จนมือของคุณสั่นเวลาชู้ตลูกเนี่ยนะ?” พิมพ์เดินเข้ามาหาผม ระยะห่างที่ลดลงทำให้ผมเห็นความกังวลที่ฉายชัดในแววตาของเธอ “คุณเป็นกัปตันทีม คุณแบกความหวังของทุกคนไว้ แต่คุณเคยถามไหมว่าคนที่เขารักคุณ... เขาต้องแบกความกลัวไว้หนักแค่ไหนตอนเห็นคุณทรุดลงไปต่อหน้าต่อตา!” คำพูดของเธอเหมือนลูกบาสที่ถูกอัดลมจนเต็มเปี่ยมแล้วพุ่งเข้ากระแทกหน้าอกผมอย่างจัง ผมอยากจะบอกว่าผมแข็งแกร่งพอ อยากจะบอกว่าผมทนได้เพื่ออนาคตของทีม แต่พอเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนแก้มใสของเธอ คำแก้ตัวทั้งหมดก็มลายหายไป ผมวางลูกบาสลงบนม้านั่งเสียงดังปึก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอ มือหนาของผมที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่พิมพ์กลับเบี่ยงหน้าหลบ “ถ้าคุณรักบาสเกตบอลมากกว่าชีวิตตัวเอง ก็ไปเถอะครับ” พิมพ์พูดเสียงแผ่ว “แต่ถ้าคุณยังเห็นว่าคนตรงหน้าคุณคนนี้สำคัญพอ... ไปหาหมอกับผมเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้ครับธันวา!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง เสียงหัวใจของผมเต้นแรงแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ผมมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ปมในใจเรื่องความคาดหวังของครอบครัวที่คอยย้ำเตือนเสมอว่าห้ามพ่ายแพ้ กำลังถูกชะล้างด้วยความรักที่เธอมอบให้ ความแข็งกร้าวที่ผมสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความลับเรื่องอาการบาดเจ็บของตัวเองมันพังทลายลงในวินาทีนั้น “ก็ได้ครับ...” ผมตอบรับเสียงเบา “ผมจะไป... ไปกับคุณ” พิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเธอผสมปนเปไปด้วยความโล่งใจและความโกรธที่ยังคงค้างคา เราเดินออกมาจากมหาลัยในเวลาพลบค่ำ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมส้ม บรรยากาศเงียบสงัดผิดกับความวุ่นวายในสนามบาส ผมรู้สึกได้ว่าทุกย่างก้าวที่เดินออกจากรั้วมหาลัย คือการที่ผมยอมวางอีโก้ทั้งหมดของความเป็นกัปตันลง เพื่อแลกกับการรักษาหัวใจของคนข้างๆ ทว่า ขณะที่เรากำลังจะเดินถึงรถยนต์ของพิมพ์ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “จะหนีไปไหนเหรอ กัปตันธันวา?” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันทำให้ผมหยุดชะงัก ผมหันกลับไปพบกับ 'เกรท' ที่ยืนพิงเสาไฟอยู่ด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือหนึ่งของเขาหมุนกุญแจรถเล่น ส่วนสายตานั้นจับจ้องมาที่เข่าของผมด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามที่น่ารังเกียจ “เรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับนาย” ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังตัวพิมพ์ไว้ด้านหลัง เกรทเดินเข้ามาใกล้ขึ้น แสงไฟจากเสาถนนส่องให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการร้าย “ทำไมจะเกี่ยวล่ะ? ในเมื่อรอบชิงวันมะรืนนี้ ถ้ากัปตันทีมตัวเก่งเล่นไม่ได้... ทีมฉันก็คงชนะสบายๆ โดยไม่ต้องออกแรงเลย จริงไหม?” พิมพ์ขยับตัวเข้ามาใกล้ผม เธอจับมือผมไว้แน่น กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ว่า “อย่าไปฟังเขาธันวา เราไปกันเถอะ” แต่เกรทไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าผมเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะโน้มตัวลงมาแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสามคน “อ้อ... อีกอย่างนะธันวา ถ้าอาการบาดเจ็บของนายมันรุนแรงจนถึงขั้นเล่นบาสไม่ได้ตลอดชีวิต... นายคิดว่าคนสวยๆ อย่างพิมพ์ เขาจะยังอยากยืนข้างคนพิการแบบนายอยู่หรือเปล่า?” บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกแช่แข็งในทันที ผมรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่มือของพิมพ์ที่กระชับแน่นขึ้น พิมพ์ไม่ได้หลบหน้าเธอสบตาเกรทอย่างไม่เกรงกลัว แต่หัวใจของผมกลับกระตุกวูบเมื่อเห็นเอกสารบางอย่างในมือของเกรท—มันคือใบรับรองแพทย์ฉบับจริงที่ควรจะอยู่ที่คลินิก! เกรทขยิบตาให้ผม “ดูเหมือนความลับของนาย จะไม่ได้อยู่ที่แค่หัวเข่าแล้วล่ะนะกัปตัน... มันอยู่ในมือฉันแล้ว” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ จาก... สแลมดังก์สื่อรัก