เพื่อนที่มากกว่าเพื่อน

“อยู่นิ่งๆ... ถ้าไม่อยากให้สีข้างนายมีรูเพิ่ม” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กที่ผมไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่กลิ่นแป้งเด็กหรือกลิ่นดอกไม้จางๆ ที่พิมพ์มักจะใช้ แต่มันเป็นกลิ่นบุหรี่ผสมแอลกอฮอล์ที่น่าสะอิดสะเอียน ความเย็นเฉียบของโลหะที่กดลงมายังสีข้างบอกผมชัดเจนว่านี่ไม่ใช่การล้อเล่นในงานปาร์ตี้มหาลัย สัญชาตญาณกัปตันทีมบาสเกตบอลของผมทำงานทันที หัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธที่พุ่งพล่าน ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายผมโดยเฉพาะในคืนที่ผมควรจะได้อยู่กับพิมพ์ ผมตัดสินใจทิ้งตัวลงต่ำในจังหวะเดียวกับที่ข้อศอกขวาเหวี่ยงไปด้านหลังอย่างรุนแรง *พลั่ก!* เสียงกระทบเนื้อดังขึ้นพร้อมกับเสียงสบถต่ำๆ ความมืดในงานเลี้ยงเริ่มอลหม่าน ผู้คนต่างวิ่งหนีความโกลาหล ไฟฉุกเฉินสีแดงเริ่มทำงาน สาดส่องให้เห็นเงาร่างคนร้ายที่ถอยกรูดออกไปทางหลังร้าน ผมไม่ได้ตามไป เพราะในวินาทีนั้น สายตาของผมจดจ้องอยู่เพียงจุดเดียว... ที่มุมระเบียงซึ่งพิมพ์ยืนอยู่ เธอเบิกตากว้าง มือสั่นเทาขณะกอดตัวเองไว้แน่น "พิมพ์! คุณเป็นอะไรไหม!" ผมถลาเข้าไปหาทันที โดยไม่สนความเจ็บปวดที่สีข้าง "ธันวา... เลือด... นายเลือดออก" เธอพูดเสียงสั่น มองมาที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของผมที่เริ่มมีสีแดงซึมออกมาเป็นวงกว้าง ผมฝืนยิ้มแม้จะเจ็บจนหน้าเขียว "แค่รอยขีดข่วนครับ ไม่ต้องห่วงผมหรอก" --- สามวันต่อมา บรรยากาศในห้องสมุดรวมเงียบสงัดจนได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษ ผมนั่งอยู่ตรงข้ามกับมินนี่ เพื่อนสนิทคนเดียวที่ผมคิดว่าน่าจะช่วยให้ผมเข้าใจโลกของพิมพ์ได้ดีที่สุด ผมขยับตัวลำบากเพราะแผลที่สีข้างยังไม่หายดี แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความอึดอัดที่พิมพ์ยังคงไม่ยอมคุยกับผมตรงๆ ตั้งแต่คืนนั้น "นายเนี่ยนะ... กัปตันทีมบาสผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว กลายมาเป็นลูกหมาตกน้ำเพราะผู้หญิงคนเดียว" มินนี่วางปากกาลงพลางมองผมด้วยสายตาจับผิด "ผมแค่ไม่อยากพลาดครับมินนี่ พิมพ์เขาดูเหมือนจะเกลียดพวกนักกีฬาเข้าไส้... ผมต้องทำยังไงให้เขาเห็นว่าผมไม่ได้เป็นแบบนั้น" ผมก้มหน้ามองหนังสือในมือ แต่สมาธิของผมจดจ่ออยู่กับการพยายามทำความเข้าใจผู้หญิงคนนี้ มินนี่หัวเราะหึ "พิมพ์เขาไม่ได้เกลียดนักกีฬาเพราะตัวบุคคลหรอกธันวา เขาเกลียดความ 'ไม่จริงใจ' และ 'การถูกมองข้าม' ต่างหาก นายลองนึกดูสิ ตั้งแต่เจอกัน นายมักจะเข้าหาเขาด้วยความมั่นใจเกินร้อย แต่นายเคยถามไหมว่าวันนี้เขารู้สึกยังไง หรือเหนื่อยกับงานอักษรฯ มากแค่ไหน" คำพูดของมินนี่เหมือนลูกบาสที่ชู้ตเข้ากลางใจผมอย่างจัง ผมเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างจริงจัง "คุณบอกว่าเขาเป็นคนแบบไหนครับ ผมอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา" ตลอดสองชั่วโมงที่เหลือ มินนี่ทำหน้าที่เป็นโค้ชที่ดีที่สุด เธอเล่าเรื่องที่พิมพ์ชอบอ่านหนังสือนิยายแปลตอนดึกๆ ชอบร้านกาแฟเล็กๆ ที่ไม่มีคนพลุกพล่าน และที่สำคัญ... เขาแอบชอบใครบางคนมาตั้งแต่มัธยม แต่ความรักครั้งนั้นจบลงเพราะความไร้ความรับผิดชอบของนักกีฬาคนหนึ่ง "นายต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นว่านายไม่ใช่แค่นักกีฬาที่วิ่งตามแต้มในสนาม แต่เป็นคนที่วิ่งตาม 'ความรู้สึก' ของเขาจริงๆ" มินนี่สรุปก่อนจะเก็บของ ผมพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น ความรู้สึกที่เคยสับสนเริ่มชัดเจนขึ้น ผมไม่ได้แค่ชอบพิมพ์ แต่มันคือความปรารถนาที่จะปกป้องคนๆ นี้ไปตลอดชีวิต --- เย็นวันนั้น ผมตัดสินใจรอพิมพ์ที่หน้าคณะอักษรฯ ผมไม่ได้มาพร้อมลูกบาสหรือท่าทางโอ้อวดเหมือนครั้งก่อน ผมสวมเสื้อยืดสีพื้นธรรมดา ในมือถือชาเขียวร้านที่มินนี่บอกว่าเธอชอบที่สุด เมื่อพิมพ์เดินออกมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นผม สายตาของเธอมีความลังเล แต่ผมเลือกที่จะไม่รุกหนัก ผมแค่ยิ้มให้อย่างสุภาพและยื่นชาเขียวให้ "เลิกเรียนเหนื่อยไหมครับ? ผมซื้อมาฝาก" พิมพ์รับไปแบบงงๆ "ขอบคุณค่ะ... แต่ธันวา คุณควรไปพักผ่อนนะ แผลนั่น..." "ถ้าได้เห็นคุณยิ้มสักนิด ผมหายเป็นปลิดทิ้งเลยครับ" ผมพูดหยอดไปคำหนึ่งพลางหัวเราะแก้เขิน เธอหลบสายตา ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ ความสัมพันธ์ของเราดูเหมือนกำลังจะเริ่มก้าวไปในทิศทางที่ดีขึ้น... จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง "แหม... ดูคู่รักข้าวใหม่ปลามันสวีทกันเนี่ย มันก็น่าอิจฉาเหมือนกันนะว่าไหม?" ผมหันไปมองทันที เกรทเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย และในมือของเขาถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งไว้แน่น ก่อนจะหมุนมันไปมาต่อหน้าผม "ธันวา... แกควรจะรู้ไว้นะว่าที่แกโดนแทงวันนั้นน่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ" เกรทหยุดเดินแล้วจ้องหน้าผมด้วยสายตาอาฆาต "และถ้าแกอยากรู้ว่าใครเป็นคนบงการ... ก็น่าจะลองดูคลิปนี้ดูซะหน่อยนะ เพื่อนรัก" เขาโยนโทรศัพท์ลงบนม้านั่งตรงหน้าผม หน้าจอที่กำลังเล่นวิดีโออยู่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ ภาพในนั้นคือเหตุการณ์คืนที่ไฟดับที่ระเบียง แต่แทนที่จะเป็นคนร้ายที่แทงผม ภาพที่ปรากฏคือ... มินนี่... เพื่อนสนิทที่ผมเพิ่งคุยด้วยเมื่อครู่ กำลังยื่นซองจดหมายให้ใครบางคนที่สวมฮู้ดสีดำ ผมหันกลับไปมองมินนี่ที่กำลังเดินเลี้ยวออกมาจากมุมตึกพอดี สายตาของเธอกับผมประสานกัน... แต่แววตาของเธอในตอนนี้กลับไม่มีร่องรอยของความหวังดีหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว เธอเพียงแค่แสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันหลังเดินหนีไปในเงามืด ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตอนนี้นะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะชู้ตความสนุกให้ทุกคนลุ้นกันต่อในตอนหน้าแน่นอนครับ!