การปะทะคารม

เสียงกัมปนาทของลูกบาสเกตบอลที่อัดกระแทกพื้นปูนเสียงดังสนั่น *ปัง! ปัง! ปัง!* สะท้อนก้องไปทั่วโรงยิมอเนกประสงค์ยามค่ำคืน มันไม่ใช่เสียงของการฝึกซ้อมเพื่อความสนุกสนาน แต่มันคือเสียงระบายความอัดอั้นตันใจที่ถูกสะสมมานานนับแรมปี จนกระทั่งเม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยอาบใบหน้าคมคายของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยอย่างธันวา ดวงตาสีเข้มจดจ้องไปยังห่วงเหล็กเบื้องบนราวกับมันคือนักโทษประหาร ก่อนที่เขาจะกระโดดลอยตัวขึ้นสูง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขมุกขมัวด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แล้วกดชู้ตลูกบาสลงห่วงอย่างรุนแรงจนห่วงเหล็กสั่นสะเทือนครางฮือ "เล่นบาสบ้าบอแบบนี้ มันช่วยให้เกรดเฉลี่ยของแกพุ่งขึ้นมาได้หรือไง ธันวา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากบริเวณอัฒจันทร์ฝั่งประธาน ธันวาชะงักฝ่ามือที่กำลังจะคว้าลูกบาสเด้งกลับ เขาผ่อนลมหายใจออกทางปากยาวๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลเรียบร้อยที่ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตากดดัน ท่านรองอธิบดี... หรือถ้าให้พูดในมุมมองของเขา มันคือ "คุณพ่อ" ผู้ไม่เคยยอมรับความฝันของลูกชายตัวเองเลยสักครั้ง "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ คุณพ่อไม่ควรมาเดินตรวจงานไกลถึงโรงยิมเด็กเล่นหรอกนะครับ" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท พยายามรักษามารรยาทของความเป็นลูกให้มากที่สุด แม้ว่าในอกข้างซ้ายมันจะร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ก็ตาม "ฉันไม่ได้มาเดินตรวจงานส่งเดช... ฉันมาดูว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของฉันกำลังเอาเวลาอนาคตของตัวเองไปละลายทิ้งกับเล่นกีฬาไร้สาระพวกนี้อยู่หรือเปล่า" คุณกรกฏก้าวเดินลงมาจากอัฒจันทร์ทีละขั้น ฝایรองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นปูนเสียงดังสะท้อนก้อง "ประธานบริษัทนำเข้าชิ้นส่วนยานยนต์รายใหญ่... ทายาทคนเดียวของตระกูลเรา ต้องไปยืนถือลูกกลมๆ ส้มๆ วิ่งไล่แย่งกันเหมือนเด็กกะโป้าเนี่ยนะ แกไม่อายฟ้าอายดินบ้างหรือไง ธันวา" ธันวากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ กำลูกบาสในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เขาเคยพยายามอธิบายมานับครั้งไม่ถ้วน ว่าบาสเกตบอลไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แต่มันคือลมหายใจ คือความสุข และคือตัวตนของเขา... แต่ดูเหมือนว่ากำแพงแห่งความคาดหวังของครอบครัวมันจะสูงชันเกินกว่าที่เสียงของเขาจะส่งไปถึง "สำหรับคุณพ่อ... ทุกอย่างในชีวิตผมมันต้องถูกตีค่าเป็นผลกำไรและตัวเลขในบัญชีสินะครับ" ธันวาแค่นEยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองสบตาผู้เป็นพ่อตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง "ความฝันของผม รอยยิ้มของผม หรือแม้แต่คนที่ผมรัก... มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของคุณพ่อใช่ไหมครับ" "หยุดพูดจาเหลาะแหละน่ารำคาญได้แล้ว!" คุณกรกฏขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ คิ้วหนาย่นเข้าหากันจนเกิดรอยย่น "คนที่แกพูดถึง... ไอ้เด็กผู้หญิงคณะอักษรฯ คนนั้นน่ะเหรอ ที่ทำให้แกหัวปักหัวปำจนเสียการเสียงาน? แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าช่วงนี้แกเอาเวลาไปทำอะไรบ้าง แทนที่จะเตรียมตัวสอบชิงทุนไปเรียนต่อบริหารที่อเมริกาตามที่ฉันวางแผนไว้ให้ แกกลับเอาเวลาไปวิ่งตามก้นผู้หญิงคนนั้น!" ชื่อของพิมพ์ลอยเคว้งขึ้นมากลางอากาศราวกับสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจ ธันวาร Aระเบิดความอดทนที่กักเก็บไว้มานานจนหมดสิ้น เขาโยนลูกบาสในมือทิ้งลงพื้นเสียงดังสนั่นลั่นโรงยิม แล้วก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวผู้เป็นพ่อด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "อย่าเอาเรื่องของพิมพ์เข้ามาเกี่ยวเด็ดขาด!" ธันวาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทาด้วยความโกรธ "พิมพ์ไม่เคยทำให้ผมเสียการเสียงาน... มีแต่คุณพ่อนั่นแหละ ที่ไม่เคยแม้แต่จะถามสักคำว่า *'ความจริงแล้วลูกมีความสุขกับอะไร'*!" *เพี๊ยะ!* ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มซ้ายของธันวาอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบผิวเนื้อดังสนั่นก้องไปทั่วความเงียบงัน ความเจ็บแสบร้อนแผ่ซ่านไปทั่วซีกหน้า แต่สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าคือความรู้สึกชาหนึบในอก คุณกรกฏลดมือลง สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกผิด แม้หน้าอกจะกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธไม่แพ้กัน "จำใส่สมองของแกเอาไว้ ธันวา... แกไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่ฉัน ทางเดินชีวิตของแกถูกกำหนดไว้หมดแล้ว ถ้าแกยังดึงดันจะเล่นบาสบ้าบอนี่ต่อ หรือยังดึงดันจะคบหากับเด็กผู้หญิงคนนั้น... ก็เตรียมตัวต้อนรับจุดจบที่แกจะต้องเสียทุกอย่างไปได้เลย รวมถึงทีมบาสของแกด้วย!" พูดจบ คุณกรกฏก็สะบัดตัวเดินหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้ธันวายืนนิ่งอยู่กลางสนามบาสเกตบอลภายใต้แสงไฟนีออนสลัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบกาย รสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ ที่มุมปากทำให้เขารับรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน รอยยิ้มสดใสที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของกัปตันทีมบาสผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร บัดนี้ถูกความมืดมิดกัดกินจนหมดสิ้น ธันวาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นปูนเย็นเฉียบ ฝ่ามือทั้งสองข้างกำเศษฝุ่นแน่นจนเจ็บฝ่ามือ สมองตื้อตันจนแทบคิดอะไรไม่ออก คำประกาศกร้าวของคุณพ่อยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *'รวมถึงทีมบาสของแกด้วย'*... มันหมายความว่าอย่างไร? คุณพ่อกำลังจะทำอะไรกันแน่? ในขณะที่ความมืดมนกำลังเข้ากัดกินจิตใจของธันวาจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้ารelatively เบาหวิวแต่คุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากทางประตูดخولโรงยิมที่เปิดแง้มไว้ "ธันวา..." เสียงหวานนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ พิมพ์ในชุดไปรเวทสบายๆ ยืนชะงักอยู่ที่หน้าประตู ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยแดงเด่นชัดที่แก้มซ้ายของเขา และสภาพที่ดูสะบักสะบอมราวกับคนหมดแรงของกัปตันทีมบาสหนุ่มผู้ร่าเริงเสมอ ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แววตาที่เคยเข้มแข็งบัดนี้ฉายแววความอ่อนแอออกมาอย่างปิดไม่มิด เขากลัว... กลัวเหลือเกินว่าผู้หญิงตรงหน้าจะต้องมาแปดเปื้อนและได้รับอันตรายจากสงครามประสาทระหว่างเขากับครอบครัว แต่ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากไล่ให้เธอกลับไปเพื่อความปลอดภัย เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แทรกขึ้นมาจากความมืดตรงมุมเสาด้านหลังของโรงยิม พร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาสลัวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "โอ้โห... ภาพยนตร์ดราม่าครอบครัวนี่มันช่างน่าประทับใจเสียจริงครับ กัปตันธันวา" เกรทก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสบายๆ ในมือถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูหน้าจอสว่างวาบ ดวงตาสมเพชเวทนาพินิจมองหน้าธันวาและหันไปมองพิมพ์ที่ยืนหน้าซีดอยู่ไกลๆ "นายมาทำอะไรที่นี่ เกรท?" ธันวาพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน กัดฟันกรอดด้วยความระแวง เกรทหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะชูหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมาให้ทั้งคู่เห็นภาพวิดีโอที่เพิ่งกดหยุดไปสดๆ ร้อนๆ บนหน้าจอเป็นภาพเหตุการณ์การปะทะคารมระหว่างธันวากับคุณพ่อเมื่อครู่นี้แบบชัดเจนทุกถ้อยคำ! "ก็แค่บันทึกหลักฐานเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้กรรมการพิเศษคนสำคัญของฉันดู... ก่อนที่แมตช์การแข่งขันตัดสินอนาคตของนาย จะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้ยังไงล่ะครับ" เกรทแย้มยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ "เตรียมตัวบอกลาสนามบาส และบอกลาผู้หญิงคนนี้ไปได้เลย... เพราะพรุ่งนี้ ทุกคนจะได้รู้ว่ากัปตันทีมบาสคนเก่ง มีจุดอ่อนที่เปราะบางขนาดไหน!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ธันวากันมาโดยตลอดนะครับ