อดีตที่ตามมา

“เลือกตั้ง? เรื่องครอบครัวพิมพ์? นายพยายามจะสื่ออะไรกันแน่เกรท” ผมขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนปกติ ความรู้สึกเดือดพล่านแล่นปราดขึ้นสู่สมอง สองมือของผมกำแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน นี่ไม่ใช่การแข่งขันบนคอร์ตบาสที่ผมคุ้นเคย แต่มันคือเกมสกปรกที่เกรทพยายามใช้ชีวิตของพิมพ์มาเป็นเครื่องมือต่อรอง เกรทไม่ตอบโต้ทันที เขาค่อยๆ เดินไปรอบห้องพักนักกีฬาที่ดูมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึกของเขาปะทะกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ในห้อง มันช่างเป็นส่วนผสมที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับผม “ใจเย็นน่า ธันวา...” เกรทแสยะยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามขอบล็อคเกอร์ “นายเป็นกัปตันทีมบาสที่เก่ง... แต่บางที ความเป็นฮีโร่ของนายมันก็ทำให้มองข้ามความจริงที่น่าอัปลักษณ์ไปนะ พิมพ์น่ะ... เขาไม่ใช่แค่เด็กอักษรฯ เรียบร้อยอย่างที่นายคิดหรอก เขาเองก็มีความลับที่รอวันระเบิดอยู่เหมือนกัน” “หุบปากซะ” ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเกรท “ถ้าแกแตะต้องพิมพ์แม้แต่ปลายก้อย อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เกรทหัวเราะร่วนในลำคอ ก่อนจะผละออกไปอย่างไม่สะทกสะท้าน “ฉันไม่ได้จะแตะต้องเขาหรอกครับ... แต่คนที่จะมาเนี่ยสิ ไม่รับประกันนะ” ทันใดนั้น ประตูห้องพักถูกผลักออกอีกครั้งอย่างแรง คราวนี้ไม่ใช่ชายชุดดำ แต่เป็นร่างบางระหงในชุดเดรสสีเข้มที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมหวานละมุนที่ผมจำได้ขึ้นใจลอยมาปะทะจมูก... กลิ่นของใครบางคนที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจอในสถานการณ์แบบนี้ “สวัสดีค่ะธันวา ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงหวานที่คุ้นเคยบาดลึกเข้าในความรู้สึกผม ‘ริน’... แฟนเก่าที่ทิ้งผมไปตั้งแต่วันที่ผมยังเป็นแค่เด็กมัธยมที่บ้าเล่นบาสโดยไม่สนใจอนาคต เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงดูเย่อหยิ่งเหมือนเดิม แต่วันนี้ดวงตาของเธอมีร่องรอยของความกระหายบางอย่างที่น่ากลัวกว่าเดิม ผมยืนนิ่งงัน ความทรงจำเก่าๆ วิ่งวนในหัวเหมือนภาพตัดสลับ ผมเคยคิดว่าผมก้าวผ่านเรื่องของรินไปได้แล้ว แต่การเห็นเธอยืนอยู่เคียงข้างเกรทในสภาพนี้ มันทำให้อกข้างซ้ายของผมปวดแปลบอย่างประหลาด “ริน... เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ใจจะสั่นไหว รินไม่ได้มองผมตรงๆ เธอหันไปยิ้มให้เกรท ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาเย้ยหยันให้ผม “โลกมันกลมนะธันวา และยิ่งไปกว่านั้น... โลกของคนรวยที่แย่งชิงอำนาจกัน มันก็กลมกว่าที่นายคิด พิมพ์... เด็กผู้หญิงจืดชืดคนนั้นน่ะเหรอที่นายเลือก? เธอคงยังไม่รู้สินะว่าพ่อของเธอเข้าไปพัวพันกับคดีฟอกเงินที่ครอบครัวฉันกำลังดูแลอยู่” คำพูดของรินเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ ผมมองหน้าเกรทที่ยืนกอดอกดูความฉิบหายด้วยรอยยิ้มพอใจ พิมพ์ไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่ใครเห็น แต่เธอมีเงาของครอบครัวที่กำลังจะถูกใช้เป็นเครื่องมือทำลายชื่อเสียงในการเลือกตั้งสโมสรนักศึกษาที่กำลังจะมาถึง ผมกำมือแน่นจนสั่น รู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์ไม่เข้าข้างเราเลย หากพิมพ์รู้เรื่องนี้ เธอจะรับมืออย่างไร? แล้วผมจะปกป้องเธอได้อย่างไรในเมื่อศัตรูไม่ได้มีแค่เกรทในสนามบาส แต่ยังมีอดีตของผมที่พุ่งเข้ามาขวางทางด้วยความแค้น “พวกคุณกำลังเล่นกับไฟ” ผมพูดลอดไรฟัน “เรื่องเลือกตั้งมันก็แค่เกม แต่ถ้าพวกคุณลากพิมพ์เข้ามาเกี่ยว... ผมจะไม่ยอมให้จบแค่เกมบาสแน่” เกรทเดินเข้ามาใกล้ผมอีกครั้ง พลางตบไหล่ผมเบาๆ เหมือนเพื่อนที่หยอกล้อกัน “เอาเถอะครับกัปตัน พักผ่อนซะบ้าง พรุ่งนี้จะมีข่าวใหญ่ลงหน้าเพจมหาวิทยาลัย แล้วเรามาดูกันว่า พิมพ์... คนที่นายหวงนักหวงหนา จะยังอยากอยู่ข้างนายไหม เมื่อเขาเห็นชื่อพ่อตัวเองบนหัวข่าวพาดหัวเรื่องคอร์รัปชัน” รินเดินเฉียดไหล่ผมไป เธอหยุดกะระยะเพียงครู่เดียว ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู “ลืมบอกไปนะธันวา... ฉันเป็นคนส่งเอกสารทั้งหมดให้เกรทเอง เพราะฉันเกลียดที่สุด... เวลาที่เห็นคนอย่างนาย มีความสุขกับชีวิตที่สวยหรูโดยไม่มีฉัน” ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ทั้งเกรทและรินก็เดินออกไป ทิ้งให้ผมยืนจมอยู่กับความมืดในห้องพักนักกีฬาเพียงลำพัง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขของพิมพ์ทันที สัญญาณดังรอสายอยู่นาน... นานจนใจผมเริ่มเสีย ในที่สุดปลายสายก็กดรับ “ธันวาคะ? ทำไมโทรมาดึกจัง... พิมพ์เพิ่งถึงบ้าน มีอะไรหรือเปล่า?” เสียงหวานใสของพิมพ์ที่ถามกลับมาด้วยความห่วงใย มันยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านในอก ผมเม้มริมฝีปากแน่น จะบอกเธออย่างไรดี? จะทำอย่างไรให้เธอตั้งตัวทันก่อนที่พายุใหญ่จะพัดเข้าหาเธอในวันพรุ่งนี้ “พิมพ์ครับ... ฟังผมนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ เชื่อใจผมคนเดียวนะครับ” “เกิดอะไรขึ้นคะธันวา? ทำไมน้ำเสียงคุณดู...” “พิมพ์ครับ! ฟังผมก่อน... ตอนนี้มีบางคนพยายามจะปล่อยข่าวเรื่องครอบครัวคุณ พรุ่งนี้คุณอย่าเพิ่งเปิดโซเชียล อย่าเพิ่ง...” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากทางฝั่งพิมพ์... ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น “ธันวา... มีคนมาที่บ้านพิมพ์เต็มเลย! พวกเขา... พวกเขาบอกว่าพ่อพิมพ์โกงเงิน! ธันวา... นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เสียงตัดสายดังตื๊ด... ทิ้งให้ผมยืนนิ่งสนิทท่ามกลางความเงียบงัน ความมืดมิดในห้องดูเหมือนจะกัดกินทุกอย่างรอบตัวผม เมื่อเงาของใครบางคนปรากฏขึ้นที่ขอบประตูอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในเวลานี้ "สายไปแล้วกัปตัน... พ่อเธอถูกจับไปแล้ว และดูเหมือนว่า... พิมพ์ก็กำลังจะถูกลากเข้าไปด้วย" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของธันวาและพิมพ์มาถึงตอนนี้นะครับ ผมจะทำหน้าที่นักเขียนเพื่อส่งมอบความสนุกให้ทุกคนอย่างสุดความสามารถครับ!