วันที่ฝนตกหนัก

“ปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้!” เสียงของผมตวาดก้องท่ามกลางความมืดมิดในซอกตึกหลังโรงยิม จังหวะหัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แรงปะทะระหว่างผมกับไอ้เกรทเกิดขึ้นทันทีที่ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าไหล่มันไว้ แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ผมกลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยจางหายไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบถอยห่างออกไป “ธันวา... ฮึก...” เสียงสะอื้นแผ่วเบาของพิมพ์ดังขึ้นจากมุมมืด ผมรีบเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นร่างบางที่ทรุดนั่งลงกับพื้น มือไม้ของเธอยังสั่นเทา ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววเข้มแข็งกลับดูแตกสลายและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่ได้ถูกทำร้ายร่างกาย แต่สิ่งที่เกรททำเมื่อครู่... มันคือการฝังความกลัวลงในใจเธอ “พิมพ์! ผมอยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ” ผมรีบถอดเสื้อวอร์มตัวนอกออก แล้วคลุมทับไหล่บางที่กำลังสั่นสะท้านของเธออย่างเบามือ ความอบอุ่นจากเสื้อของผมดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ดึงสติเธอให้กลับมาได้ กลิ่นไอของความสดชื่นและไออุ่นจากร่างกายของผมดูจะทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันชั้นดี ฝนที่ตั้งเค้ามานานเริ่มเทกระหน่ำลงมาเหมือนฟ้ารั่ว เสียงน้ำกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นจนกลบเสียงลมหายใจของเรา ผมนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเธอ ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้กว่านี้เพราะเกรงว่าเธอจะตกใจอีก “มัน... มันบอกว่าจะทำให้ฉันเจ็บเหมือนที่เคยทำกับนาย” พิมพ์กระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า “มันรู้เรื่องที่นายถูกพักการแข่ง... ธันวา ทำไมมันถึงต้องทำขนาดนี้” ผมกัดฟันแน่น ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่ผมต้องเก็บมันไว้ ผมเป็นนักกีฬา ผมถูกสอนให้ควบคุมอารมณ์ แต่กับเรื่องของพิมพ์ ผมกลับรู้สึกว่ากำแพงที่ผมสร้างไว้มันพังทลายลงทุกที ผมยื่นมือออกไปหวังจะกุมมือเธอ แต่เธอกลับชักมือกลับเล็กน้อย ก่อนจะมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ซับซ้อน “ผมไม่สนว่ามันจะขู่ยังไง แต่จำไว้ว่าตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครทำร้ายคุณได้อีก” ผมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “พิมพ์... มองตาผม คุณเชื่อใจผมไหม?” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ผ่านความสับสน ผ่านความหวาดกลัว จนในที่สุดเธอก็พยักหน้าเบาๆ หยดน้ำจากชายคาที่กระเด็นเข้ามาโดนใบหน้าเธอทำให้เธอดูเปราะบางจนผมอยากจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต เราติดอยู่ในซอกตึกนั้นร่วมชั่วโมง เสียงฝนไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง ผมตัดสินใจถอดเสื้อวอร์มที่คลุมไหล่เธออยู่ออก แล้วใช้มันคลุมหัวเราสองคนเพื่อกันฝน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนไหล่ของเราแตะกัน พิมพ์ไม่ได้ขัดขืน เธอเอนหัวลงซบไหล่ผมอย่างแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่ความเงียบระหว่างเราไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุ “ธันวา... ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เหลือใคร นายจะยังอยู่ตรงนี้ไหม” เธอถามเบาๆ “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอครับ ไม่ว่าฝนจะตกหรือฟ้าจะถล่ม ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหนแน่นอน” ผมสัญญาพลางกระชับเสื้อวอร์มให้แน่นขึ้น พลางนึกในใจว่าต่อให้ต้องแลกด้วยอนาคตในทีมบาส หรือความฝันเรื่องแชมป์รายการใหญ่ ผมก็ยินดีถ้ามันหมายถึงการที่ผมได้ปกป้องเธอคนนี้ ทว่า ท่ามกลางเสียงฝนที่กำลังโหมกระหน่ำ จู่ๆ ไฟสปอตไลท์ของรถคันหนึ่งก็ส่องสว่างวาบเข้ามาที่ซอกตึก แรงลมจากรถที่เคลื่อนเข้ามาจอดกระแทกอย่างรุนแรงทำให้เสื้อวอร์มที่ผมใช้คลุมหัวเราปลิวหลุดไป พิมพ์สะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดไปด้านหลัง ผมลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมเผชิญหน้า แต่เมื่อกระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าที่ปรากฏอยู่หลังพวงมาลัยกลับทำให้ผมต้องหยุดชะงักด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่เกรท... แต่เป็นพี่ชายของพิมพ์ ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และในมือของเขา ไม่ใช่พวงมาลัยรถธรรมดา แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่เขายื่นออกมาให้ผม... รูปของผมกับเกรทที่ถูกถ่ายไว้ในมุมที่ดูเหมือนเรากำลังตกลงอะไรบางอย่างที่ชั่วร้าย! “พิมพ์... อย่าเพิ่งเชื่อทุกอย่างที่เห็น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะมองมาที่ผม “ส่วนนายธันวา... เกมของนายที่ว่า ‘ชู้ตให้ลงกลางใจ’ น่ะ ถึงเวลาต้องพิสูจน์แล้วว่านายจะทำยังไงเมื่อความจริงที่นายปิดบังไว้ กำลังจะทำให้เธอแตกสลาย” ผมยืนนิ่งงัน เลือดในกายเย็นเฉียบ พิมพ์ที่อยู่ข้างหลังผมเริ่มสั่นสะท้านหนักกว่าเดิมเมื่อเธอมองเห็นรูปในมือนั้น ความเชื่อใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา... ผมไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทำไมภาพนี้ถึงดูสมจริงจนผมเองยังแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับธันวาและพิมพ์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดครับ