งานเลี้ยงคณะ

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้พวกนักกีฬาขยะพวกนั้น... พิมพ์ เธอมีสมองนะ ไม่ได้มีไว้แค่ประดับหัว" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความดูถูกของเกรทดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะสนุกสนานในงานเลี้ยงคณะอักษรฯ ผมยืนหลบมุมอยู่หลังเสาต้นใหญ่ของห้องโถงจัดเลี้ยง มือที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนค่อยๆ คลายออก ความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วอยู่ในอกแทบจะทำให้ผมกระโจนเข้าไปกระชากคอเสื้อมัน แต่ผมทำไม่ได้... เพราะนั่นจะทำให้พิมพ์ลำบากใจ ผมเห็นพิมพ์ยืนนิ่ง สายตาของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรังเกียจที่เธอมักจะมีให้คนจำพวกนี้เสมอ เธอไม่ตอบโต้ แต่แววตาที่เธอมองเกรทบอกผมชัดเจนว่า เธอไม่ได้ต้องการความหวังดีจอมปลอมจากผู้ชายคนนี้เลยสักนิด "ขอบคุณที่เตือนนะเกรท แต่ฉันคิดเองได้" พิมพ์ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกมา จังหวะที่เธอเดินผ่านมาทางที่ผมยืนอยู่ ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นธันวาคนเดิมที่ร่าเริงและมั่นใจ ผมก้าวออกมาจากมุมมืด ดักหน้าเธอด้วยรอยยิ้มที่หวังว่าจะดูเป็นธรรมชาติที่สุด "อ้าว พิมพ์ มาทำอะไรแถวนี้ครับ? ไม่ไปสนุกกับเพื่อนๆ ในงานล่ะ?" พิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างขึ้นก่อนจะฉายแววโล่งใจออกมาวูบหนึ่ง "ธันวา? คุณ... คุณมาอยู่นี่ได้ยังไงคะ... เอ้อ ผมหมายถึง... คุณมางานเลี้ยงอักษรฯ ได้ยังไง" "ผมก็แค่... คิดถึงคนแถวนี้ครับ เลยแวะมาดูหน่อยว่ามีใครมาแกล้งอะไรหรือเปล่า" ผมพยายามพูดให้ดูเหมือนล้อเล่น แต่แววตาของผมที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอคงจะฟ้องว่าผมจริงจังแค่ไหน มินนี่ที่เดินตามหลังมาไม่ไกลรีบปรี่เข้ามาแทรกกลางทันที เธอตบไหล่ผมเบาๆ แล้วส่งยิ้มกว้าง "แหม พ่อหนุ่มนักบาสฯ มาเองแบบนี้ก็แย่สิคะ งานนี้คณะเรามีแต่สาวๆ กลัวว่าแฟนคลับธันวาจะแห่ตามมาจนหอประชุมแตกน่ะสิคะ" "ผมมาในฐานะแขกพิเศษครับมินนี่" ผมยิ้มตอบ ก่อนจะหันกลับไปหาพิมพ์ "ไปหาที่นั่งคุยกันหน่อยไหมครับ? ตรงนี้คนเริ่มเยอะแล้ว" เราเดินเลี่ยงออกมาที่ระเบียงด้านนอก ลมยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้า ช่วยลดทอนความกดดันในใจผมได้บ้าง พิมพ์ยืนกอดอกพิงระเบียง สายตามองออกไปที่สนามบาสเกตบอลร้างข้างคณะที่ตอนนี้เปิดไฟสลัวๆ ผมมองตามสายตาเธอไป ภาพในอดีตที่เธอเคยเล่าให้ฟังว่าเหตุการณ์เลวร้ายบางอย่างในชีวิตเธอเริ่มต้นขึ้นที่นั่น... มันทำให้ใจผมเจ็บแปลบ "คุณคงเห็นแล้วสินะ" พิมพ์พูดขึ้นโดยไม่หันมามอง "เรื่องเกรทใช่ไหมครับ?" "ไม่ใช่แค่เรื่องเขา... แต่เรื่องที่ฉันเป็นแบบนี้" เธอหันมามองผม แววตาของเธอสั่นไหว "ฉันเกลียดการที่ต้องเห็นภาพซ้อนทับกัน ฉันเกลียดความมั่นใจแบบนักกีฬาที่เหมือนจะเหยียบย่ำคนอื่น... ธันวา บางทีคุณอาจจะแค่กำลังสนุกกับการตามจีบฉันก็ได้นะ เหมือนที่คนอื่นๆ ทำ" ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่คืบทำให้ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "พิมพ์ครับ... มองตาผมนะ" เธอนิ่งไป ก่อนจะยอมสบตาผม ผมเห็นความอ่อนแอที่เธอซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว "ถ้าผมสนุก ผมคงไม่มานั่งเฝ้าหน้างานจนดึกดื่นแบบนี้ ถ้าผมสนุก ผมคงไม่พยายามปรับตัวเพื่อเข้าใจโลกที่ผมไม่เคยสัมผัส ผมเป็นแค่นักกีฬาที่พยายามจะวิ่งตามหัวใจตัวเอง... ซึ่งหัวใจดวงนั้นมันอยู่ที่คุณ" มือของผมยกขึ้นหมายจะแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลม แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เกรทเดินเข้ามาพร้อมกับขวดแก้วในมือ หน้าตาของมันดูแดงก่ำจากการดื่มเหล้าเกินขนาด มันจ้องมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะแค่นหัวเราะ "แหม... พระเอกขี่ม้าขาวมาถึงถิ่นเลยนะมึง" "ออกไปซะเกรท อย่าทำให้เรื่องมันบานปลาย" ผมพูดเสียงเข้ม ปกป้องพิมพ์ที่ถอยไปอยู่ข้างหลังผมโดยสัญชาตญาณ เกรทไม่สนใจ มันเดินตรงเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คลุ้งไปทั่ว "มึงคิดว่ามึงดีกว่ากูนักเหรอธันวา? มึงก็แค่ไอ้หน้าตัวเมียที่ทำตัวเป็นคนดี แต่เบื้องหลังครอบครัวมึง... หึ! มึงยังไม่รู้สินะว่าพ่อมึงเพิ่งทำอะไรลงไปเมื่อตอนเย็นนี้" หัวใจผมกระตุกวูบ "แกหมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความว่า... พ่อของมึงน่ะ เพิ่งเซ็นเอกสารขายสิทธิ์ที่ดินของคณะอักษรฯ ให้กับกลุ่มนายทุนที่กำลังจะมาทำลายที่นี่ทิ้งยังไงล่ะ!" เกรทหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "มึงกับพ่อมึง... ก็คือพวกเดียวกันที่จ้องจะทำลายความฝันของคนอื่น!" พิมพ์เบิกตากว้าง หันมามองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและความผิดหวังอย่างรุนแรง เธอถอยกรูดออกไปจากระยะที่ผมจะเอื้อมมือถึง "เรื่องนี้... จริงเหรอธันวา?" เธอถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอสั่นเทาเหมือนใบไม้ที่กำลังถูกพายุซัดกระหน่ำ ผมพยายามจะก้าวเข้าไปอธิบาย แต่ในหัวผมตอนนี้กลับขาวโพลนไปหมด เพราะผมเองก็เพิ่งได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน ในวินาทีที่ผมกำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว ไฟที่ระเบียงก็ดับลงพรึ่บพร้อมกับเสียงกรีดร้องของนักศึกษาจากในงานที่ดังลั่นออกมา และในความมืดมิดนั้นเอง ผมรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของปลายเหล็กที่จ่อเข้าที่สีข้างของผมอย่างแรง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของธันวาและพิมพ์นะครับ ผมจะเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดครับ!