คำอธิบายที่ล่าช้า

"ปล่อยมือคุณเดี๋ยวนี้ครับพิมพ์ ผมไม่ได้ทำแบบนั้น!" เสียงของผมดังก้องไปทั่วระเบียงทางเดินหน้าหอพักหญิงที่เงียบสงัดในยามวิกาล กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดพื้นผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนผมสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ผมพยายามจะคว้าแขนพิมพ์ไว้ แต่เธอสะบัดออกแรงจนผมเกือบเซถอยหลัง ดวงตาของหญิงสาวที่ผมเคยเห็นแต่ความอ่อนหวาน บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อล้น แต่ไม่ได้สะท้อนความเสียใจ หากแต่เป็นความผิดหวังอย่างรุนแรง พิมพ์ไม่ได้มองหน้าผม เธอจ้องเข็มกลัดทีมบาสเกตบอลที่เปรอะไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังในมือสั่นเทาของเธอ ราวกับมันเป็นหลักฐานมัดตัวที่ทำให้เธอไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมกับผม "เลือดพวกนี้... มันคืออะไรคะธันวา" พิมพ์ถาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงกระดูก "ตำรวจเจอเข็มกลัดคุณที่นั่น พร้อมกับรอยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท คุณบอกว่าคุณไปซ้อมบาสงั้นหรือ? หรือคุณไปทำอะไรมากันแน่ที่โรงยิมนั่น!" "ผมไปเจอเกรทครับ" ผมรีบสวนกลับ พยายามรักษาจังหวะหายใจ "เรามีเรื่องกันนิดหน่อย แต่มันไม่ใช่ฝีมือผมนะพิมพ์ ผมพยายามห้ามมัน แต่มัน..." "พอทีเถอะครับ!" พิมพ์ตวาดขัดจังหวะ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "คุณจะโทษเกรทอีกกี่ครั้ง? คุณจะสร้างคำแก้ตัวไปถึงไหน? ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่ฉันรู้จักคือคนเดียวกันกับคนที่ยืนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า" ผมกัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกอึดอัดนี้มันรุนแรงกว่าการพลาดลูกชู้ตวินาทีสุดท้ายในนัดชิงชนะเลิศเสียอีก พิมพ์ไม่ได้กำลังโกรธที่ผมมีเรื่อง แต่เธอกำลังกลัว... กลัวตัวตนอีกด้านที่เธอไม่เคยเห็น "พิมพ์ครับ ฟังผมก่อน คุณกำลังเข้าใจผิด ผมไม่ได้ทำร้ายใคร..." "แล้วเลือดนี่ล่ะคะ!" เธอขว้างเข็มกลัดนั้นลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นปูนดังสนั่น "มันคือเครื่องยืนยันว่าคุณอยู่ตรงนั้น และคุณก็ซ่อนอะไรบางอย่างไว้! ฉันไม่ได้ต้องการคำอธิบายที่สวยหรู ฉันต้องการแค่... ความจริง แต่ดูเหมือนว่าโลกของคุณกับฉัน มันอยู่คนละฝั่งกันโดยสิ้นเชิง" เธอก้าวถอยหลัง หันหลังให้ผมโดยไม่รอฟังคำปฏิเสธใดๆ อีก แผ่นหลังบางๆ นั้นดูห่างไกลออกไปทุกขณะ ผมรีบก้าวเท้าตามไป หวังจะดึงตัวเธอไว้ให้ฟังกันให้จบ แต่ทว่า... "ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะโทรแจ้งตำรวจจริงๆ นะคะธันวา" คำขู่ที่หลุดออกมาจากปากพิมพ์ทำให้ผมหยุดกึก หัวใจผมเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการตัดสินใจที่เธอทำลงไปแล้ว ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเงียบงันเข้ามากัดกินความสัมพันธ์ที่เคยถักทอมาด้วยความรัก พิมพ์เดินหายเข้าไปในตัวหอพัก ทิ้งให้ผมยืนอยู่กับความอ้างว้างและหยดเลือดบนเข็มกลัดที่เปื้อนพื้น ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้มลงเก็บเข็มกลัดเพื่อเดินจากไป ความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้ผมชะงัก สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่ซุ่มอยู่ตรงมุมเสาของหอพัก แสงไฟสลัวจากเสาไฟข้างทางสะท้อนให้เห็นปลายรองเท้าสตั๊ดที่คุ้นตา... มันไม่ใช่รองเท้าบาสของผม และไม่ใช่ของเกรท "ออกมา..." ผมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหมวก แต่มุมปากที่ยกยิ้มเหยียดหยามนั้น ผมจำได้แม่นยำ มันคือคนคนเดียวกันกับที่เพิ่งจะทำลายชีวิตผมลงในโรงยิมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และในมือของมัน... ไม่ได้มีแค่หลักฐานที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผม แต่มันกำลังถือบางอย่างที่พิมพ์ไม่มีวันคาดคิด "นายมาทำอะไรที่นี่..." ผมถาม มือเอื้อมไปจับโทรศัพท์เตรียมจะกดโทรหาตำรวจ แต่ชายคนนั้นกลับพูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "นายควรจะห่วงตัวเองมากกว่านะธันวา เพราะตอนนี้คนที่พิมพ์กำลังไปหา... ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทของเธอ แต่มันคือนรกที่นายเป็นคนเปิดประตูต้อนรับเธอเข้าไปเอง" ชายคนนั้นขว้างรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนพื้นก่อนจะวิ่งหายไปในความมืด ผมก้มลงมองรูปนั้นแล้วลมหายใจก็แทบหยุดเต้น... ในรูปคือพิมพ์ที่กำลังยืนคุยกับบุคคลปริศนาในลานจอดรถ และบุคคลนั้นคือคนเดียวกับที่ผมเพิ่งถูกใส่ร้ายว่าทำร้ายร่างกายเมื่อครู่นี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับผมในเส้นทางลูกหนังและหัวใจตอนนี้นะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะรีบมาเฉลยปมให้ทุกคนอ่านต่อในตอนหน้าครับ