กายภาพบำบัด

“ถ้าขยับแรงกว่านี้อีกนิดเดียว แผลที่เพิ่งผ่าตัดของนายอาจจะฉีก แล้วฉันก็จะปล่อยให้นายรับผิดชอบตัวเองตั้งแต่วินาทีนั้นเลย ธันวา” เสียงหวานแต่ติดจะดุของพิมพ์ดังขึ้นในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว เธอวางถาดอุปกรณ์กายภาพบำบัดลงบนโต๊ะข้างเตียงด้วยแรงที่พอเหมาะ สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่นั่งเกร็งอยู่บนเตียง มือของเธอประคองหัวไหล่ข้างที่บาดเจ็บของเขาไว้อย่างระมัดระวังเหมือนประคองแก้วคริสตัลที่มีรอยร้าว ธันวาส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับความดุนั้น แม้ในยามที่เขาต้องพึ่งพาเธอในฐานะผู้ช่วยกายภาพบำบัดจำเป็น ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาของกัปตันทีมบาสเกตบอลคนนี้กลับดูอ่อนแรงและต้องการการดูแลทะนุถนอมอย่างที่สุด เขาสบตากับคนตรงหน้า สายตาที่เขาใช้มองเธอยังคงความอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหมาย แม้ความเจ็บปวดจากการพักฟื้นจะเล่นงานจนเหงื่อซึมตามไรผม “ผมไม่ได้อยากขยับแรงหรอกครับ แค่เห็นพิมพ์ตั้งใจขนาดนี้ ผมก็อยากจะรีบหายไวๆ จะได้กลับไปยืนในสนาม... แล้วก็กลับไปดูแลพิมพ์ให้เหมือนเดิม” ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม “ดูแลตัวเองให้รอดก่อนเถอะค่ะ” พิมพ์ถอนหายใจพลางขยับมือไปกดนวดเบาๆ ที่รอบแผลผ่าตัด สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอทำให้ธันวาถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ ความเย็นจากมือของเธอกับไออุ่นจากผิวหนังของเขาผสมปนเปกัน “ไม่ต้องเอาเรื่องบาสมาอ้างหรอก ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่” “รู้เหรอครับว่าผมคิดอะไร?” ธันวาเลิกคิ้วกวนประสาทตามนิสัยเดิม แม้ความเจ็บที่หัวไหล่จะเตือนให้เขาต้องอยู่นิ่งๆ ก็ตาม พิมพ์หยุดมือลงเดี๋ยวหนึ่ง เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างจริงจัง “นายคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์แมนที่ไม่มีวันพัง... นายลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนั้นที่นายล้มลงกลางสนามน่ะ หัวใจฉันเกือบหยุดเต้นตามนายไปด้วย” ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงกะทันหัน คำพูดที่ออกมาจากใจของพิมพ์เปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านร่างของธันวา มันไม่ใช่แค่ความห่วงใยในฐานะคนรู้จัก แต่มันคือความรู้สึกที่เขารอคอยที่จะได้ยินมาตลอด ธันวายื่นมืออีกข้างที่ยังปกติดีไปกุมมือของพิมพ์ไว้เบาๆ “พิมพ์ครับ... ที่ผมยอมเจ็บ ยอมผ่าตัด ยอมทำกายภาพจนเหงื่อท่วมแบบนี้ ไม่ใช่เพราะอยากเป็นซูเปอร์แมนหรอกนะ แต่เพราะผมอยากเป็นผู้ชายที่ยืนเคียงข้างพิมพ์ได้นานที่สุดต่างหาก” พิมพ์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม เธอทำเป็นสนใจกับอุปกรณ์ในมือ “พูดอะไรของนาย... พักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องเริ่มบริหารกล้ามเนื้อเพิ่มอีกระดับ” “ถ้าผมหายดีแล้ว เราไปดูหนังกันไหมครับ?” ธันวาถามแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “แบบที่ไม่มีเรื่องบาส ไม่มีเรื่องซ้อม ไม่มีเรื่องของเกรทมาเกี่ยว... มีแค่ผมกับพิมพ์” เขารู้ดีว่าชื่อของ 'เกรท' คือหนามยอกอกของพิมพ์เสมอ ตั้งแต่วันที่เกรทพยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมในสนามจนทำให้เขาต้องบาดเจ็บหนัก พิมพ์ไม่เคยให้อภัยและคอยเฝ้าระวังภัยให้เขาอยู่ห่างๆ ราวกับเป็นองครักษ์ส่วนตัว “ถ้าอาการนายดีขึ้นตามแผนที่หมอสั่ง...” พิมพ์ตอบอ้อมแอ้ม “ฉันจะพิจารณาดูอีกที” ธันวายิ้มกว้าง ความร่าเริงตามธรรมชาติเริ่มกลับมาแม้จะอยู่บนเตียงผู้ป่วย “นั่นแปลว่าตกลงแล้วนะครับ!” ทว่า ความสุขในห้องพักผู้ป่วยกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นเกินความจำเป็น ประตูถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่ในมือ แววตาของคนที่เข้ามานั้นเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งอย่างที่สุด “เห็นข่าวว่ากัปตันทีมบาสฯ ดาวรุ่งต้องมานอนจมกองผ้าห่มแบบนี้ ผมเลยแวะเอาดอกไม้มาให้... ไม่ว่ากันนะ ธันวา” เกรทเอ่ยขึ้นพลางวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียงแรงกว่าปกติจนถาดอุปกรณ์ของพิมพ์สั่นไหว ธันวาเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาทันที “ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอย่างนาย ออกไปเถอะเกรท” พิมพ์ลุกขึ้นยืนขวางระหว่างสองคนนั้น สายตาของเธอแข็งกร้าว “ถ้าจะมาเยาะเย้ย ก็เชิญออกไปได้เลยค่ะ ที่นี่ไม่ใช่สนามแข่ง และนายก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบที่นี่” เกรทหัวเราะหึในลำคอ สายตาของเขามองผ่านพิมพ์ไปยังซองจดหมายสีน้ำตาลที่วางอยู่บนหัวเตียงของธันวา ซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่ทีมแพทย์เพิ่งนำมาให้เมื่อครู่นี้ เขาก้าวเข้าไปหยิบซองนั้นขึ้นมาดูอย่างรวดเร็วก่อนที่ใครจะทันห้าม “ผลตรวจล่าสุดของนาย... ธันวา นายไม่ได้บอกเธอใช่ไหมว่าหมอไม่ได้บอกให้เลิกเล่นบาส... แต่หมอ 'สั่งห้าม' นายจับลูกบาสตลอดกาล?” พิมพ์ตัวแข็งทื่อ เธอหันไปมองธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ธันวาหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะคว้าซองจดหมายคืน แต่ความเจ็บที่หัวไหล่ทำให้เขาพลาดล้มลงจากเตียง สิ้นเสียงโครมใหญ่ ประตูก็เปิดออกอีกครั้งพร้อมกับพยาบาลที่วิ่งกรูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ทิ้งให้พิมพ์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความจริงที่เพิ่งถูกกระชากออกมาอย่างโหดร้าย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตของธันวาและพิมพ์นะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะส่งความหวานและดราม่ามาให้ต่อเนื่องในตอนหน้าครับ