จุดเปลี่ยนความรู้สึก

"ชื่อพ่อของพิมพ์อยู่ในนี้... หมายความว่ายังไงครับธันวา" เสียงของพิมพ์สั่นเครือ แต่มันกลับก้องกังวานในความรู้สึกของผมมากกว่าเสียงเชียร์ในสนามบาสนับหมื่นคน หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังเปิดค้างไว้ราวกับเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำลายกำแพงความสงบสุขระหว่างเราจนพังทลายลง ผมรีบคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่เพื่อรั้งไว้ แต่เพื่อสื่อสารว่าผมจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายนี้เพียงลำพัง "พิมพ์... ฟังผมก่อนนะ" ผมพยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะกำลังพายุคลั่ง "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่เห็นในแชท ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่มันมีบางอย่างที่ผมจำเป็นต้องสืบให้แน่ใจก่อนจะบอกคุณ" พิมพ์ถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ดวงตาที่เคยอ่อนโยนคู่นั้นตอนนี้วูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก "สืบให้แน่ใจ? หรือจริงๆ แล้วคุณก็แค่คนหนึ่งที่มองครอบครัวฉันเป็นเป้าหมายในเกมธุรกิจของคุณกันแน่? ธันวา... ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณเข้าหาฉันเพราะคุณอยากรู้เรื่องพ่อฉันใช่ไหม?" คำถามนั้นกรีดลึกลงไปในอก ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดจากการถูกสงสัย แต่เกิดจากการที่ผมไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่า 'จุดเริ่มต้น' ของเรามันมีเรื่องธุรกิจมาเกี่ยวข้องจริงๆ แม้หัวใจผมจะบริสุทธิ์ใจกับเธอมาตลอดก็ตาม ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง สบตาคู่นั้นอย่างมุ่งมั่น "ถ้าผมบอกว่าวินาทีแรกที่ผมเห็นคุณที่ห้องสมุดวันนั้น ทุกอย่างที่ผมวางแผนไว้มันพังทลายลงเพราะแค่รอยยิ้มของคุณ... คุณจะเชื่อผมไหมครับ? ผมเป็นนักกีฬา ผมอาจจะดูเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าใครสักคน ไม่ใช่เพราะคุณเป็นลูกใคร แต่เพราะคุณคือ 'พิมพ์' คนที่ทำให้ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกๆ วัน" พิมพ์นิ่งไป ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอขึ้น แต่ความหวาดระแวงในแววตายังไม่จางหาย เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่เธอก็ไม่ได้ยอมรับ "แต่พ่อฉัน..." เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้น "เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับฉันเลย พ่อของฉันเป็นคนอบอุ่น เขาเป็นฮีโร่ของฉัน... ถ้าสิ่งที่เขียนในแชทนี้เป็นเรื่องจริง เท่ากับว่าเขาโกหกฉันมาตลอดงั้นเหรอ?" ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอเบาๆ สัมผัสที่ผมตั้งใจส่งผ่านความอบอุ่นและความปกป้องไปให้ "เราจะหาคำตอบไปด้วยกันครับพิมพ์ ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้คุณต้องแบกรับเรื่องนี้คนเดียว ต่อให้โลกทั้งใบจะมองพ่อคุณเป็นแบบไหน แต่ในฐานะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้... ผมจะอยู่ข้างคุณ ไม่ว่าความจริงนั้นจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้ใจสั่น พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเธอเริ่มเปลี่ยนจากความโกรธเคืองเป็นความสับสนที่น่าสงสาร ผมรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ ความเชื่อใจที่ถูกทำลายไปส่วนหนึ่งกำลังถูกซ่อมแซมด้วยความจริงใจของผม แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "ธันวา..." เธอเรียกชื่อผมเสียงแผ่ว "ถ้าวันหนึ่งความจริงที่ขุดออกมา มันทำลายทุกอย่างที่เราสร้างกันมาล่ะ? คุณจะยังยืนอยู่ตรงนี้ไหม?" ผมไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ผมดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากร่างกายของเธอ ผมลูบหัวเธอเบาๆ เหมือนที่อยากทำมาตลอด "ผมชู้ตลูกบาสลงห่วงได้แม่นยำแค่ไหน ผมก็มั่นใจว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณมันชัดเจนกว่านั้นมากครับ พิมพ์... ต่อให้พายุจะแรงแค่ไหน ผมก็จะปกป้องคุณให้ได้" เรากอดกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของกันและกัน ผมรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่ใหญ่หลวงที่สุดของเราทั้งคู่ และผมก็ไม่มีวันถอยหลังกลับไป ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะคลายกอด เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวและหนักแน่นจนน่าตกใจ พิมพ์ผละออกจากอ้อมกอดผมทันทีด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอเบนไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังเปิดแชทค้างไว้ ก่อนจะหันมามองหน้าผมด้วยความหวาดกลัวที่มากกว่าเดิม "ธันวา..." เธอเรียกชื่อผมเสียงสั่น "นั่นอาจจะเป็นคนในแชทคนนั้น..." ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายชุดดำสองคนและ 'เกรท' ที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม เกรทเหลือบมองแชทบนหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "แหม... กัปตันทีมบาสผู้รักความยุติธรรมมาสืบเรื่องครอบครัวของสาวที่ตัวเองหลงรักเหรอครับ? น่าซึ้งใจจริงๆ แต่เสียใจด้วยนะ... พอดีว่าคนในแชทน่ะ เขาไม่ได้อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ก่อนถึงวันเลือกตั้งหรอกนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่บีบคั้นหัวใจนี้กับสแลมดังก์สื่อรักนะครับ