วันแข่งนัดสำคัญ

เสียงรองเท้าผ้าใบเบียดเสียดกับพื้นยางสนามแข่งขันดังเอี๊ยดอ๊าด กลิ่นหยดเหงื่อผสมกับกลิ่นแอมโมเนียจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในโรงยิมอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ที่แน่นขนัดไปด้วยเสียงเชียร์ดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก ป้ายสกอร์บอร์ดดิจิทัลสีแดงสดกระพริบเตือนเวลาที่เหลืออีกเพียงสี่สิบห้าวินาทีสุดท้ายของควอเตอร์ตัดสิน และทีมของเราตามหลังอยู่สองแต้มครับ "ธันวา! ทางนี้ว่าง!" เสียงตะโกนของรุ่นน้องในทีมแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ผมไม่มีเวลาหันไปมองหน้ามันด้วยซ้ำ เพราะลูกบาสเกตบอลนัมเบอร์เซเว่นกำลังถูกประกบอย่างแน่นหนาโดย 'เกรท' กัปตันทีมคู่ปรับคู่อาฆาต สายตาดุดันของมันจ้องมองมาที่ผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รอยยิ้มเยาะเย้ยมุมปากของมันปรากฏขึ้นพร้อมกับคำพูดที่กระซิบเบาๆ ระหว่างที่เราเบียดแย่งพื้นที่ใต้แป้น "แกหมดสิทธิ์ชนะฉันแล้วธันวา... ทั้งเรื่องในนามสนาม และเรื่องของพิมพ์" หัวใจของผมกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนภาพสโลโมชัน คำสารภาพที่ผมปกปิดไว้ ความลับที่ตั้งใจจะเคลียร์ให้จบก่อนเสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้น แต่มันกลับยังค้างคา พิมพ์ยืนอยู่บนอัปสแตนด์ฝั่งอักษรศาสตร์ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—มีทั้งความผิดหวัง ความลังเล และความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง ผมกัดฟันกรอด ความกดดันระดับร้อยตันพุ่งชนเข้าที่แผ่นอกจนหายใจแทบไม่ออก นี่ไม่ใช่แค่เกมบาสเกตบอลเพื่อตั๋วเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศระดับมหาวิทยาลัย แต่มันคือเดิมพันว่าผมจะยังรักษาผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตไว้ได้หรือไม่ *ตึ้ง!* ผมตัดสินใจใช้สเต็ปดริดบลูหลอกล่ออย่างเฉียบคม หมุนตัวหลบไหล่หนาของเกรทที่พุ่งเข้ามาชน เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ดังระเบิดขึ้นราวกับฟ้าผ่า ร่างกายของผมลอยตัวขึ้นกลางอากาศเหนือบล็อกของคู่ต่อสู้ ข้อมือสะบัดปล่อยลูกบาสออกไปในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนเสียงนกหวีดหมดเวลาจะกรีดร้องดังลั่นสนาม! *สวบ!* ลูกบาสพุ่งแหวกตาข่ายลงไปอย่างหมดจด สกอร์บอร์ดพลิกกลับมานำหนึ่งแต้มทันที! สนามทั้งสนามเงียบกริบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะระเบิดเสียงเฮลั่นด้วยความคลั่งไคล้ ผมยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่กลางสนาม เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย แต่สายตาของผมไม่ได้มองไปที่ป้ายคะแนน หรือเพื่อนร่วมทีมที่วิ่งเข้ามากอดคอดีใจเลยแม้แต่น้อย สายตาของผมพุ่งตรงไปยังอัฒจันทร์ฝั่งเดิม... ที่ซึ่งที่นั่งของพิมพ์ว่างเปล่า เธอลุกเดินหายไปจากตรงนั้นตั้งแต่ตอนไหน ไม่มีใครรู้ครับ ความดีใจจากการทำแต้มพลิกชนะเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ความหนาบีบรัดเข้ามาที่ขั้วหัวใจอย่างรุนแรง ผมสะบัดตัวหลุดจากการรุมล้อมของเพื่อนร่วมทีม คว้าผ้าขนหนูพาดบ่าแล้ววิ่งสี่คูณร้อยมุ่งหน้าไปยังทางออกด้านหลังโรงยิมทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของโค้ช ทางเดินยาวแคบๆ ของตึกกีฬาเงียบสงบและเย็นเฉียบแตกต่างจากสนามแข่งราวฟ้ากับเหว รองเท้าผ้าใบของผมหยุดกงอยู่ที่หน้าห้องพักนักกีฬาเก่า เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกำลังก้าวสวนออกมา และภาพที่เห็นก็ทำให้ผมต้องหยุดชะงักลมหายใจ พิมพ์ยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ในมือ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำรื้นด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมา เกรทเดินตามออกมาจากมุมห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่น่ารังเกียจที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นในชีวิต "อ้าว ธันวา... แข่งเสร็จเร็วจังวะ" เกรทเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "พอดีเลย ฉันกำลังเอาหลักฐานเรื่องที่นายแอบไปตกลงลับหลังกับสปอนเซอร์เพื่อช่วยครอบครัวนาย มาเล่าให้พิมพ์ฟังพอดี เผื่อเธอจะตาสว่างสักทีว่าผู้ชายที่เธอคบอยู่น่ะ... มันเห็นแก่ตัวขนาดไหน" ผมพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของเกรททันทีด้วยความโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาของผมร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกโชน "แกพูดบ้าอะไรวะเกรท!" "หยุดนะธันวา!" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นจากปากของพิมพ์ เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้มือของผมที่กำคอเสื้อเกรทอยู่ค่อยๆ คลายออกอย่างไม่รู้ตัว พิมพ์ก้าวเข้ามาใกล้ผม ช้าๆ แต่อย่างมั่นคง ดวงตาที่คลอหน่วยด้วยน้ำตาคู่นั้นจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของผม ประโยคต่อมาของเธอทำเอาโลกทั้งใบของผมหยุดหมุนลงตรงนั้น "เรื่องทั้งหมด... ที่นายยอมรับข้อเสนอของพวกมัน เพื่อแลกกับการไม่ต้องลงแข่งในรอบสำคัญนี้... มันคือเรื่องจริงใช่ไหมธันวา?" ผมยืนนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความลับที่พยายามปกปิดมาตลอดพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาจนถึงบทนี้นะครับ