พิมพ์งอน

"ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าวันนี้ผมจะไปดูนิทรรศการศิลปะกับคุณ... แต่ดูสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้สิ ธันวา" เสียงของพิมพ์สั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความโกรธเกรี้ยวที่ตะโกนใส่กัน แต่เป็นความเย็นชาที่บาดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโรงยิม กลิ่นเหงื่อที่คละคลุ้งบนเสื้อบาสเกตบอลตัวเก่งของผมดูเหมือนจะเป็นเครื่องยืนยันความผิดบาปที่ชัดเจนที่สุดในวินาทีนี้ ผมยกมือขึ้นหมายจะคว้าแขนเธอไว้ แต่พิมพ์กลับถอยหลังหนึ่งก้าว สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่หน้าผม แต่มองผ่านเลยไปที่สนามซ้อมด้านหลัง ซึ่งโค้ชกำลังตะโกนเรียกผมให้กลับไปซ้อมแผนการเล่นใหม่ "พิมพ์ครับ... ฟังผมก่อน คือว่าโค้ชเขา..." "โค้ชเขาสำคัญกว่าคำสัญญาของเรา ใช่ไหมครับ?" เธอสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย "ธันวา... คุณเคยถามผมใช่ไหมว่าทำไมผมถึงไม่ชอบนักกีฬา? วันนี้ผมได้คำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว คุณก็เหมือนคนพวกนั้น ให้ความสำคัญกับชัยชนะในสนาม มากกว่าความรู้สึกของคนที่ยืนรออยู่ข้างนอก" ผมเม้มปากแน่นจนเจ็บ ความรู้สึกหน่วงในอกมันรุนแรงกว่าตอนวิ่งล้มในสนามซ้อมเป็นสิบเท่า ผมอยากจะบอกเธอว่าการซ้อมวันนี้หมายถึงอนาคตของทีม และถ้าผมพลาดตำแหน่งตัวจริงไป ผมอาจจะเสียโอกาสที่จะได้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่พ่อแม่คาดหวัง แต่ทำไมคำพูดพวกนั้นมันช่างฟังดูเห็นแก่ตัวเหลือเกินในสายตาของพิมพ์ "ผมไม่ได้ตั้งใจ..." "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกครับ เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ผิดก็คือผมเองที่คาดหวังว่าคุณจะเปลี่ยนไป" พิมพ์หันหลังกลับทันที แผ่นหลังบางที่สั่นเทานั่นคือหลักฐานว่าผมได้ทำลายความเชื่อใจของเธอลงไปเท่าไหร่ จังหวะที่ผมกำลังจะก้าวตาม มือของใครบางคนก็คว้าไหล่ผมไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ผมหันไปมอง เห็นใบหน้ากวนประสาทของเกรทที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่ตรงนั้น "ไอ้ธันวา นายพลาดแล้วว่ะ" เกรทกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ผู้หญิงน่ะ ถ้าเขาเย็นชาใส่แสดงว่าเขากำลังจะเดินจากไป... และดูเหมือนว่าวันนี้ นายเปิดช่องว่างให้ฉันแทรกเข้าไปได้ถนัดเลยนะ" ผมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ เกรทไม่ได้แค่ขัดขวางเรื่องบาส แต่มันกำลังจะพรากหัวใจของผมไป ผมสะบัดไหล่ออกจากการจับกุมของมันแล้วรีบวิ่งตามพิมพ์ไปจนถึงลานจอดรถ แต่ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก พิมพ์ไม่ได้เดินไปคนเดียว เธอหยุดยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตสีบรอนซ์เงินคันหนึ่ง และคนที่เปิดประตูรถให้เธอก็คือพี่ชายของเกรท—รุ่นพี่ที่พิมพ์เคยบอกว่าสนิทด้วยในช่วงมัธยม เขาหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นฉายแววผู้ชนะอย่างชัดเจน ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหลังพิมพ์เบาๆ เพื่อพาเธอขึ้นรถ "พิมพ์! อย่าไปกับเขา!" ผมตะโกนสุดเสียง แต่เสียงนั้นกลับกลืนหายไปกับสายลมเย็นเยียบยามค่ำคืน พิมพ์หยุดชะงัก เธอไม่ได้หันมามองผม แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นแผ่วเบาจนใจผมแทบสลาย "กลับไปที่สนามเถอะธันวา... บาสเกตบอลของนายน่ะ ถ้าไม่มีนาย มันคงจะชนะยากนะ" ประตูรถปิดลงพร้อมกับการเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของพิมพ์ที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกผม ผมยืนนิ่งกลางลานจอดรถที่เริ่มเงียบสงัด ความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งให้จมดิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นเตือนรัวๆ เป็นข้อความจากมินนี่ที่เด้งขึ้นมา *‘ธันวา... ตอนนี้พิมพ์ไม่ได้อยู่กับรุ่นพี่คนนั้นคนเดียวหรอกนะ แต่เกรทเองก็อยู่ที่นั่นด้วย พวกเขาเพิ่งไปที่ร้านอาหารที่นายกับพิมพ์ชอบไปกันบ่อยๆ นายต้องรีบไปก่อนที่จะสายเกินไป... ระวังด้วยนะ เรื่องนี้มันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องงอนกันธรรมดา แต่มันคือแผนการของเกรท!’* ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก ผมรีบวิ่งกลับไปที่รถของตัวเอง มือไม้สั่นเทาขณะคว้ากุญแจรถ ทว่าก่อนที่ผมจะได้ก้าวขึ้นรถ เสียงรถอีกคันก็แล่นมาจอดเทียบข้างๆ อย่างรวดเร็ว กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ผมคุ้นเคยดีนั่งอยู่ข้างใน—พ่อของผมนั่นเอง ท่านมองผมด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง "ซ้อมเสร็จแล้วใช่ไหมธันวา? ขึ้นรถสิ เรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องสัญญาของทีมมหาลัยที่พ่อเพิ่งจัดการให้..." ผมชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หากผมไปกับพ่อ พิมพ์ก็จะหลุดมือไปตลอดกาล แต่ถ้าผมเลือกพิมพ์... อนาคตที่พ่อวางไว้ให้ผมทั้งหมดก็จะพังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ!