ความหึงหวง

"เลิกทำหน้าแบบนั้นเสียทีพิมพ์... ถ้าเธอไม่เชื่อใจฉัน เราก็คงเดินไปได้ไม่ไกลหรอกนะ" คำพูดเย็นชาของธันวาที่หลุดออกมาท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดภายในโรงยิมร้างหลังมหาวิทยาลัยดังก้องสะท้อนไปมา พิมพ์ยืนนิ่ง มือของเธอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริก เธอไม่ได้อยากจะงี่เง่า แต่ภาพที่เห็นเมื่อสิบนาทีก่อนมันฝังแน่นอยู่ในหัวเหมือนฉากภาพยนตร์ที่กดข้ามไม่ได้ ธันวากำลังยืนอยู่กับ 'ริน' อดีตคนรักที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ รินไม่ได้แค่มายืนคุยด้วย แต่มือเรียวสวยของหญิงสาวคนนั้นกำลังแตะอยู่ที่ปกเสื้อของธันวา จัดเนกไทที่เบี้ยวเล็กน้อยด้วยท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนเก่า และธันวาก็... ไม่ได้ปัดมือออก "พิมพ์ไม่ได้ไม่เชื่อใจธันวา..." พิมพ์เอ่ยเสียงแผ่ว สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ "แต่ผู้หญิงคนนั้น... เธอมองธันวาด้วยสายตาที่ฉันไม่เคยเห็น แม้กระทั่งตอนที่ธันวามองฉัน" ธันวาถอนหายใจยาว มือหนาที่คุ้นเคยกับการจับลูกบาสเกตบอลเสยผมตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาก้าวเข้ามาใกล้จนพิมพ์สัมผัสได้ถึงกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นสเปรย์หอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา แต่ในความใกล้ชิดนั้น พิมพ์กลับรู้สึกถึงกำแพงบางอย่างที่เขากำลังสร้างขึ้น "รินเป็นแค่อดีต พิมพ์ต้องเข้าใจสิว่าตอนนี้โลกของฉันมันหมุนรอบใคร" ธันวาจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ "และสถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะมานั่งหึงหวงเรื่องไม่เป็นเรื่อง พ่อของเธอ... เขากำลังเล่นเกมสกปรกกับทางทีมของฉัน เกรทมันกำลังจ้องจะใช้เรื่องครอบครัวเธอเป็นเครื่องมือทำลายฉันให้จมดิน" พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความตัดพ้อเป็นความหวาดหวั่น "ธันวาหมายความว่ายังไงที่บอกว่าพ่อใช้เรื่องนี้... ทำไมธันวาต้องเอาชีวิตฉันไปผูกไว้กับเรื่องแข่งบาสบ้าๆ นี่ด้วย" "เพราะเธอคือหัวใจของฉันไงพิมพ์!" ธันวาตะคอกเบาๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจลง "ขอโทษที... ฉันเครียด เกรทมันขู่จะเปิดโปงเอกสารทางการเงินที่เกี่ยวข้องกับพ่อเธอ ถ้าฉันไม่ยอมถอนตัวจากการแข่งรอบชิง มันจะทำให้ครอบครัวเธอพินาศ" พิมพ์ชะงัก ลมหายใจขาดห้วง ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าความสัมพันธ์ที่เธอพยายามประคับประคอง กำลังแลกมาด้วยความเสี่ยงที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่ในห้วงอารมณ์ที่หนักอึ้ง ประตูโรงยิมก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น มินนี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าของเพื่อนรักซีดเผือดจนพิมพ์ใจคอไม่ดี "ธันวา! พิมพ์! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" มินนี่ตะโกนเสียงหลง มือถือในมือสั่นไหว "พวกตำรวจนอกเครื่องแบบกำลังมาที่นี่... มีคนแจ้งเบาะแสว่ามีการนัดส่งของผิดกฎหมายเกิดขึ้นที่นี่ และพวกมัน... พวกมันโยนความผิดให้ธันวา!" ธันวาสบถคำหยาบออกมาเบาๆ เขาหันมาคว้าข้อมือพิมพ์ไว้แน่น แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ขยับตัว เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังกึกก้องเข้ามาใกล้ทางเข้ามหาวิทยาลัยมากขึ้น "ธันวา... นี่มันเกิดอะไรขึ้น" พิมพ์ถามเสียงสั่น ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่มองออกไปนอกหน้าต่างโรงยิมที่เห็นแสงไฟวับวาบของรถตำรวจนับสิบคันล้อมรอบพื้นที่นั้นไว้ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือการเห็นเกรทเดินลงมาจากรถคันหนึ่งพร้อมกับยิ้มเยาะเย้ยมาทางหน้าต่างโรงยิมที่พวกเขายืนอยู่ ในมือของเกรทมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนหลักฐานมัดตัวพ่อของพิมพ์ "ฉันโดนจัดฉาก" ธันวาหันมามองพิมพ์ด้วยแววตาที่เจ็บปวดและเด็ดเดี่ยว "ฟังนะพิมพ์ ถ้าฉันออกไปมอบตัว เกรทจะทำลายครอบครัวเธอ แต่ถ้าฉันพาเธอหนี... เราจะไม่มีวันได้กลับมาใช้ชีวิตปกติได้อีก" เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากด้านนอกโรงยิม ตามด้วยเสียงตะโกนสั่งให้มอบตัว ท่ามกลางความชุลมุน ธันวากระชากพิมพ์เข้ามาซุกไว้ในอกกว้าง ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความสุดท้ายถึงใครบางคน "เกรท... แกเป็นคนเริ่มเกมนี้เองนะ" ธันวาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พิมพ์เคยเห็นมา ก่อนที่เขาจะดึงพิมพ์วิ่งออกไปทางประตูลับหลังโรงยิมที่ไม่มีใครรู้ ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและเสียงไซเรนที่ใกล้เข้ามาทุกที แสงไฟฉายจากตำรวจสาดส่องเข้ามาในโรงยิม แต่ที่นั่นกลับว่างเปล่า... ทว่าบนพื้นมีเพียงเข็มกลัดประจำทีมบาสเกตบอลของธันวาที่ตกอยู่ พร้อมกับรอยเลือดสดๆ ที่หยดลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นของใคร... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของเรื่องนี้ด้วยกันนะครับ ทุกกำลังใจคือแรงผลักดันให้ "สแลมดังก์สื่อรัก" สร้างสรรค์ผลงานต่อไปครับ