ปกป้องเธอ

"ผมถามว่าใครเป็นคนทำ" เสียงของผมทุ้มต่ำ ก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินหน้าห้องสมุด สายตาผมจ้องเขม็งไปที่เกรท ซึ่งยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ด้วยท่าทีลอยหน้าลอยตา ในมือเขามีกระดาษแผ่นที่ผมพบเมื่อครู่—รูปถ่ายของผมที่ถูกขีดฆ่าด้วยสีแดงฉาน—นั่นคือคำประกาศสงครามที่ไร้ความละอายที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา "ใจเย็นหน่อยสิธันวา แค่รูปใบเดียว นายจะเดือดร้อนอะไรนักหนา? หรือว่ากลัวความจริงที่ว่าคนอย่างนาย... ไม่คู่ควรกับพิมพ์" เกรทเลิกคิ้วกวนประสาท พลางหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดเล่น ไฟสีส้มวูบวาบสะท้อนในแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา ผมไม่รอช้า พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาจนแผ่นหลังของเจ้าตัวกระแทกกับผนังปูนดังปึก ผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาเริ่มหยุดชะงักและมุงดู แต่เวลานี้ผมไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองอย่างไร ความรู้สึกหวงแหนในตัวผู้หญิงที่ผมรักมันพุ่งพล่านจนแทบจะกลบเหตุผลทั้งหมด "ถ้าคิดจะเล่นเกมสกปรกกับผม ผมพร้อมจะเล่นให้ดู แต่ถ้าคิดจะดึงพิมพ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย..." ผมโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา เสียงของผมเย็นเยียบจนตัวผมเองยังแปลกใจ "คุณจะไม่มีแม้แต่ที่ยืนในทีมบาส หรือแม้แต่ในรั้วมหาลัยแห่งนี้ จำไว้" ผมปล่อยมือจากคอเสื้อเกรทแรงๆ จนเขาเซถลาไปตามแรงเหวี่ยง ก่อนจะหันหลังเดินฉับๆ ไปยังโรงอาหารที่พิมพ์นั่งรออยู่กับมินนี่ ผมเห็นพิมพ์นั่งก้มหน้า มือเรียวบางกำแก้วน้ำแน่น เธอดูเปราะบางและหวาดระแวงกับสายตาคนรอบข้างที่เริ่มซุบซิบเรื่องข่าวลือเสียๆ หายๆ ที่พวกเกรทกุขึ้นมาทำลายชื่อเสียงเธอ เมื่อผมเดินเข้าไปถึง มินนี่เงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเธอมีทั้งความกังวลและความโล่งอก เธอขยับตัวหลีกทางให้ผมนั่งลงข้างๆ พิมพ์ พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นข้างกาย เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงเพราะเรื่องบ้าๆ พวกนี้ "ธันวา... เรื่องที่เขาพูดกัน..." พิมพ์เอ่ยเสียงสั่น ผมไม่ปล่อยให้เธอพูดจนจบ ผมคว้ามือเธอมากุมไว้เบาๆ บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น พิมพ์มองมือเราที่กุมกัน ก่อนจะสบตาผม สายตาผมในตอนนี้มีเพียงความจริงใจที่ผมพร้อมจะใช้มันเป็นโล่ปกป้องเธอจากทุกคำครหา ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผายมือเชิญชวนให้พิมพ์ลุกขึ้นตาม ท่ามกลางสายตาคนนับร้อยในโรงอาหาร ผมประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว "ฟังนะทุกคน" เสียงผมดึงดูดความเงียบให้เกิดขึ้นชั่วขณะ "ผม ธันวา กัปตันทีมบาส ไม่เคยอนุญาตให้ใครเอาชื่อผมไปเป็นเครื่องมือทำลายชีวิตใคร โดยเฉพาะพิมพ์... ถ้าใครมีปัญหา อยากจะติฉินนินทา หรืออยากจะแต่งเรื่องสร้างข่าวลืออะไรขึ้นมาอีก ให้เดินเข้ามาหาผมโดยตรง อย่าใช้วิธีหมาลอบกัดแบบที่ทำอยู่" พิมพ์เบิกตากว้าง เธอคงไม่คิดว่าผมจะกล้าทำถึงขนาดนี้ มินนี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับหลุดยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ส่วนเกรทที่เดินตามมาสมทบข้างหลังทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "แกอย่ามั่นใจให้มากนักธันวา พิมพ์เขาก็แค่เหยื่อที่ถูกแกปั่นหัว" เกรทตะโกนแทรกขึ้นมา ผมหันไปสบตาเกรท แววตาของผมว่างเปล่าจากความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่น "เหยื่อหรือเปล่า ผมกับพิมพ์รู้ดีที่สุด แต่ที่แน่ๆ... คนที่กำลังพยายามดึงคนอื่นลงเหวเพื่อตัวเองน่ะ คือคนที่น่าสมเพชที่สุดในตอนนี้ต่างหาก" ผมหันกลับมาหาพิมพ์ที่ยืนตัวสั่นอยู่ ผมขยับเข้าไปใกล้เธอจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ผมย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน "พิมพ์ครับ... ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว และผมจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายความรู้สึกคุณอีก ไม่ว่าจะข่าวลือหรืออะไรก็ตาม" พิมพ์มองผมด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ ความมั่นใจในตัวเธอเริ่มกลับมาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจลึกและยืนขึ้นอย่างสง่างามข้างกายผม ความรักของเราอาจจะเป็นเรื่องยากในสายตาใครหลายคน แต่วินาทีนี้ ผมรู้ดีว่าผมไม่มีวันปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด แต่ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหมุนตัวพาเธอเดินออกไปจากจุดสนใจ เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดของโรงอาหาร พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ผมคุ้นเคยดีเดินเข้ามาใกล้ ชายคนนั้นคือ 'พี่ชายแท้ๆ' ของผมที่ไม่ได้เจอกันนานแรมปี เขาอยู่ในชุดสูทเนี๊ยบกริบ ผิดกับบรรยากาศสนามบาสที่ผมคุ้นเคย เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเราพร้อมรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "แสดงละครได้ดีนี่ธันวา แต่หวังว่านายจะยังไม่ลืมนะว่า... ครอบครัวเราไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง" เขากดปุ่มเปิดหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เผยให้เห็นคลิปวิดีโอที่ถ่ายให้เห็นภาพ 'เหตุการณ์ในอดีต' ของพิมพ์ที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียนจนดูเหมือนความผิดพลาดร้ายแรงของเธอ "ถ้าคลิปนี้หลุดออกไป พิมพ์... ชีวิตที่เหลือในมหาลัยของเธอ คงจบสิ้นลงในพริบตา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยให้กำลังใจผมในทุกตอนนะครับ