ความผิดปกติของข้อเท้า

"ถ้าวันหน้า นายยังกล้าเอาเรื่องสกปรกมาป้ายสีทีมเราอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะครับเกรท" ผมเค้นเสียงต่ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของเกรท ระยะห่างระหว่างเราเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคนตรงหน้าชวนให้สะอิดสะเอียน ผมไม่ได้เป็นคนใจร้อน แต่สำหรับคนที่เป็นหนอนบ่อนไส้และพยายามทำลายทุกอย่างที่ผมรัก ความอดทนของผมก็มีขีดจำกัดเช่นกัน เกรทแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ก็แค่เกม... ธันวา นายก็รู้ว่าการแข่งขันมันไม่มีที่ว่างสำหรับคนอ่อนหัดหรอก" ผมไม่ตอบโต้ด้วยวาจา ผมแค่รักษาระดับการหายใจให้คงที่ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาจากข้อเท้าข้างขวา มันเป็นความรู้สึกแปลบปลาบเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นเอ็น ทุกครั้งที่ผมทิ้งน้ำหนักลงไป แรงกดนั้นราวกับจะทำให้กระดูกของผมแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ "ธันวา! เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงหวานใสของพิมพ์ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เธอเดินเข้ามาหาผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าสวยหวานนั้นฉายชัดถึงความกังวลจนผมต้องรีบปั้นหน้ายิ้ม พยายามกลบเกลื่อนรอยร้าวในแววตาของตัวเอง "ไม่มีอะไรครับ แค่เมื่อยๆ นิดหน่อย ช่วงนี้ซ้อมหนักไปนิด" ผมตอบพลางยืดหลังตรง ฝืนทำเป็นเดินปกติทั้งที่ความจริงแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "แต่เมื่อกี้ฉันเห็นนะ... ตอนที่นายกระแทกกับเกรท นายดูเหมือนจะ..." พิมพ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ เธอช้อนตาขึ้นมองผมด้วยสายตาที่อ่านยาก "อย่าโกหกฉันนะธันวา ถ้าไม่ไหวก็ต้องบอก อย่าฝืนทำตัวเป็นฮีโร่ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง" ผมมองใบหน้าใสซื่อของเธอแล้วก็ได้แต่ยิ้มบางๆ มือหนาของผมยกขึ้นลูบผมเธอเบาๆ "ผมโอเคจริงๆ ครับ พรุ่งนี้ก็มีแมตช์สำคัญแล้ว ผมไม่ยอมให้ความเจ็บนิดๆ หน่อยๆ มาทำให้ทีมผิดหวังหรอก อีกอย่าง... ผมมีกำลังใจดีขนาดนี้ จะเป็นอะไรไปได้ยังไงล่ะครับ" คำพูดของผมดูเหมือนจะทำให้เธอพอใจขึ้นบ้าง แต่ลึกๆ ในใจผมกลับรู้สึกผิด พิมพ์ไม่ควรต้องมาเป็นกังวลกับเรื่องพวกนี้ เธอยังมีเรื่องเรียนหนักๆ อีกมาก และผมไม่อยากให้ความอ่อนแอของกัปตันทีมบาสเกตบอลไปเพิ่มภาระให้เธอ เราเดินแยกกันตรงหน้าโรงยิม ทันทีที่ลับตาคน ผมทรุดตัวลงนั่งกับม้านั่งข้างสนาม ความเจ็บปวดที่เคยอดกลั้นไว้ระเบิดออกมาจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ผมถอดรองเท้าผ้าใบออกช้าๆ ข้อเท้าของผมบวมเป่งจนเห็นเป็นสีเข้มชัดเจน นี่มันไม่ใช่แค่อาการเคล็ดขัดยอกทั่วไป มันคือสัญญาณเตือนว่าร่างกายของผมกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่ช้า ผมหยิบน้ำแข็งมาประคบด้วยมือที่สั่นเทา เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องในโรงยิมที่ปิดไฟมืดสนิททำให้ผมต้องรีบดึงกางเกงวอร์มลงมาปิดแผล "นึกว่าใคร ที่แท้ก็กัปตันสุดหล่อที่กำลังแอบรักษาแผลใจ... อ้อ ไม่สิ แผลที่ข้อเท้าสินะ" เสียงนิ่งเรียบของเกรทดังขึ้นจากมุมมืดอีกฝั่งของอัฒจันทร์ เขายังไม่ไปไหน และเขากำลังมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ถ้าพิมพ์รู้ว่าคนที่เธอฝากความหวังไว้ กำลังจะเป็นคนพิการก่อนถึงวันแข่ง... นายคิดว่าเธอจะทำหน้ายังไงกันนะ?" "นายต้องการอะไรกันแน่เกรท" ผมถามเสียงเย็น "ฉันก็แค่ต้องการให้นายถอนตัว" เขาเดินเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอำมหิต "ถ้านายไม่ถอนตัว ฉันก็จะเอาหลักฐานเรื่องอาการบาดเจ็บนี้ไปบอกโค้ช... นายก็รู้ว่าถ้าโค้ชรู้ นายจะไม่มีวันได้ลงสนามในแมตช์นี้อีกเลย เลือกเอาธันวา จะยอมจบด้วยดี หรือจะให้ฉันเป็นคนทำให้มันพังยับเยินต่อหน้าทุกคนรวมถึงพิมพ์ด้วย?" ผมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บที่ข้อเท้าเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก ผมไม่ได้กลัวการไม่ได้ลงแข่ง แต่ผมกลัวที่จะสูญเสียโอกาสที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง และกลัวว่าความลับที่ผมปกปิดไว้จะทำร้ายความรู้สึกของพิมพ์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าประตูโรงยิม พิมพ์เดินเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำสองขวดในมือ เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นผมกับเกรทยืนเผชิญหน้ากันในความมืด สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความตกใจเมื่อมองลงมาที่พื้น เห็นถุงน้ำแข็งที่วางทิ้งไว้ข้างตัวผม และข้อเท้าที่บวมจนผิดรูปของผมที่เพิ่งจะพันผ้าไว้ไม่มิด เธอนิ่งอึ้ง สายตาที่มองมาที่ผมสั่นไหวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ธันวา..." เธอเรียกชื่อผมเบาๆ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า "ที่นายบอกว่าโอเค... นี่คือสิ่งที่นายเรียกว่าโอเคงั้นเหรอ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครและติดตามเรื่องราวของพวกเขานะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะถ่ายทอดทุกความทรงจำให้ดีที่สุดครับ