แผนซ้อนแผน

"ผมคิดว่าคุณลุงควรพิจารณาเรื่องอนาคตของธันวาให้ดีนะครับ... การที่เขาเอาแต่ทุ่มเทเวลาให้กับการซ้อมบาสและเรื่องไร้สาระรอบตัว มันอาจจะทำให้สิ่งที่ลุงสร้างมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตา" น้ำเสียงของเกรทเจือไปด้วยความนอบน้อมจอมปลอม แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสะใจ ยามเมื่อเขาโน้มตัวลงกระซิบประโยคนี้ข้างหูของนักธุรกิจรุ่นใหญ่ ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหรา กลิ่นอายของความกดดันและอำนาจลอยอบอวลอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก ท่านประธานธนา หรือคุณพ่อของธันวานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ใบหน้าเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึก นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลัง ทุกครั้งที่เสียงไม้กระทบกัน มันเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่บีบหัวใจคนฟังให้ตีบตัน เกรทไม่ได้มาที่นี่ด้วยความบังเอิญ... เขาวางแผนเรื่องนี้มาหลายสัปดาห์ ใช้เส้นสายและข้อมูลที่บิดเบือนเข้าหาผู้เป็นพ่อของคู่แข่งคนสำคัญ เพื่อหวังจะตัดตอนธันวาให้พ้นทางทั้งในนามสนามแข่งบาสเกตบอลและในหัวใจของพิมพ์ "แกกำลังจะบอกอะไรฉันกันแน่ เจ้าเกรท" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองเด็กหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนยันตัวว่าเป็น 'มิตร' มากกว่า 'ศัตรู' "ผมแค่ไม่อยากเห็นคนมีความสามารถอย่างธันวาต้องอนาคตดับวูบเพราะผู้หญิงคนเดียวครับ... ผู้หญิงที่ไม่ได้มีฐานะหรือชาติตระกูลที่จะส่งเสริมวงศ์ตระกูลของคุณลุงได้เลย แถมธันวายังไขว้เขว เสียสมาธิจากการซ้อมใหญ่เพราะเธอคนนั้นตลอดเวลา" เกรทจงใจหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ มันคือภาพของธันวาที่กำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้พิมพ์ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนริมสนามมหาวิทยาลัย เป็นภาพที่ดูอบอุ่นในสายตาคนทั่วไป แต่ในมุมมองของพ่อผู้เข้มงวดและคาดหวังความสมบูรณ์แบบ มันคือภาพของ 'ความอ่อนแอ' ผมยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งโกรธ ทั้งร้อนรน และเป็นห่วงพิมพ์จับใจ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่จังหวะที่ผมเดินมาเพื่อจะนำเอกสารสำคัญมาให้คุณพ่อตามที่ท่านสั่ง ผมกลับได้ยินเสียงของเกรทกำลังเป่าหูท่านด้วยถ้อยคำบิดเบือนความจริง มือหนาของผมกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความรู้สึกอัดอั้นแล่นพล่านไปทั่วร่าง ในสนามบาสผมอาจจะเป็นคนควบคุมเกม แต่นอกสนาม... เกมนี้มันกำลังเล่นกับความรู้สึกของคนที่ผมรักที่สุด และคนที่ให้กำเนิดผม ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงความสุขุมและพลังงานบวกในแบบฉบับกัปตันทีมบาสเกตบอลกลับคืนมา ไม่ว่าเกรทจะพยายามเสี้ยมสอนหรือเป่าหูพ่อผมมากแค่ไหน ผมเชื่อมั่นว่าความจริงใจและความรักที่ผมมีให้พิมพ์ รวมถึงความตั้งใจจริงของผม จะต้องพิสูจน์ให้คุณพ่อเห็นได้สักวันหนึ่ง... แต่วันนี้ ถ้าผมยังยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ เกมอาจจะพลิกจนผมไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกเลย ก๊อกๆ! ผมตัดสินใจเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักมันเปิดเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต สายตาสองคู่ภายในห้องหันขวับมามองที่ผมพร้อมกัน สีหน้าตกใจเล็กน้อยของเกรทถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากอย่างรวดเร็ว ส่วนคุณพ่อ... แววตาของท่านหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกชายคนโปรดก้าวเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ "ธันวา? แกมาทำไมเวลานี้ แล้วใครใช้ให้เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต" น้ำเสียงดุดันเอ่ยขึ้นทันที ผมสบตากับคุณพ่านอย่างตรงไปตรงมา ไม่หลบเลี่ยงความกดดันใดๆ ก่อนจะหันไปสบตากับเกรทด้วยแววตาที่นิ่งสงบแต่เฉียบคม "ผมแค่นำเอกสารที่คุณพ่อต้องการมาให้ครับ... และบังเอิญได้ยินบางสิ่งที่ผมคิดว่า... ตัวผมเองในฐานะลูกชายและกัปตันทีม สมควรจะต้องเข้ามาชี้แจงด้วยตัวเอง" ผมก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเกรท บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นมาทันทีเมื่อส่วนสูงและสัดส่วนของเราสองคนยืนประจันหน้ากัน เกรทขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยด้วยความประหม่า แต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นทำเป็นไม่สะทกสะท้าน "ธันวา นายคิดจะทำอะไร นี่ผู้ใหญ่คุยกัน นายไม่มีมารยาทเลยนะที่..." "คนที่ไม่มีมารยาทและไม่มีความจริงใจ คือคนที่เอาแต่พูดลับหลังคนอื่นต่างหากล่ะ เกรท" ผมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของผมสุภาพแต่เฉียบขาดจนเกรทถึงกับกลืนน้ำลายลงคออื้ออึง ผมหันกลับไปมองคุณพ่อที่กำลังจ้องมองเราทั้งคู่ด้วยความสนใจ ท่านพิงพนักเก้าอี้ มือยังคงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเดิม "ว่ามาสิ ธันวา แกมีอะไรจะแก้ตัวกับเรื่องที่เพื่อนของแก... หรือคู่แข่งของแกคนนี้พูดให้ฉันฟัง" ผมนิ่งไปชั่วอึดใจ รวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อพูดความจริงจากก้นบึ้งของหัวใจ "สิ่งที่เกรทพูดเมื่อกี้ อาจจะเป็นความจริงในมุมมองที่เขาอยากให้คุณพ่อเห็นครับ... เขามองว่าความรักคือสิ่งฉุดรั้ง เขามองว่าการที่ผมใส่ใจคนอื่นคือความอ่อนแอ แต่นั่นไม่ใช่ตัวผมเลยครับคุณพ่อ" ผมก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "การที่ผมมีพิมพ์อยู่ข้างๆ ไม่ได้ทำให้ผมเก่งน้อยลง หรือซ้อมบาสแย่ลงเลยครับ ตรงกันข้าม... เธอคือแรงบันดาลใจ คือคนที่ทำให้ผมอยากเป็นผู้ชายที่ดีขึ้น แข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่จะปกป้องและดูแลเธอได้สมกับที่คุณพ่อเคยสอนผมเสมอมาว่า ลูกผู้ชายตัวจริงต้องมีความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองรัก" คุณพ่อนิ่งเงียบไปนาน คำพูดของผมดูเหมือนจะเข้าไปสะกิดบางมุมในใจของท่าน แววตาที่แข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย แต่เกรทรีบแทรกขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนรน "คุณลุงครับ อย่าไปเชื่อคำพูดของเด็กผู้ชายที่กำลังลุ่มหลงในความรักเลยครับ! มันเป็นแค่ข้อแก้ตัว..." "หุบปากซะ เกรท" ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยแววตาที่จริงจังจนเขาต้องเงียบเสียงลงทันที พลังงานความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวผมในฐานะกัปตันทีมบาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัยไม่ใช่เรื่องที่จะล้อเล่นได้ในสถานการณ์แบบนี้ ผมหันกลับมาหาคุณพ่ออีกครั้ง ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างจริงใจ "คุณพ่อครับ... ถ้าคุณพ่อไม่เชื่อใจผม ขอโอกาสให้ผมพิสูจน์ในสนามแข่งแมตช์หน้า และพิสูจน์ให้เห็นว่าผมสามารถจัดการทั้งเรื่องเรียน เรื่องกีฬา และความรักได้อย่างสมบูรณ์แบบ... และถ้าผมทำไม่ได้อย่างที่พูด ผมยอมรับบทลงโทษทุกอย่างตามที่คุณพ่อต้องการครับ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด คุณพ่อมองหน้าผมยาวนาน ราวกับกำลังประเมินค่าความตั้งใจทั้งหมดในตัวผม ก่อนที่มุมปากของท่านจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างยากจะคาดเดา "แกกล้ามากนะ ธันวา... ที่กล้ามาต่อรองกับฉันต่อหน้าคนอื่นแบบนี้" ท่านเอ่ยเสียงเรียบ เกรทแอบยิ้มมุมปากด้วยความคาดหวังว่าผมกำลังจะโดนเฉ่งชุดใหญ่ แต่ทว่า... ประโยคต่อมาของคุณพ่อกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเกรทค้างเติ่ง และทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น "ในเมื่อแกลั่นวาจาขนาดนี้แล้ว... ฉันจะให้โอกาสแกพิสูจน์ตัวเองในสนามจริง... แต่งานนี้ไม่ได้มีแค่แกกับทีมของแกหรอกนะ เกรทเองก็ต้องลงแข่งในแมตช์นี้ด้วย เพื่อวัดกันให้ชัดเจนไปเลยว่า ระหว่าง 'คนที่ใช้หัวใจนำทาง' กับ 'คนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าหาผู้ใหญ่' ใครกันแน่ที่จะยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดได้จริง" คุณพ่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบกวาดมองเราทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "เตรียมตัวให้ดีทั้งคู่... เพราะฉันจะเป็นคนไปนั่งดูการแข่งขันด้วยตัวเอง และกรรมการในแมตช์นี้... จะไม่ใช่คนของมหาวิทยาลัย แต่จะเป็นคนที่ฉันเลือกเองทั้งหมด" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ธันวามาจนถึงบทนี้นะครับ