หนีไปพักใจ

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของผม พร้อมๆ กับแรงกระแทกเบาๆ ของสันหนังสือเล่มหนาที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ยาวในมุมอับสายตาของห้องสมุดมหาวิทยาลัย กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มภายในอกของผมลดลงเลยแม้แต่น้อย ภาพรอยยิ้มเยาะและคำพูดเย้ยหยันของเกกรทเมื่อวานนี้ยังคงวิ่งวนอยู่ในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง พรุ่งนี้คือแมตช์การแข่งขันตัดสินอนาคต... คำพูดนั้นบีบเค้นหัวใจของผมให้ตีบตันจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะกลัวความพ่ายแพ้บนสนามบาสเกตบอลที่ผมรัก แต่เป็นเพราะผมกลัว... กลัวว่าคนตรงหน้าผมในตอนนี้จะต้องเดือดร้อนหรือแปดเปื้อนไปด้วยเกมสกปรกที่เกรทกำลังจะเล่น "ธันวา..." เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของกระป๋องน้ำอัดลมที่ถูกแนบลงข้างแก้มของผมโดยฝีมือของพิมพ์ เธอไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น แต่แววตาคู่สวยที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ผมหันไปสบตากับเธอ ดึงตัวเองออกจากภวังค์อันมืดมน รอยยิ้มฝืนๆ ที่ผมพยายามปั้นแต่งขึ้นเพื่อไม่ให้เธอกลุ้มใจคงดูแย่เต็มที เพราะพิมพ์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นสีหน้าของผม "มีเรื่องอะไรร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอครับ... สีหน้าของกัปตันทีมบาสคนเก่งถึงได้ดูเหมือนคนกำลังจะแพ้คดีแบบนี้" พิมพ์เอ่ยแซوةเบาๆ พยายามผ่อนบรรยากาศตึงเครียด เธอเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งลงฝั่งตรงข้าม หนังสือประวัติศาสตร์เล่มโตถูกดันไปไว้ข้างๆ เพื่อเปิดพื้นที่ให้เราได้มองหน้ากันชัดเจนขึ้น ผมมองเรียวนิ้วของเธอที่กำลังเกลี่ยปกหนังสือเล่นแก้เก้อ ความเงียบสงบของห้องสมุดโซนวิทยานิพนธ์ชั้นใน ช่วยให้เราหลุดพ้นจากความวุ่นวายภายนอกได้ชั่วคราว ที่นี่... ไม่มีเสียงซุบซิบนินทา ไม่มีสายตากดดันจากคนรอบข้าง และที่สำคัญที่สุด ไม่มีเงาของเกรทคอยตามรังควาน "ผมแค่วิตกกังวลนิดหน่อยครับพิมพ์..." ผมยอมรับออกมาตามตรง น้ำเสียงของผมเจือความเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด "บางครั้ง... การแบกความคาดหวังของทุกคนไว้บนบ่า มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว แค่ก้าวพลาดนิดเดียว ทุกอย่างที่สร้างมาก็จะพังทลายลงในพริบตาเดียว" พิมพ์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แววตาของเธอไหววูบลงเล็กน้อย เธอรู้จักปมในใจเรื่องครอบครัวของผมดี และเธอก็รู้ว่าผมเป็นคนประเภทที่เกลียดการทำให้คนอื่นผิดหวังมากแค่ไหน มือบางเอื้อมข้ามโต๊ะมาวางทับลงบนหลังมือของผม สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้หัวใจที่กำลังหนาวเหน็บของผมค่อยๆ อุ่นวาจาขึ้นมาทีละน้อย "ธันวากำลังลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ..." พิมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เธอมองตรงเข้ามาในตาผม "นายไม่ได้ตัวคนเดียวนะครับ... การเป็นกัปตันไม่ได้แปลว่านายต้องรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียวเสียหน่อย บนสนามนายอาจจะต้องเป็นคนชู้ตลูกตัดสิน แต่ในชีวิตจริง... นายอนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอได้บ้าง พักผ่อนได้บ้าง ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ" คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยพลังบวกจากผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเกลียดนักกีฬาเข้าไส้ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางethมาจุกอยู่ที่คอหอย ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เก็บกดไว้ตั้งแต่เมื่อวานเกือบจะทะลักออกมาเป็นหยาดน้ำใสๆ แต่ผมเป็นผู้ชาย... และผมคือธันวา คนที่ต้องแข็งแกร่งเสมอในสายตาของทุกคน ผมพลิกมือกลับไปกุมมือของเธอไว้แน่น ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดผ่านปลายนิ้วที่ประสานกัน "ขอบคุณนะครับพิมพ์... ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างๆ ผมในเวลาที่ผมรู้สึกแย่ที่สุดแบบนี้" "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย..." พิมพ์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่สวยที่สุดในโลกสำหรับผม "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของฉัน ขอบคุณที่ทำให้ผู้หญิงที่เคยปิดกั้นหัวใจตัวเองคนนี้ กล้าที่จะรักใครสักคนได้อย่างเต็มที่ เพราะฉะนั้น... ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น จำไว้นะครับว่าธันวาทำดีที่สุดแล้ว และฉันจะอยู่ตรงนี้... มองดูนายชู้ตลูกลงห่วงด้วยความภาคภูมิใจเสมอ" ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วอก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกโอบกอดด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง เรานั่งมองตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางกองหนังสือมากมายที่กลายเป็นฉากหลังไร้ความหมาย โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เราสองคน แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดโซนส่วนตัวดังสนั่นขึ้น ผิดวิสัยของสถานที่ที่ต้องใช้ความเงียบสงบ ฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงซุบซิบตื่นตระหนกของบรรณารักษ์ที่พยายามห้ามปรามแต่ไม่เป็นผล ผมขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ พิมพ์เองก็สะดุ้งเล็กน้อยและรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว เราทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงที่กำลังเดินตรงดิ่งมายังมุมที่เรานั่งอยู่ ร่างสูงของเกรทปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ด้านหลังของเขาคือรุ่นพี่ในคณะและเพื่อนร่วมทีมบาสอีกสองคน สีหน้าของแต่ละคนดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความตระหนกราวกับโลกกำลังจะแตก "อยู่นี่เองเหรอครับ... กัปตันคนเก่ง มัวแต่มาสวีทกับแฟนสาวหลบมุมอยู่ในนี้ จนไม่รู้เลยสินะครับว่าข้างนอกเขาเกิดเรื่องใหญ่กันขนาดไหนแล้ว" เกรทเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่จงใจให้คนรอบข้างได้ยิน ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน "นายต้องการอะไรอีกเกรท? พรุ่งนี้เราค่อยเคลียร์กันบนสนาม" เกรทหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเขาไม่ได้ดูร้อนรนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันคือรอยซ้ำเติมของผู้กุมความลับที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง เขายื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดค้างไว้ที่คลิปวิดีโอหนึ่งมาตรงหน้าผม "ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องนายบนสนามหรอกนะธันวา..." เกรทหรี่ตามองผมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "แต่ฉันแค่อยากเอาหลักฐานชิ้นสำคัญ... ที่จะทำให้นายไม่ได้ลงสนามแม้แต่ก้าวเดียว... มาให้ 'กรรมการพิเศษ' ของนายดูต่างหากล่ะครับ" ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์คือภาพของล็อกเกอร์เก็บของในห้องแต่งตัวนักกีฬาที่ถูกงัดแงะ และแฟ้มเอกสารลับกลยุทธ์การเล่นของทีมคู่แข่งที่ถูกวางคาไว้ พร้อมกับข้อความลายมือของผมที่ถูกจัดฉากให้ดูเหมือนเป็นการติดสินบนกรรมการ! พิมพ์หน้าถอดสีทันทีที่เห็นภาพนั้น เธอลุกขึ้นยืนแล้วหันมามองผมด้วยความตกใจ ส่วนผม... เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาถึงสมองทันทีเมื่อรู้ตัวว่าติดกับดักของมันเข้าให้แล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ธันวาและพิมพ์มาจนถึงตอนนี้ สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังในตอนต่อไปแน่นอนครับ!