ความเข้าใจที่กระจ่าง

“ถอยไปเถอะเกรท นายไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในชีวิตฉันอีก โดยเฉพาะตอนที่ฉันกำลังพยายามรักษาอนาคตที่เหลืออยู่” ผมเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน สายตาจดจ้องร่างสูงของคู่แข่งตลอดกาลที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงบในมุมอับของโรงยิมกลับดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เกรทไม่ได้มาคนเดียว แต่มันมาพร้อมกับ 'ผู้หญิงคนนั้น'... อดีตแฟนเก่าที่เคยเป็นแผลเหวอะหวะในใจผมในช่วงมัธยมปลาย “ธันวา นายพูดแรงไปไหม? เราแค่จะมาคุยเรื่อง... ข้อเสนอที่นายปฏิเสธไปเมื่อปีที่แล้ว” เสียงหวานเย็นเยียบของ ‘แพรวา’ ดังขึ้น เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ผมอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผมเคยคุ้นเคยกลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้ในตอนนี้ ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นเงาคนเดินผ่านหัวมุมโถงทางเดินไปอย่างรวดเร็ว หัวใจผมกระตุกวูบเมื่อเห็นชายกระโปรงสีอ่อนที่คุ้นตาผ่านสายตาที่พร่ามัวจากการโฟกัสที่ศัตรู... นั่นมันพิมพ์! ผมไม่รอช้า รีบสะบัดตัวออกจากวงล้อมของทั้งคู่แล้ววิ่งตามออกไปทันที ทิ้งให้เกรทและแพรวายืนหัวเราะเยาะอยู่ที่เดิม ผมพุ่งตัวผ่านกลุ่มนักศึกษาที่เดินสวนทางมาจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องสมุด พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไหล่เล็กๆ ของเธอสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนขึ้นข้อขาว “พิมพ์! ฟังผมก่อนนะครับ... มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด” ผมหอบหายใจถี่ ก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง พิมพ์ค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเธอว่างเปล่าจนผมใจหาย “นายไม่จำเป็นต้องอธิบายหรอกธันวา ฉันเห็นแล้ว... แล้วฉันก็เข้าใจแล้วด้วยว่าที่ผ่านมา ทำไมนายถึงดูอึดอัดเวลาที่ฉันพูดถึงเรื่องอดีต” “ไม่ พิมพ์... เธอเข้าใจผิด เธอต้องฟังผม!” ผมพยายามจะคว้ามือเธอ แต่เธอกลับถอยหลังหนี “นายไม่ต้องอธิบาย เพราะสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อกี้ มันทำให้ฉันเห็นภาพชัดเจนขึ้นแล้ว” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับน้ำเสียงให้มั่นคง “การที่คนรักเก่าเขากลับมาหา พร้อมกับคนที่นายเกลียดที่สุด... นั่นแปลว่าเรื่องระหว่างนายกับเขามันยังมีอะไรที่พันธนาการกันอยู่ และฉัน... ฉันไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับปมในอดีตของนาย” ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าไหล่เธอไว้แน่นในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินหนี “ฟังผมนะพิมพ์! ผมไม่ได้มีอะไรกับเธอแล้ว และผมก็ไม่ได้อยากมีอะไรข้องเกี่ยวกันอีกด้วย ทุกสิ่งที่เกรททำ มันคือการสร้างสถานการณ์เพื่อให้เธอกับผมเข้าใจผิดกัน! นายเห็นไหมว่าทำไมเขาต้องปรากฏตัวพร้อมเธอในตอนนี้? เพราะเขารู้ว่าเธอกำลังเดินผ่านมา!” พิมพ์เงยหน้าสบตาผม ดวงตาคู่สวยนั้นรื้นไปด้วยน้ำใสๆ “แล้วสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้ล่ะ? เรื่องข้อเสนอที่นายเคยปฏิเสธ... นายยอมแลกอะไรไปบ้างธันวา? นายยอมทำอะไรเพื่อให้เขาไม่แฉเรื่องครอบครัวนาย?” คำถามนั้นกระแทกใจผมอย่างจัง ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง จังหวะการเต้นของหัวใจเต้นโครมครามจนผมแทบควบคุมไม่ได้ ผมเลือกที่จะกุมมือเธอไว้แน่น สบตาเธอด้วยความจริงใจที่สุดเท่าที่ชีวิตนักกีฬาบาสคนหนึ่งจะทำได้ “ผมไม่ได้ยอมแลกอะไรทั้งนั้นครับ... เพราะชีวิตของผม อนาคตของผม และหัวใจของผม ตอนนี้มันอยู่ที่เธอคนเดียว พิมพ์ครับ... การที่เขาปรากฏตัว คือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดว่าเขากำลังกลัว กลัวว่าผมจะก้าวผ่านเขาไปได้ กลัวว่าผมจะมีความสุขโดยไม่ต้องพึ่งพาหรือตกอยู่ใต้เงาของเขาอีกต่อไป” ผมโน้มตัวลงไปจนหน้าผากของเราจรดกัน ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากร่างกายของเธอ “เชื่อใจผมนะครับ ไม่ว่าเขาจะเอาอะไรมาขู่ ไม่ว่าเขาจะสร้างเรื่องอะไรขึ้นมา... คนเดียวที่ผมจะเลือกเดินหน้าไปด้วยคือเธอ” พิมพ์นิ่งไปนาน จนผมเริ่มกลัวคำตอบ แต่แล้วเธอก็ค่อยๆ ปล่อยมือที่กำกระเป๋าแน่นออก แล้ววางลงบนอกของผม... สัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับมีพลังมากกว่าคำพูดใดๆ “ถ้าสิ่งที่นายพูดคือความจริง... งั้นตั้งแต่วันนี้ นายต้องเลิกทำตัวเป็นคนแบกโลกไว้คนเดียวได้แล้วนะธันวา” พิมพ์พูดเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เริ่มกลับมาแต้มบนใบหน้า “เราต้องผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน ไม่ใช่ให้นายไปฟาดฟันกับคนพวกนั้นตามลำพัง” ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โอบกอดเธอไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ในตอนที่ความเข้าใจเริ่มกระจ่างขึ้น ความสัมพันธ์ของเราดูเหมือนจะก้าวข้ามผ่านกำแพงที่หนาที่สุดไปได้แล้ว แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็ดังขึ้นสั่นระรัว ผมหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว... ข้อความนั้นส่งมาจากเบอร์ที่ไม่บันทึกชื่อ แต่รูปที่แนบมาด้วยกลับทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ มันคือรูปของพิมพ์ที่กำลังเดินอยู่ในมหาลัยเมื่อสิบนาทีก่อน... แต่ประเด็นไม่ใช่รูปนั้น ใต้รูปมีข้อความสั้นๆ เขียนว่า: “ดูเหมือนเธอจะลืมไปนะธันวา... ว่านอกจากเรื่องในอดีตที่ฉันรู้แล้ว พ่อเธอก็เพิ่งโอนเงินก้อนสุดท้ายให้ฉันเมื่อเช้านี้ เพื่อแลกกับการที่ฉันจะเก็บปากเงียบเรื่อง ‘คดีที่นายทำไว้ในเกมรอบชิง’ ถ้าเธอไม่อยากให้พิมพ์รู้เรื่องนี้ ก็เตรียมตัวลาออกจากทีมถาวรได้เลย” ผมกำโทรศัพท์แน่นจนสั่นไปทั้งตัว พิมพ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเอียงคอถามด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรหรือเปล่าธันวา? สีหน้านายดูไม่ดีเลย” ผมพยายามปั้นยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต เพื่อไม่ให้เธอรู้ความจริง “ไม่มีอะไรครับ... แค่เรื่องซ้อมบาสน่ะ” ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาผมก็เหลือบไปเห็นเงาของเกรทที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลจากมุมตึก เขามองมาที่ผมพร้อมรอยยิ้มแสยะ... รอยยิ้มที่บอกชัดเจนว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และทางเลือกเดียวที่ผมมี คือการยอมสูญเสียทุกอย่างเพื่อรักษาความลับ... หรือจะบอกความจริงกับพิมพ์ แล้วยอมเสียเธอไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับธันวาและพิมพ์มาถึงตอนนี้นะครับ!