เกรทเริ่มแผนร้าย

“กะจะเล่นให้ถึงตาย หรือแค่ให้เสียโฉมดีล่ะเกรท?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโรงยิมร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยางรองเท้าและหยาดเหงื่อจางๆ เขาไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลูกบาสเกตบอลในมือที่หมุนติ้วอยู่บนปลายนิ้วชี้ ราวกับมันคือโลกทั้งใบที่เขากำลังควบคุม เกรทไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ เดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ขยับรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งจนน่าสะอิดสะเอียน มือของเขากระชับถุงมือหนังที่สวมอยู่โดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะหยุดยืนห่างจากธันวาเพียงไม่กี่ก้าว “นายคิดมากไปหรือเปล่า ธันวา? ฉันก็แค่... อยากจะลอง ‘เทสต์’ ดูหน่อยว่า กัปตันทีมตัวเก่งน่ะ ยังฟิตพอที่จะดูแลคนสำคัญของตัวเองได้ดีแค่ไหน” เกรทเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองไปที่รูปถ่ายของพิมพ์ที่แอบติดอยู่ตรงมุมล็อกเกอร์ของธันวาอย่างคุกคาม “คนอย่างพิมพ์... เขาเหมาะกับคนที่ไม่มีแผลเป็นบนใบหน้ามากกว่านักกีฬามุทะลุอย่างนายนะ” ธันวาหยุดนิ้วที่ปั่นลูกบอล ทันใดนั้นลูกหนังสีส้มก็หยุดนิ่งสนิท เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเกรท แววตาที่เคยร่าเริงสดใสบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความเย็นเยียบ เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ยอมให้ใครมาหยามเกียรติได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นกำลังจะแตะต้อง ‘พิมพ์’ “ถ้าอยากได้คนมาสู้ ก็เดินมาตรงๆ อย่าใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกตอนลงสนาม” ธันวาขยับเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน “นายรู้นี่ว่าการเล่นนอกเกมมันแสดงถึงความขี้ขลาดแค่ไหน แต่ถ้าขีดจำกัดของนายมีแค่นี้ ก็เชิญทำได้เลย... ฉันพร้อมรับมือทุกรูปแบบ” เกรทหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความขบขัน มีเพียงความมุ่งร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากสุภาพบุรุษจอมปลอม “งั้นก็ดี พรุ่งนี้แข่งกระชับมิตร... นายระวังข้อเท้าให้ดีก็แล้วกัน สนามนั้นน่ะ พื้นมันลื่นกว่าที่นายคิดมากนะ” เกรทเดินจากไปพร้อมเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจงใจทิ้งรอยเท้าไว้บนพื้นสนาม ราวกับต้องการประกาศอาณาเขตว่าเขากำลังจะทำลายทุกอย่างที่ธันวารัก ทิ้งให้กัปตันหนุ่มยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางโรงยิม ความโกรธแค้นแล่นริ้วอยู่ในอก แต่ลึกๆ แล้วเขากลับกังวลมากกว่า... ไม่ใช่กังวลเรื่องตัวเอง แต่กังวลว่าพิมพ์จะต้องเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่เขากำลังจะดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง เย็นวันนั้น ณ ห้องสมุดคณะอักษรฯ พิมพ์นั่งอ่านหนังสืออยู่เพียงลำพัง แสงแดดสีทองยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างบานสูงมากระทบลงบนใบหน้าเรียบเนียน มินนี่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามจ้องมองเพื่อนสาวที่เอาแต่เหม่อลอยก่อนจะตัดสินใจเปิดปาก “แก... เมื่อเช้าฉันเห็นเกรทคุยกับธันวาที่โรงยิม สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ” มินนี่เอ่ยทำลายความเงียบ พิมพ์เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย “เกรทน่ะเหรอ? เขาทำไมเหรอ มินนี่” “ดูเหมือนเขาจ้องจะเอาคืนธันวาอยู่นะ พิมพ์... ฉันว่าแกห่างๆ ธันวาไว้หน่อยดีไหม ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบนสนาม หรือคนพาลอย่างเกรทเริ่มเล่นไม่ซื่อ...” พิมพ์นิ่งไป ครู่หนึ่งที่เธอตัดสินใจไม่ได้ว่าจะรู้สึกอย่างไร ความหลังฝังใจเกี่ยวกับความรุนแรงในกีฬายังคงเป็นกำแพงในใจเธอเสมอมา แต่ภาพของธันวา... รอยยิ้มที่อบอุ่นและสายตาที่คอยปกป้องเธอมาตลอด มันทำให้เธอไม่อาจเมินเฉยได้ “คนเราเลือกที่จะเป็นคนดีได้นะ มินนี่... ฉันเชื่อว่าธันวาไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด” พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะแอบหวั่นวิตก ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา บานประตูห้องสมุดก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองและพบว่าเป็นรุ่นน้องในทีมบาสเกตบอลของธันวาที่หน้าตาตื่นตระหนก “พี่พิมพ์ครับ! พี่ธันวา... พี่เขาเกิดเรื่องแล้วครับ!” พิมพ์ลุกขึ้นยืนทันที หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่ปกติ “เกิดอะไรขึ้น! ธันวาเขาเป็นอะไร!” รุ่นน้องคนนั้นหอบหายใจถี่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์หยุดหมุน “มีคนวางแผนแกล้งพี่เขาตอนซ้อมช่วงเย็น... ตอนนี้พี่ธันวาถูกหามส่งห้องพยาบาลแล้วครับ แต่ที่แย่กว่านั้นคือ... เกรทหายตัวไปจากโรงยิมพร้อมกับรูปถ่ายของพี่พิมพ์ที่เขาขโมยไปจากล็อกเกอร์!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดชั่วขณะ พิมพ์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เกรทไม่ได้แค่จะแกล้งธันวา แต่นี่คือการประกาศสงครามอย่างชัดเจน พิมพ์รีบคว้ากระเป๋าและวิ่งออกไปโดยไม่ฟังคำทัดทานของมินนี่ เธอไม่ได้สนใจว่าเกรทจะเป็นใครหรือมีอิทธิพลแค่ไหนในตอนนั้น ในหัวของเธอมีเพียงภาพใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของธันวาที่เธอต้องไปหาให้เจอให้เร็วที่สุด ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวผ่านมุมตึกร้างหลังสนามบาส เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกลับหยุดเธอไว้ ร่างสูงในชุดซ้อมบาสที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นเดินออกมาจากเงามืด... แต่ไม่ใช่ธันวาคนเดิมที่เธอรู้จัก “พิมพ์... ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะรีบมาหาฉันเร็วขนาดนี้” เสียงของเกรทดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับเขาส่งรูปถ่ายของพิมพ์ที่ยับยู่ยี่ในมือขยำทิ้งลงบนพื้น ก่อนจะเหยียบซ้ำอย่างเลือดเย็น “ธันวามันคงกำลังเจ็บจนลุกไม่ขึ้นแล้วล่ะ... อยากรู้ไหมว่าฉันจะทำอะไรกับคนอย่างมันต่อไป?” พิมพ์กัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมสติไม่ให้สั่นคลอน แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจจนแทบสิ้นสติ แต่ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ของโรงยิมก็สว่างจ้าขึ้น เผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเกรท... คนที่น่าจะบาดเจ็บจนลุกไม่ขึ้น แต่กลับยืนตระหง่านพร้อมแววตาที่ดุดันที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “จบเรื่องสกปรกของนายได้แล้ว... เกรท” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความรักและหยาดเหงื่อของเหล่านักบาสในเรื่องนี้ด้วยกันนะครับ