กำลังใจสำคัญ

"นายไม่ต้องฝืนหรอกธันวา ถ้าไม่ไหวก็พักเถอะ แผลที่ไหล่นั่นมันเริ่มอักเสบแล้วนะ" เสียงของเกรทดังขึ้นข้างหูขณะที่ผมกำลังวางลูกบาสลงบนพื้นสนาม มันไม่ใช่ความห่วงใย แต่มันคือคำถากถางที่เคลือบด้วยน้ำเสียงจอมปลอม เกรทเดินเข้ามาใกล้ พลางใช้สายตาเย้ยหยันกวาดมองไปที่ไหล่ขวาของผมที่ถูกพันด้วยผ้าเทปหนาเตอะจากการซ้อมหนักเมื่อวาน ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "ขอบใจที่เตือนนะเกรท แต่คำพูดของนายไม่สามารถทำให้ฉันหยุดชู้ตลูกลงห่วงได้หรอก" "ปากดีเหมือนเดิมนี่กัปตัน แต่รอดูตอนแข่งจริงเถอะ ว่าคนที่มีปัญหากับความคาดหวังของพ่อแบบนาย จะเหลือพื้นที่ให้ตัวเองยืนอยู่ตรงไหนในสนาม" เกรททิ้งคำพูดบาดลึกไว้ก่อนจะเดินกระแทกไหล่ผมออกไป ผมกำหมัดแน่น ความเจ็บปวดที่ไหล่ว่าแย่แล้ว แต่คำพูดที่จี้จุดเรื่อง 'พ่อ' ยิ่งทำให้อารมณ์ผมขุ่นมัวจนแทบอยากจะระเบิดออกมา "ธันวา..." เสียงแผ่วเบาที่คุ้นเคยเรียกชื่อผมดังขึ้นจากข้างสนาม ผมหันไปมอง พิมพ์ยืนอยู่ที่นั่น ในมือของเธอถือถุงกระดาษสีน้ำตาลเรียบง่ายใบหนึ่ง แววตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสารแบบที่คนอื่นชอบมอบให้ แต่มันคือความกังวลที่จริงใจจนหัวใจของผมที่กำลังสั่นคลอนเริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงขึ้น ผมเดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทางที่พยายามจะให้ดูปกติที่สุด แม้ความเจ็บจะแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว "มาหาพี่ที่สนามทำไมครับ? ฝุ่นมันเยอะนะ" พิมพ์ไม่ได้ตอบในทันที เธอเลี่ยงสายตาไปทางอื่นเล็กน้อยเหมือนคนทำตัวไม่ถูก ก่อนจะยื่นถุงกระดาษในมือมาให้ผม "มินนี่บอกว่าช่วงนี้คุณซ้อมหนัก จนลืมกินข้าวเย็นบ่อยๆ ฉัน... ฉันก็เลยลองทำอะไรนิดหน่อยน่ะค่ะ หวังว่าจะไม่เลี่ยนจนกินไม่ได้นะ" ผมรับถุงนั้นมา เปิดดูข้างในพบกล่องข้าวที่ถูกจัดวางอย่างประณีต กลิ่นหอมจางๆ ของข้าวผัดกระเทียมโชยออกมา มันดูธรรมดาสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับผมที่เติบโตมาในบ้านที่เต็มไปด้วยความกดดันและอาหารจานหรูที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ข้าวกล่องกล่องนี้กลับดูมีค่ามากกว่าเหรียญทองใดๆ "พิมพ์ทำเองทั้งหมดเลยเหรอครับ?" ผมถามย้ำ สายตามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่น แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ก็แค่ลองทำตามสูตรน่ะค่ะ ไม่ได้พิเศษอะไรหรอก" "พิเศษสิครับ" ผมยิ้มกว้าง ออกจากความกดดันของเกรทเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น "สำหรับผม นี่คือมื้อที่พิเศษที่สุดเลย" เราเดินไปนั่งที่ม้านั่งไม้ข้างสนาม เงียบงันแต่กลับไม่ได้อึดอัด พิมพ์คอยมองผมทานอย่างตั้งใจ ทุกครั้งที่ผมตักอาหารเข้าปาก เธอจะขยับตัวเล็กน้อยเหมือนลุ้นคำตอบ ผมสังเกตเห็นนิ้วชี้ของเธอมีรอยพลาสเตอร์แปะอยู่สองจุด หัวใจผมกระตุกวูบ เธอคงทำครัวจนมีดบาดสินะ... ยัยคนซื่อบื้อเอ๊ย ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนี้ "พิมพ์ครับ..." ผมวางช้อนลงหลังจากทานจนหมดกล่อง "ขอบคุณนะที่คอยเป็นกำลังใจให้ ทั้งที่ฉันก็เป็นแค่พวกนักกีฬาที่เธอเคยบอกว่าไม่ชอบ" พิมพ์เงยหน้ามองผม สายตาของเราประสานกันในระยะที่ใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วๆ ของเธอ "ฉันก็แค่... เริ่มเข้าใจแล้วค่ะ ว่าการเป็นนักกีฬาที่แบกรับความคาดหวังของคนอื่นไว้บนบ่า มันหนักหนาแค่ไหน... และฉันก็ไม่อยากเห็นคุณต้องแบกมันไว้คนเดียวอีกแล้ว" คำพูดนั้นเหมือนกุญแจที่ไขความลับในใจผมให้กระจ่าง ผมเอื้อมมือไปกุมมือเธอเบาๆ พิมพ์ไม่ได้ชักมือหนี เธอเพียงแค่หลบสายตาไปทางอื่นด้วยความประหม่า แต่ทว่า... "อุ๊ย! ขอโทษทีนะ พอดีฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะหวานแหววของพวกเธอหรอกนะ" เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ผมชะงักและรีบปล่อยมือจากพิมพ์ทันที เกรทกลับมาพร้อมกับใครอีกคน... ผู้ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่ดูคุ้นตาจนน่าใจหาย พ่อของผมยืนกอดอกอยู่ข้างหลังเกรท ดวงตาคมกริบของท่านจ้องมองมาที่ผมด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนสนามบาสทั้งสนามให้กลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา ท่านไม่ได้มองมาที่พิมพ์ แต่สายตาของท่านกลับหยุดนิ่งอยู่ที่กล่องข้าวว่างเปล่าในมือผม ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ซ้อมไม่กี่ชั่วโมงถึงกับต้องมานั่งสวีทกินข้าวกล่องกันเลยงั้นรึธันวา? มิน่าล่ะ... ผลงานการซ้อมถึงได้ตกต่ำลงทุกวัน" พิมพ์หน้าซีดเผือด เธอรีบยืนขึ้นด้วยอาการสั่นเทา ผมสัมผัสได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การแวะมาดูการซ้อม แต่นี่คือการเผชิญหน้าครั้งสำคัญที่ผมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป และที่เลวร้ายไปกว่านั้น... ในมือของพ่อผมไม่ได้มีเพียงแค่เอกสารประเมินผลทีม แต่มันมีซองจดหมายสีขาวที่ประทับตราของ 'สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ' ซึ่งผมจำมันได้ดีว่าเป็นจดหมายแจ้งข่าวเรื่องการคัดตัวผู้เล่นตัวจริงที่จะตัดสินอนาคตของผมในฤดูกาลนี้ "กลับไปกับพ่อเดี๋ยวนี้ธันวา" พ่อสั่งเสียงเรียบ "ส่วนเธอ... ถ้าไม่อยากให้ชีวิตมหาลัยของตัวเองต้องมีปัญหาเพราะเรื่องไร้สาระ ก็อย่ามายุ่งกับคนที่มีอนาคตดีๆ แบบลูกชายฉันอีก" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยธันวากับการเผชิญหน้าครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะครับว่าธันวาจะตัดสินใจอย่างไรกับชีวิตและหัวใจของเขาในตอนถัดไปครับ