เผชิญหน้าความจริง

"คุณจะเอารูปพวกนี้ไปโพสต์เหรอ ถ้าทำแบบนั้น พิมพ์เขาจะเจ็บปวดแค่ไหน คุณเคยคิดถึงใจเขาบ้างไหม!" ผมตะคอกใส่หน้าจอโทรศัพท์ แม้จะรู้ดีว่าปลายสายไม่มีทางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ผมกำมือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมาในพื้นที่สาธารณะของมหาลัย ในขณะที่ผมกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดที่มืดมน พิมพ์เดินตรงเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ทว่าแววตากลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด เธอคงเห็นความผิดปกติในท่าทางของผม "ธันวา... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ... เออ ขอโทษครับ ผมหมายถึง... ธันวาเป็นอะไรไป" พิมพ์หยุดชะงักเมื่อเห็นผมสะดุ้งสุดตัว "พิมพ์..." ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ "ไม่มีอะไรครับ แค่เรื่องทีมบาสนิดหน่อย... คุณไปหาเพื่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป" "ไม่ค่ะ" พิมพ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะปล่อยให้ใครผ่านเรื่องทุกข์ใจไปโดยไม่ถามไถ่ "ธันวาไม่ใช่คนที่จะดูเป็นกังวลขนาดนี้เพียงเพราะเรื่องแข่งบาส ถ้าคุณไม่บอก ก็บอกมาตรงๆ ว่าใครที่ทำให้คุณดูเหมือนพร้อมจะไปมีเรื่องกับใครที่ไหนสักคน" เธอมองลึกเข้ามาในดวงตาผม สายตาของพิมพ์ไม่ได้มีความหวาดกลัวนักกีฬาอย่างที่เคยมีให้ผมในตอนแรก แต่มันเป็นความห่วงใยที่จริงใจเกินกว่าผมจะกล้าปฏิเสธ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่ผมเกลียดที่สุด—กลิ่นของเกรท "ไง... กัปตันธันวา หน้าเครียดเชียวนะ หรือว่ามีคนส่ง 'ของขวัญ' อะไรมาให้ดูหรือเปล่า?" เกรทเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาของเขากวาดมองพิมพ์ด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "อ้าว พิมพ์... ไม่เจอกันนานเลยนะ ยังชอบคบกับพวกนักกีฬาที่เอาแต่ใช้กำลังแก้ปัญหาอยู่หรือเปล่า?" พิมพ์ตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น แฟนเก่าที่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจเธอ เกรท... คนที่เคยทำให้เธอเกลียดผู้ชายทุกคนที่สวมเสื้อทีมบาส "คุณ..." พิมพ์เค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นคำ "คุณมาที่นี่ทำไม" "ก็มาดูละครฉากสำคัญน่ะสิ" เกรทเลิกคิ้ว "ฉันแค่สงสัยว่าถ้าพิมพ์รู้ว่าคนที่ตัวเองกำลังคบอยู่ มีความลับสกปรกซ่อนไว้ในโทรศัพท์เครื่องนั้น พิมพ์จะยังทำตัวเป็นแม่พระผู้แสนดีแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน" บรรยากาศรอบข้างเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ผมก้าวไปขวางหน้าพิมพ์โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณของการปกป้องมันเหนือกว่าเหตุผลใดๆ ในโลก "อย่ามายุ่งกับเขา เกรท เรื่องของเราไปเคลียร์กันที่สนามซะ" "สนามบาสน่ะมันเล็กไปสำหรับเรื่องนี้หรอกนะธันวา" เกรทหัวเราะหึๆ ก่อนจะหันไปสบตาพิมพ์ "พิมพ์... ถ้าอยากรู้ว่าแฟนคนใหม่ของเธอ 'ปกป้อง' เธอได้จริงอย่างที่พูดไหม ก็ลองถามเขาสิว่ารูปที่เขามีอยู่ในเครื่องน่ะ มันแลกมาด้วยอะไร หรือจริงๆ แล้วเขาก็แค่ต้องการรักษาชื่อเสียงของตัวเองให้ดูดีในสายตาเธอเท่านั้น" พิมพ์นิ่งไป มือเล็กๆ ของเธอกำชายเสื้อของตัวเองแน่น เธอมองผม สลับกับเกรทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ผมไม่อาจตอบได้ในตอนนี้ "ธันวา..." พิมพ์เรียกผมอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว "สิ่งที่เขาพูด... มันหมายความว่ายังไงคะ? เรื่องที่คนส่งข้อความมาขู่คุณ... มันเกี่ยวกับฉันใช่ไหม?" ผมถอนหายใจยาว ความจริงที่ถูกบีบให้เปิดเผยมันหนักอึ้งกว่าการแข่งบาสรอบชิงชนะเลิศหลายเท่าตัว ผมรู้ดีว่าถ้าผมเล่าทุกอย่างออกไป พิมพ์อาจจะตกอยู่ในอันตราย หรือแย่กว่านั้น... เธออาจจะมองผมเปลี่ยนไปเมื่อรู้ว่าผมถูกขู่จนแทบจะสูญเสียตัวตน "ผมขอโทษครับพิมพ์" ผมตัดสินใจกุมมือเธอไว้แน่น "แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด" "อย่ามาสัญญาพร่ำเพรื่อน่าธันวา" เกรทแทรกขึ้นพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปุ่มบางอย่าง "ถ้านายไม่กล้าบอก... งั้นฉันบอกให้เองก็ได้" เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันทั่วบริเวณ ทั้งที่โทรศัพท์ของพิมพ์ ของผม และของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมา ทุกคนหยุดชะงักและก้มลงดูหน้าจอตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเราด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วลานกิจกรรม จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มคนที่ยืนมุงดูอยู่ไม่ไกล "นั่นมัน... รูปพิมพ์ในห้องพักนักกีฬาไม่ใช่เหรอ?" ผมหันกลับไปมอง พิมพ์หน้าซีดเผือดเหมือนคนไร้เลือด ในขณะที่เกรทแสยะยิ้มด้วยความสะใจ แต่นั่นไม่ใช่จุดพีคที่สุด เพราะในจังหวะที่ผมกำลังจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเกรท พิมพ์กลับเป็นคนที่ก้าวออกมาข้างหน้า เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ธันวาคะ" พิมพ์หันมามองผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ช่วยเอาโทรศัพท์นั่นให้ฉันทีค่ะ ฉันจะคุยกับเขา... ด้วยตัวเอง" มือของเธอแบออกมารอรับโทรศัพท์จากผม ในขณะที่เกรทเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และคนที่ผมไม่คิดว่าจะปรากฏตัวออกมาในเหตุการณ์นี้ ก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกยิ่งกว่าเกรทเสียอีก "หมุนภาพไปทางซ้ายอีกนิดสิเกรท... มุมนั้นน่ะ ยังไม่ชัดพอสำหรับ 'หลักฐาน' ชิ้นสุดท้ายของฉันเลยนะ" เสียงของคนที่เดินเข้ามาทำเอาผมและเกรทต้องชะงักไปพร้อมกัน เพราะเขาคนนั้นคือคนที่ถือสิทธิ์ขาดในการทำลายอนาคตของผม... คนที่ผมคิดว่าเลิกยุ่งกับเรื่องนี้ไปนานแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับผมและพิมพ์มาจนถึงตอนนี้นะครับ