คืนดีกันนะ

"ถ้าคุณคิดว่ารอยยิ้มสมเพชของเกรทจะทำให้ผมถอยหลังละก็ คุณกำลังประเมินกัปตันทีมบาสคนนี้ต่ำเกินไปแล้ว" ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่ฝ่ามือชื้นเหงื่อกุมโทรศัพท์แน่นจนสั่น เงาของเกรทที่มุมตึกหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหน่วงในอกที่เหมือนถูกหินถ่วง ผมมองไปที่หน้าต่างห้องพักของพิมพ์ที่เปิดแง้มไว้ แสงไฟสลัวจากในห้องนั่นคือจุดหมายเดียวที่ผมต้องการจะพุ่งชน แม้ความจริงที่ผมซ่อนไว้จะเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้ราบคาบ ผมตัดสินใจก้าวเท้าออกไป ไม่ใช่ในฐานะนักกีฬาที่ต้องมีภาพลักษณ์สมบูรณ์แบบ แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมแลกศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อรักษาคนสำคัญเอาไว้ เสียงฝีเท้าของผมกระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะที่หัวใจเต้นโครมคราม เมื่อไปถึงหน้าประตูห้องพิมพ์ ผมยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ลมหายใจเข้าออกถูกควบคุมให้เป็นปกติ ความลังเลเกาะกินใจอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่มือจะตัดสินใจเคาะประตูห้องเบาๆ สามครั้ง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ประตูจะเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งที่ดูอ่อนล้า ดวงตาคู่นั้นที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงจนผมใจหาย พิมพ์ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบให้ผมเข้าห้อง แต่สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยคำถามที่ผมไม่อาจหลบเลี่ยงได้ "พิมพ์... ผมรู้ว่าตอนนี้มันอาจจะสายไปที่จะพูด แต่ผมไม่อยากปล่อยให้ความเงียบมันทำลายเราไปมากกว่านี้ครับ" ผมเอ่ยขึ้นหลังจากปิดประตูสนิท ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นในใจผมเลย พิมพ์กอดอกแน่น แผ่นหลังของเธอพิงกับโต๊ะเขียนหนังสือ "ธันวา... ถ้าคุณมาเพื่อจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันขอให้คุณกลับไปเถอะ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นอีกแล้ว" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แต่มันกลับกรีดลึกถึงใจผม ผมก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว มองสบเข้าไปในดวงตาคู่นั้นด้วยความสัตย์จริง "ผมจะไม่แก้ตัว และผมจะไม่โกหกคุณอีกแล้ว สิ่งที่เกรทถือไว้ในมือ... มันคือเรื่องที่ผมเคยผิดพลาดในอดีต แต่ผมขอยืนยันด้วยเกียรติของกัปตันทีมบาสว่า ผมไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เขากล่าวหาพิมพ์ครับ" "แล้วทำไมคุณถึงต้องกลัวเขา?" พิมพ์สวนกลับทันควัน แววตาสั่นไหว "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ทำไมต้องทำตัวเหมือนคนแพ้คดี ทำไมต้องยอมให้เขาปั่นหัวจนคุณเสียความเป็นตัวเองไปขนาดนี้" ผมหลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "เพราะความลับนั้นมันไม่ได้ทำร้ายแค่ผม แต่มันอาจจะทำร้ายครอบครัวของผมด้วย... พิมพ์ครับ คุณคือคนเดียวที่ผมไม่อยากให้ได้รับผลกระทบจากความเน่าเฟะพวกนั้น ผมแค่ต้องการปกป้องคุณ... แม้ว่าวิธีการของผมมันจะดูงี่เง่าจนน่าโมโหก็ตาม" พิมพ์เงียบไป เธอเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกจนผมแทบอยากจะคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ผมคว้ามือเธอมากุมไว้อย่างเบามือ "คืนดีกันนะพิมพ์... ไม่ใช่เพราะผมอยากให้คุณลืมเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เพราะผมอยากให้เราผ่านมันไปด้วยกัน ต่อให้เกรทจะมีไพ่ตายกี่ใบก็ตาม ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณอีก" เธอยังคงนิ่งงัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลง ผมเห็นหยดน้ำตารื้นอยู่ที่ขอบตา เธอไม่ได้ดึงมือออก แต่มันก็ยังไม่ใช่คำตอบที่ชัดเจนพอ "ธันวา..." เธอเรียกชื่อผมเสียงแผ่ว "ถ้าเราเลือกที่จะสู้กับเกรท... เราต้องแลกด้วยทุกอย่างที่คุณมีนะ คุณแน่ใจแล้วเหรอ?" "ผมแน่ใจตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มจีบคุณแล้วครับ" ผมตอบอย่างหนักแน่น จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็ดังขึ้น มันสั่นเตือนรัวราวกับจังหวะรัวกลองที่น่าสะพรึงกลัว ผมหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียวแล้วแทบหยุดหายใจ บนหน้าจอคือข้อความจากเกรทพร้อมรูปถ่ายใบหนึ่ง... เป็นรูปที่ผมกำลังยืนอยู่กับ 'ใครบางคน' ในเงามืดที่ไม่มีใครควรจะล่วงรู้ และข้อความด้านล่างนั้นทำให้ผมหน้าชาไปถึงกระดูก *'ดูเหมือนเธอจะลืมไปนะธันวา ว่านอกจากรูปพวกนี้ ฉันยังมีตัวจริงของคนที่เธอปกป้องอยู่ข้างๆ ตัวฉันตอนนี้ด้วย... ถ้าอยากให้เขาปลอดภัยล่ะก็ ลองมองออกไปนอกหน้าต่างดูสิ'* หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พิมพ์เห็นสีหน้าผมที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เธอขมวดคิ้ว "ธันวา? เกิดอะไรขึ้น?" ผมไม่ตอบ แต่ร่างกายขยับไปที่หน้าต่างตามสัญชาตญาณ แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่จอดสนิทอยู่ใต้หอพักของพิมพ์ส่องสว่างขึ้น เผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนที่กำลังถูกลูกน้องของเกรทล็อกตัวไว้อย่างแน่นหนา... เขาคือคนเดียวที่ผมพยายามปกปิดมาตลอดทั้งชีวิต และวินาทีนั้น พิมพ์ที่เดินตามมามองลอดหน้าต่างออกไป เธอก็ตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดๆ "นั่น... นั่นพ่อของคุณนี่ธันวา? ทำไม... ทำไมเขาถึงไปอยู่กับเกรทได้?" คำถามของพิมพ์ไม่ใช่แค่ความสงสัย แต่มันคือจุดชนวนที่กำลังจะเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้ในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเอาใจช่วยธันวาในทุกช่วงเวลาของความกดดันนะครับ