คำสารภาพของกัปตัน

“นี่คือของจริงเหรอธันวา... หรือฉันแค่กำลังฝันร้าย?” เสียงของพิมพ์สั่นพร่า เธอถอยห่างจากผมไปหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วในวินาทีนี้ กลับรู้สึกเหมือนช่องว่างระหว่างสองฟากฝั่งของมหาสมุทร ในมือของเธอยังคงถือภาพถ่ายใบนั้นไว้แน่น รูปถ่ายที่แสดงให้เห็นผมกับหญิงสาวคนหนึ่งในมุมที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าคนรู้จัก ทั้งที่ในความเป็นจริง... ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนั้นมาก่อนในชีวิต ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสับสนที่กำลังกัดกินใจ ผมไม่ได้พยายามแก้ตัวด้วยคำพูดโง่ๆ แต่ผมเลือกที่จะก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง แววตาของผมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังคลอไปด้วยหยดน้ำใสๆ ผมอยากให้เธอเห็น... เห็นสิ่งที่อยู่ในใจของผมจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่ใครบางคนพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายความเชื่อใจของเรา “พิมพ์ครับ... ฟังผมนะ” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมทุ้มต่ำและจริงจังพอที่จะทำให้ความวุ่นวายรอบข้างเงียบลง “รูปนี้อาจจะดูสมจริงจนน่ากลัว แต่มันคือสิ่งหนึ่งที่ผมเกลียดที่สุดในฐานะนักกีฬา คือการโดน ‘เล่นนอกเกม’... ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนวางกับดักนี้ไว้ แต่มันทำได้เพียงแค่ทำให้ผมโมโห ไม่ใช่ทำให้ผมเปลี่ยนไป” พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองผม แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลังเล เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาด เธอรู้ว่าอะไรคือความจริงและอะไรคือภาพลวงตา แต่ความหลังที่เคยฝังใจเกี่ยวกับพวกนักกีฬาจอมเจ้าชู้มักจะเป็นกำแพงที่สูงชันเสมอ “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?” เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “โลกของคุณมันกว้างขวางเกินไปธันวา มีคนมากมายที่อยากจะยืนข้างกัปตันทีมบาสอย่างคุณ แล้วทำไมต้องเป็นฉัน... คนที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย” ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ร่าเริงเหมือนทุกครั้ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่ปนด้วยความเอ็นดูและความเจ็บปวดในคราวเดียวกัน ผมตัดสินใจคว้ามือของเธอมาวางไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายของผม ให้เธอได้รับรู้ถึงจังหวะการเต้นที่รุนแรงและรวดเร็วของหัวใจที่กำลังบ้าคลั่งเพราะผู้หญิงตรงหน้า “พิมพ์... ผมเป็นแค่กัปตันทีมบาสที่คนทั้งมหาวิทยาลัยมองว่ามั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว แต่เชื่อมั้ยครับ... ผมไม่เคยรู้สึกประหม่าเวลาชู้ตลูกบาสลงห่วงต่อหน้าคนเป็นพัน แต่ผมกลับตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณ” ผมขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอ “ที่ผมไม่เคยบอกใคร เพราะผมอยากให้มันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์ที่สุด... ผมชอบคุณครับพิมพ์ ผมชอบคุณตั้งแต่วันแรกที่คุณหันมาดุผมในสนามเพราะผมทำเสียงดังรบกวนเวลาอ่านหนังสือของคุณ สำหรับผม... คุณคือความสงบเดียวในวันที่โลกของผมมันวุ่นวายที่สุด” พิมพ์เบิกตากว้าง เธอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่คำพูดนั้นกลับติดอยู่ที่ริมฝีปาก เธอไม่คิดว่าคนอย่างผมจะกล้าสารภาพความในใจออกมาตรงๆ ท่ามกลางความตึงเครียดเช่นนี้ “ผมอาจจะเป็นนักกีฬาที่ใครๆ ก็บอกว่าเข้าถึงยาก แต่อยากให้รู้ไว้นะครับว่า... หัวใจของธันวาคนนี้ไม่ได้มีไว้ให้ใครเล่นสนุกด้วย มันมีไว้เพื่อรอให้คุณตัดสินใจว่าจะรับมันไปดูแลต่อไหม” ผมเห็นแววตาของเธอสั่นไหว กำแพงที่เธอสร้างขึ้นกำลังร้าวลงทีละน้อย แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยตอบอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากความมืดทางเดินหลังอาคารเรียน เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมตึก แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าของ ‘เกรท’ คู่แข่งตัวฉกาจของผม เขากำลังแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดหน้าจอค้างไว้ พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ “หวานจังนะกัปตัน... แต่เสียใจด้วยนะที่ต้องขัดจังหวะ” เกรทเอ่ยขึ้นพร้อมกับกดปุ่มส่งข้อความบางอย่างออกไป “เพราะสิ่งที่นายเพิ่งสารภาพไปเมื่อกี้... ตอนนี้มันกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ในกลุ่มแชทนักกีฬาและชมรมสื่อของมหาลัยเรียบร้อยแล้ว พิมพ์... เธอคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะเชื่อใจผู้ชายที่ใครๆ ก็บอกว่า ‘เล่นละครเก่ง’ ที่สุดคนนี้?” พิมพ์ผละมือออกจากหน้าอกของผมทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ผมหันไปมองเกรทด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยมีมา ในขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเริ่มดังระงมขึ้นทีละเครื่องสองเครื่อง พร้อมกับสายตาประหลาดใจที่พุ่งตรงมาที่เราสองคน สถานการณ์ที่ควรจะเป็นการเริ่มต้นครั้งใหม่ กำลังพังทลายลงด้วยการหักหลังที่ผมคาดไม่ถึง... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยอุปสรรคของธันวาและพิมพ์นะครับ ผมสัญญาว่าจะพาพวกคุณไปลุ้นกันต่อในตอนถัดไปครับ!