ศึกชิงม้านั่ง

"ถอยไปให้พ้นหน้าฉันสักที... อย่าเอาตัวเธอมาใกล้ฉัน ถ้าไม่อยากให้ฉันเกลียดไปมากกว่านี้!" เสียงของพิมพ์สั่นพร่า ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววละมุนละไมยามมองผมในห้องสมุด กลับวาวโรจน์ด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด เธอสะบัดไหล่ออกจากฝ่ามือผมด้วยความรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ความเย็นเยียบแล่นริ้วผ่านแผ่นหลังของผม ไม่ใช่เพราะเครื่องปรับอากาศในโรงยิม แต่เป็นเพราะความห่างเหินที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ด้วยกำแพงหนาเตอะ ผมยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธแล่นพล่านไปทั่วอก ผมอยากจะอธิบายว่าสิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่มันคือความเข้าใจผิด แต่น้ำเสียงของผมกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เหมือนคนทำลูกบาสหลุดมือในวินาทีตัดสินเกม "พิมพ์... ฟังผมก่อนได้ไหมครับ เรื่องเมื่อกี้..." "พอเถอะครับธันวา" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งแทรกขึ้นขัดจังหวะทันควัน เงาร่างสูงใหญ่ของ 'เกรท' ปรากฏขึ้นข้างกายพิมพ์ราวกับภูตผีที่รอจังหวะซ้ำเติม เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ สวมเสื้อบาสสีแดงทีมคู่แข่งที่ผมจงเกลียดจงชัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขาทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้ เกรทใช้สายตาคมกริบมองผมอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันไปยิ้มให้พิมพ์ด้วยความอ่อนโยนจอมปลอม "ดูเหมือนว่ากัปตันทีมบาสสุดฮอตของเรากำลังจะทำผลงานพังไม่เป็นท่าอีกแล้วนะ" เกรทแค่นหัวเราะในลำคอ พลางหยิบขวดน้ำเย็นจัดยื่นให้พิมพ์ "เหนื่อยมามากแล้วใช่ไหมครับ ไปนั่งพักที่ม้านั่งฝั่งนู้นเถอะ ที่นั่นอากาศถ่ายเทดีกว่า 'ตรงนี้' เยอะ" พิมพ์ไม่ได้ตอบรับ แต่เธอก็เลือกที่จะเดินเลี่ยงผ่านตัวผมไปหาเกรท โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางผมอีก สายตาของเธอว่างเปล่าจนผมใจหายวาบ ผมขบกรามแน่น กำมือจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ นี่ไม่ใช่แค่การแย่งที่นั่ง แต่มันคือการประกาศศักดาของเกรทที่พยายามจะฉกฉวยเอาความไว้ใจของพิมพ์ไปจากมือผม "นายอย่ามายุ่งกับเธอ" ผมเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาที่ส่งไปนั้นร้อนแรงพอที่จะแผดเผาเขาได้ เกรทเลิกคิ้วกวนประสาท เขาเดินเข้ามาประชิดตัวผม กระซิบผ่านไรฟันที่ได้ยินกันเพียงสองคน "นายมันก็แค่เด็กโง่ที่มีดีแค่ลูกบาสธันวา นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างพิมพ์จะอยากคบหากับผู้ชายที่เอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินคนอื่น? ความลับที่นายซ่อนไว้... ถ้าพิมพ์รู้เข้า นายคิดว่าเธอจะยังมองนายด้วยสายตาแบบไหน?" หัวใจของผมกระตุกวูบ ความลับเรื่องความคาดหวังของครอบครัวที่ผมพยายามปกปิด... เกรทรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? "นั่นสิครับ... นายก็รู้ดีกว่าใครนี่นา" เกรทตบไหล่ผมแรงๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ม้านั่งข้างพิมพ์ เขาทิ้งตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะกดดันขึ้นเป็นทวีคูณ ผมยืนนิ่งอยู่กลางโรงยิม ท่ามกลางเสียงลูกบาสที่กระดอนกับพื้นดัง *ปึก... ปึก...* ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่สับสน พิมพ์ก้มหน้ามองสมุดในมือ เกรทเริ่มชวนเธอคุยเรื่องกิจกรรมคณะด้วยน้ำเสียงที่ดูสุภาพจนน่าหมั่นไส้ ผมเห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของพิมพ์ แม้มันจะไม่ได้สดใสเท่าตอนอยู่กับผม แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมาวางไว้บนพื้นสนาม ผมต้องทำอะไรสักอย่าง แต่จะทำอย่างไรในเมื่อความเชื่อใจของเธอพังทลายลงไปแล้ว? จังหวะนั้นเอง มินนี่ เพื่อนสนิทของพิมพ์เดินเข้ามาหา พวกเขาแลกเปลี่ยนบทสนทนากันสั้นๆ ก่อนที่มินนี่จะหันมามองผมด้วยสายตาตำหนิปนสมเพช เธอเดินตรงเข้ามาหาผมแล้ววางซองจดหมายสีขาวไว้บนมือผม "ถ้าอยากแก้ตัว ก็เอาไปบอกเขาตรงๆ อย่ามัวแต่ยืนทำหน้าเหมือนคนแพ้" มินนี่กระซิบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ก่อนจะเดินกลับไป ผมมองซองจดหมายในมือ มันคือจดหมายลาออกจากการเป็นกัปตันทีมบาสที่ผมร่างไว้แต่ยังไม่กล้ายื่นให้โค้ช หรือนี่จะเป็นทางออกเดียวที่ผมต้องสละสิ่งที่รักที่สุดเพื่อรักษาโอกาสที่จะได้อยู่เคียงข้างเธอ? ผมตัดสินใจเดินตรงไปที่ม้านั่งนั้นทันที ท่ามกลางสายตาของลูกทีมคนอื่นๆ ที่จับจ้องมาด้วยความฉงน ผมหยุดอยู่ตรงหน้าเกรทและพิมพ์ แสงไฟในโรงยิมสะท้อนเข้าตาจนพร่ามัว แต่ผมไม่สนแล้ว "พิมพ์ครับ" ผมเรียกชื่อเธออีกครั้ง "ผมมีเรื่องจะบอก... และมันเป็นเรื่องจริงเรื่องเดียวที่ผมไม่เคยกล้าพูดออกมา" พิมพ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยยังคงความเย็นชาเอาไว้ แต่เมื่อเธอมองเห็นซองจดหมายในมือผม สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เกรทขยับตัวลุกขึ้นยืน เตรียมจะขัดขวาง แต่จู่ๆ ไฟในโรงยิมก็ดับพรึบลงทั้งแถบ! ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของพิมพ์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่วิ่งเข้ามาใกล้ตัวเธอมากกว่าผม! ผมสัมผัสได้ถึงแรงกระชากที่แขนของเธอ และเสียงหัวเราะเยือกเย็นของเกรทที่ดังมาจากทิศทางที่ผมไม่คาดคิด... ใครบางคนกุมมือพิมพ์ไว้ในความมืด และนั่นไม่ใช่ผม! หวังว่าตอนที่ 7 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับธันวาและพิมพ์นะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านด้วยใจจริงครับ!