ข้อตกลงแลกเปลี่ยน

“ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูอาจารย์ที่ปรึกษา ก็หยิบไม้กวาดนั่นขึ้นมาซะ แล้วจัดการมุมหนังสือที่เหลือให้เรียบร้อยภายในอาทิตย์นี้... อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำครับ” น้ำเสียงของพิมพ์ราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาอย่างดี ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอจ้องเขม็งมาที่ผม ไม่มีความหวั่นเกรงในแววตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่ผม—ธันวา กัปตันทีมบาสเกตบอลที่ใครต่อใครต่างบอกว่ารับมือยาก—กลับกำลังยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางห้องสมุดเงียบเชียบแห่งนี้ ผมหัวเราะในลำคอ พยายามรักษารอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ แต่บอกตามตรงครับ... ลึกๆ ในใจผมมันกำลังสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความลับที่ผมพยายามฝังกลบไว้ใต้รอยยิ้มร่าเริงกำลังถูกผู้หญิงคนนี้ขุดขึ้นมาเล่นสนุกอย่างไม่เกรงใจ “คุณนี่ใจร้ายจังนะครับพิมพ์” ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนได้กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากตัวเธอ “คนเราพลาดกันได้ ผมแค่เผลอทำน้ำหกใส่รายงานของคุณนิดเดียวเอง แทนที่จะคุยกันดีๆ กลับใช้คำขู่แบบนี้... มันเกินไปหน่อยไหมครับ?” “นิดเดียวเหรอ?” พิมพ์แค่นยิ้มมุมปาก เธอวางกองหนังสือที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่ดังพอจะทำให้บรรยากาศในห้องสมุดดูหนักอึ้งขึ้น “รายงานเล่มนั้นฉันใช้เวลาทำสามเดือน ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนั้น ถ้าคุณไม่รับผิดชอบงานนี้... ก็เตรียมตัวรับผิดชอบความซวยที่อาจารย์จะเรียกไปพบได้เลย ธันวา” ผมชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายความมั่นใจของเธอมันช่างขัดกับภาพลักษณ์สาวอักษรฯ ผู้เงียบขรึมที่ผมเคยเห็นเสียจริง นี่สินะตัวตนที่แท้จริงของเธอ... คนที่กล้าต่อกรกับนักกีฬาที่เป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยโดยไม่กะพริบตา ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมลดทิฐิลงชั่วคราวแล้วเอื้อมมือไปคว้าไม้กวาดที่วางพิงอยู่ข้างชั้นวางหนังสือ “ก็ได้ครับ... ข้อตกลงแลกเปลี่ยนถือว่ายุติธรรมดีสำหรับคุณ แต่ผมขอถามอะไรสักอย่างเถอะ ทำไมคุณถึงดูเกลียดพวกนักกีฬาอย่างพวกผมขนาดนั้น?” พิมพ์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดผ่าน ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ และไม่ต้องพยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเพื่อล้วงข้อมูลหรอกนะ... กวาดพื้นให้สะอาดก็พอ” ตลอดสัปดาห์นั้น ห้องสมุดกลายเป็นสมรภูมิที่เงียบเชียบที่สุดในชีวิตผม ผมกวาดพื้น จัดเรียงหนังสือ เดินวนเวียนอยู่รอบตัวเธอในยามที่แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างทรงสูงเข้ามา พิมพ์มักจะนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม จมดิ่งอยู่กับกองตำราเล่มหนา เธอไม่เคยสนใจผมเลยแม้แต่น้อย เหมือนผมเป็นเพียงแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ขยับได้ จนกระทั่งเย็นวันศุกร์... วันสุดท้ายของข้อตกลง ผมกำลังจัดเรียงหนังสือหมวดประวัติศาสตร์ที่ชั้นบนสุด จังหวะที่ผมจะหยิบเล่มหนึ่งออกมา หนังสืออีกล่มก็ร่วงลงมาจนเกือบจะโดนหัวของพิมพ์ที่นั่งอ่านอยู่ด้านล่าง ผมรีบกระโจนลงจากบันไดสั้นๆ หวังจะคว้าหนังสือเล่มนั้น แต่แรงเหวี่ยงทำให้ผมเสียหลักเซถลาไปพิงกับโต๊ะที่เธอตั้งอยู่ เสียงหนังสือเล่มหนาหล่นกระแทกพื้นดังสนั่น ทำเอาบรรณารักษ์เดินมองตาเขียวจากเคาน์เตอร์ไกลๆ “ระวัง!” ผมอุทาน พยายามคว้าไหล่เธอไว้เพื่อไม่ให้ชนกับชั้นวาง แต่ภาพที่ออกมาคือ ผมกำลังคร่อมอยู่เหนือเธอ ขณะที่มือของผมยันไว้กับโต๊ะ ขวางกั้นเธอไว้จากโลกภายนอก พิมพ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเราสบกันในระยะประชิด หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความนิ่งลึกในตาเธอเหมือนห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะดูดกลืนคนอย่างผมลงไป “นี่มัน...” พิมพ์พึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย “ผมไม่ได้ตั้งใจ...” ผมพยายามจะถอยออก แต่ทว่าสายตาของผมกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนสมุดจดของเธอ... มันคือภาพร่างสเก็ตช์รูปสนามบาสเกตบอล ที่มีตัวเลขสถิติและชื่อของผมเขียนกำกับไว้เต็มไปหมด และที่น่าตกใจกว่านั้น... ด้านล่างของกระดาษแผ่นนั้นมีรอยปากกาเขียนคำว่า *‘ทำไมถึงต้องเป็นเขา...’* ซ้ำไปซ้ำมานับสิบรอบ ทว่าก่อนที่ผมจะได้ทันถามอะไร ประตูกระจกห้องสมุดก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของ ‘เกรท’ ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย เขามองมาที่ภาพของผมกับพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง “แหม... ดูเหมือนกัปตันธันวาจะไม่ได้แค่กวาดพื้นห้องสมุดนะครับ แต่กำลังกวาดหัวใจสาวอักษรฯ ไปด้วยสินะ?” เกรทก้าวเข้ามาใกล้ พลางหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจะบันทึกภาพ “ถ้ารูปนี้หลุดออกไปในเพจมหาลัย ว่ากัปตันทีมบาสที่ทุกคนศรัทธา แอบทำตัวรุ่มร่ามกับเด็กเรียน... นายคิดว่าอนาคตในทีมของนายจะเป็นยังไงล่ะ ธันวา?” พิมพ์หน้าซีดเผือด เธอพยายามจะผลักผมออก แต่ผมกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของผมเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น ผมหันไปสบตาเกรทโดยไม่สะทกสะท้าน “จะทำอะไรก็ทำไปเถอะเกรท” ผมกล่าวเสียงเรียบ แต่กระชับมือที่จับพิมพ์ไว้แน่นขึ้น “เพราะสิ่งที่นายเห็น... มันอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด แต่นายกำลังจะทำเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต ถ้าคิดจะก้าวเข้ามาขวางทางผมตอนนี้” ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูพิมพ์ที่ยังคงตกตะลึง ก่อนจะหันกลับไปหาเกรทด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวแต่ทว่าน่าขนลุก “พร้อมจะรับผลที่ตามมาแล้วใช่ไหมครับ?” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของผมและพิมพ์มาจนถึงตรงนี้นะครับ!