ลูกบาสเจ้ากรรม

# ลูกบาสเจ้ากรรม “ถ้ามึงยังเลิกทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลในสนามไม่ได้ ทีมเราก็เตรียมตัวแพ้ตั้งแต่นัดแรกที่ลงแข่งได้เลยว่ะ ธันวา” เสียงตะคอกของเกรทดังลั่นสนามซ้อม มันไม่ได้เป็นแค่การวิจารณ์เชิงกลยุทธ์ แต่มันคือการถากถางที่ตั้งใจให้คนฟังเจ็บจี๊ดถึงขั้วหัวใจ ผมหยิบลูกบาสเกตบอลขึ้นมาหมุนวนบนปลายนิ้วชี้ สัมผัสหนังขรุขระที่คุ้นเคยช่วยดึงสติให้ผมยังคงนิ่งอยู่ได้ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมทีมที่เริ่มหันมามองด้วยความอึดอัด ผมแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ก่อนจะออกแรงสะบัดข้อมือส่งลูกสีส้มนั้นพุ่งทะยานออกจากมือด้วยวิถีโค้งที่แม่นยำ แต่นั่นไม่ใช่การชู้ตลงห่วง... มันคือการระบายอารมณ์ผ่านน้ำหนักมือที่เกินพอดี ลูกบาสพุ่งหลุดกรอบแป้น ออกไปทางหน้าต่างโรงยิมที่เปิดทิ้งไว้สู่ระเบียงทางเดินหน้าตึกเรียนอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ผมจะห้ามใจ “เห้ย! ธันวา!” เสียงเพื่อนในทีมร้องเตือน แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว เสียงดัง *ปึก!* ตามด้วยเสียงของหล่นกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณนั้น ผมรีบวิ่งกึ่งเดินออกจากโรงยิมด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวเกรท แต่เพราะลางสังหรณ์บางอย่างบอกผมว่าความซวยครั้งใหญ่กำลังรออยู่ข้างหน้า ที่ระเบียงหน้าตึกอักษรฯ ร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งทรุดลงกับพื้น หนังสือปกแข็งหลายเล่มกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด เส้นผมยาวสลวยปิดบังใบหน้าของเธอที่ก้มลงมองพื้น มือเรียวบางสั่นเทาขณะที่เธอกำลังพยายามรวบรวมชีทเรียนที่ปลิวว่อนไปทั่ว “ขอโทษครับ! เป็นอะไรไหมครับ!” ผมรีบก้าวยาวเข้าไปหา ลืมความโกรธจากในโรงยิมไปจนหมดสิ้น “คนพวกนี้... ไม่เคยคิดจะใช้สมองก่อนทำอะไรเลยหรือไงนะ” เสียงหวานที่ลอดผ่านไรฟันฟังดูเย็นชาและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีแววของความเจ็บปวดจากแรงกระแทก แต่มันเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ชัดเจนจนผมชะงัก พิมพ์... ดาวคณะอักษรฯ ที่ใครต่อใครต่างลือว่า ‘เข้าถึงยากที่สุด’ กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าผม ในสภาพที่ผมเป็นคนทำให้เธอดูแย่ “ผมขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่...” “แค่คึกคะนอง? หรือแค่ทำตัวตามสัญชาตญาณนักกีฬาที่ใช้แต่กำลังแต่ขาดการยั้งคิด?” เธอแทรกขึ้นทันที พลางพยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยไม่รับความช่วยเหลือจากผม “ฉันไม่แปลกใจหรอกนะที่คนแบบคุณจะมองข้ามหัวคนอื่น เพราะสำหรับพวกคุณน่ะ โลกนี้มันก็มีแค่สนามบาสกับชื่อเสียงจอมปลอมนั่นแหละ” คำพูดของเธอคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจของผม ผมเป็นคนร่าเริง เป็นกัปตันที่ใครๆ ก็บอกว่าเข้าถึงง่าย แต่กับพิมพ์... ดูเหมือนกำแพงที่เธอก่อขึ้นมันสูงเสียจนผมไม่รู้ว่าจะต้องปีนข้ามไปทางไหน “ผมชื่อธันวา ผมยอมรับผิดครับ” ผมก้มลงช่วยเก็บหนังสือให้เธอ แต่เธอกลับแย่งมันไปถือไว้เองด้วยท่าทางหวงแหน “ไม่ต้องมาทำเป็นสุภาพบุรุษตอนนี้หรอกค่ะ มันสายไปแล้ว และครั้งหน้า ถ้าอยากจะโชว์พาวเวอร์ ช่วยไปโชว์ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่ที่มีคนปกติเขาเดินกันด้วยนะคะ” เธอเดินผ่านไหล่ผมไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ขัดกับความเย็นชาของน้ำเสียง มินนี่ เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาหาพลางมองผมด้วยสายตาคาดโทษ ราวกับจะบอกว่า ‘นายหาเรื่องใส่ตัวแล้วนะพ่อหนุ่มนักกีฬา’ ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเธอที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความอาย แต่มันคือ ‘ความอยากเอาชนะ’... ไม่ใช่เอาชนะในสนามบาส แต่เป็นความอยากชนะใจคนที่เกลียดนักกีฬาเข้าไส้อย่างเธอ แต่แล้ว ขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัว ผมหยิบขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์แปลกส่งเข้ามาสั้นๆ แต่ทำเอาผมเย็นวาบไปทั้งสันหลัง *‘อย่าคิดว่าสิ่งที่แกทำที่หน้าตึกเรียนจะไม่มีใครเห็น... ธันวา ถ้านายยังอยากรักษาสถานะกัปตันทีมไว้ ก็อยู่ห่างจากเด็กอักษรคนนั้นซะ ก่อนที่ความลับเรื่องความล้มเหลวของครอบครัวนายจะถูกประจานไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย’* ผมหันไปมองรอบตัวด้วยหัวใจที่เต้นรัว ใครกันที่รู้เรื่องนั้น? ความลับที่ผมซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มสดใสมาตลอด... มันกำลังจะถูกกระชากออกมาในวันที่ผมดันไปพัวพันกับคนที่ผมไม่ควรเข้าใกล้ที่สุดอย่างพิมพ์ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกและตื่นเต้นไปกับเรื่องราวของธันวาและพิมพ์นะครับ!