ระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลง

"ธันวา... นายหยุดโกหกตัวเองเสียทีเถอะ" คำพูดของเกรทเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่การเย้ยหยันจากคู่แข่งในคอร์ตบาส แต่มันคือมีดที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องพิมพ์ ผมยืนนิ่งอยู่หน้าโรงยิม กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่กำลังจะตกข้างนอกทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ความลับที่เกรทขุดขึ้นมาข่มขู่ผมเมื่อกี้... ถ้าพิมพ์รู้เข้า สิ่งที่ผมเพียรพยายามทำมาตลอดเพื่อลบภาพนักกีฬาจอมฉาบฉวยในใจเธอ คงพังทลายไม่เหลือชิ้นดี "อ้าว ธันวา? ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะครับ" เสียงใสที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบ ผมหันไปหาเจ้าของเสียง พิมพ์ยืนกอดสมุดจดเล่มหนาแน่นไว้ที่หน้าอก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองผมด้วยความสงสัย เธอคงเห็นสีหน้าผมที่ดูไม่ค่อยดีนัก "อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่คิดเรื่องแผนการซ้อมพรุ่งนี้น่ะ" ผมฝืนยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ข้างในจะรู้สึกเหมือนถูกสูบพลังจนแทบยืนไม่อยู่ "พิมพ์เลิกคลาสแล้วเหรอครับ?" "ครับ มินนี่ชวนไปหาอะไรกิน แต่ฉันปฏิเสธไปแล้วว่าจะรีบกลับหอ" พิมพ์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ท่าทางเธอดูประหม่าที่ต้องอยู่กับผมตามลำพัง "ทางเดินกลับหอค่อนข้างเปลี่ยว ช่วงนี้มีข่าวเรื่องคนแปลกหน้ามาวนเวียนด้วย... ฉันเลย..." "งั้นให้ผมไปส่งไหมครับ?" ผมสวนขึ้นมาทันที ก่อนที่สติจะสั่งให้ยับยั้งชั่งใจ พิมพ์นิ่งไป อากัปกิริยาของเธอคือการก้มมองปลายเท้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น ผมรู้ดีว่ากำแพงในใจของเธอยังคงตั้งตระหง่าน โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือ 'นักกีฬา' อย่างผม แต่ทว่า... วินาทีนี้ ความลังเลในสายตาเธอไม่ได้มาจากความเกลียดชัง แต่มันคือความสับสน "มันไม่รบกวนเวลาซ้อมของนายเหรอ?" เธอถามเบาๆ "เวลาของผมที่สำคัญที่สุด คือเวลาที่ได้มั่นใจว่าคุณปลอดภัยครับ" ผมพูดออกไปโดยไม่ลังเล แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะถอนหายใจยาวแล้วพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงอนุญาต เราเดินเคียงข้างกันบนทางเดินที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ของมหาลัย ระยะห่างระหว่างเราดูเหมือนจะลดลงกว่าเดิมเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากแชมพูของเธอ ความเงียบไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่คิด แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ค้างคา "ธันวา..." พิมพ์ทำลายความเงียบขึ้นมา "นายเคยรู้สึกไหมว่า... บางทีเราก็พยายามเป็นคนที่ดี เพื่อให้คนอื่นยอมรับ จนลืมถามตัวเองว่าเราต้องการอะไรกันแน่?" คำถามนั้นกระแทกใจผมอย่างจัง เหมือนเธอจะอ่านความคิดผมออก ผมหยุดเดินแล้วหันไปมองเธอ แสงไฟจากเสาไฟข้างทางตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอจนเห็นขนตาเป็นแพสวย "สำหรับผม... ผมไม่ได้อยากเป็นคนดีเพื่อให้ใครยอมรับหรอกครับ" ผมเว้นจังหวะ มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "ผมแค่อยากเป็นคนที่ 'ดีพอ' ที่จะยืนข้างๆ คนที่ผมให้ความสำคัญก็เท่านั้นเอง" พิมพ์ชะงักไป ดวงตาของเธอไหวระริก เธอหลบสายตาผมและเริ่มเดินต่อ แต่จังหวะการก้าวเท้าของเธอดูเปลี่ยนไป... มันดูเชื่องช้าลง เหมือนเธอเองก็อยากให้ระยะทางจากจุดนี้ไปถึงหอพักมันยาวนานขึ้นอีกนิด "นายมักจะพูดอะไรที่ทำให้คนฟังไปไม่เป็นเสมอเลยนะ" เธอบ่นอุบอิบ แต่ผมกลับเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอ เราเดินมาจนถึงหน้าหอพักหญิงของเธอ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร ผมยืนส่งเธออยู่หน้าทางเข้า หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น การที่เธออนุญาตให้ผมมาส่งในวันนี้ คือก้าวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเราสองคน "ขอบคุณนะที่มาส่ง" เธอหันมาบอกผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ยินดีเสมอครับ" ผมตอบพลางเกาหัวแก้เขิน พิมพ์กำลังจะหันหลังเดินเข้าหอพัก แต่แล้วเธอก็หยุดกะทันหัน เธอหมุนตัวกลับมาหาผมด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความสงสัยฉายชัดอยู่บนนั้น "ธันวา... เมื่อกี้ตอนที่ฉันเดินมาที่โรงยิม ฉันเห็นเกรทคุยกับใครบางคน... เขาดูเหมือนกำลังส่งเอกสารบางอย่างให้กัน" เธอเว้นจังหวะ มองผมด้วยสายตาที่เด็ดขาดขึ้น "นายรู้ใช่ไหมว่าเกรทกำลังวางแผนทำอะไร? แล้วที่เขาบอกว่า 'ความลับของนาย' มันหมายความว่ายังไงกันแน่?" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง โลกทั้งใบดูเหมือนหยุดหมุน ความลับที่ผมปิดตายไว้กำลังถูกขุดขึ้นมา ไม่ใช่โดยเกรท... แต่โดยคนที่ผมพยายามปกป้องมากที่สุด "พิมพ์... เรื่องนั้น..." ผมกำลังจะอธิบาย แต่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก เป็นภาพถ่ายของผมกับ 'คนสำคัญในครอบครัว' ที่ผมพยายามปกปิดมาตลอด พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่เขียนว่า: *ถ้าอยากให้พิมพ์รู้ความจริง ก็เตรียมตัวออกจากทีมได้เลย* ผมกำมือแน่นจนสั่น ปมปัญหาที่ผมคิดว่ามันจะจบลง กลับกลายเป็นชนวนระเบิดที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างในวินาทีนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางความรักของธันวานะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ