คนขวางโลก

"ยอดไลค์พุ่งไวนะธันวา ดูเหมือนคนทั้งมหาลัยจะอยากรู้เหลือเกินว่า 'กัปตันทีมบาสสุดเพอร์เฟกต์' กำลังรังแกเด็กอักษรฯ ผู้บอบบางอยู่หรือเปล่า" เสียงของเกรทดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เขาจงใจเบนหน้าจอโทรศัพท์ให้พิมพ์เห็นตัวเลขผู้ชมที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมคอมเมนต์ด่าทอที่วิ่งสวนกันเป็นสายน้ำ พิมพ์ตัวสั่นสะท้าน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจนเห็นรอยร้าวของความหวาดกลัว เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังทางเดินที่เย็นเฉียบ ผมกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความโกรธปะทุขึ้นในอกแต่มันไม่ใช่เวลาที่จะใช้กำลัง ผมต้องดึงสติกลับมาเพื่อปกป้องพิมพ์ "ลบไลฟ์นั่นซะ เกรท" ผมก้าวเข้าไปขวางหน้าพิมพ์ไว้ บังมุมกล้องจากโทรศัพท์ของมัน "นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าเหตุการณ์เมื่อกี้มันไม่ใช่แบบนั้น" "ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ?" เกรทหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบของมันจ้องมองพิมพ์ที่กำลังตัวสั่นราวกับลูกนก "คนทางบ้านเขามองเห็นแค่ผู้ชายตัวโตๆ กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อ... นายคิดว่าคนอย่างพิมพ์จะทนแรงกดดันจากพวกโซเชียลได้นานแค่ไหนกันนะ?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงเข้าที่หัวใจผม พิมพ์ที่เงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของเธอดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่แฝงด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามจะก้าวเดินหนีจากสถานการณ์นี้ แต่ขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงจนเกือบจะทรุดลงกับพื้น ผมรีบคว้าแขนเธอไว้ด้วยความทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้ "พิมพ์... มองหน้าผม" ผมเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะหาได้ในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัว "อย่าไปสนใจสิ่งที่ไอ้หมอนี่พูด มันก็แค่คนขวางโลกที่ชอบทำลายความสุขของคนอื่นเพื่อกลบปมด้อยของตัวเอง" "ปล่อยฉัน..." พิมพ์พึมพำ น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง เธอไม่ได้หันมามองผม แต่จ้องเขม็งไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของเกรทราวกับถูกมนต์สะกด "ความหวังดีของนายมันกำลังฆ่าฉัน... นายรู้ไหมว่าคนพวกนั้นจะพูดอะไรต่อจากนี้" เกรทไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ มันก้าวเดินวนรอบเราสองคนราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ธันวา นายมันก็แค่พวกเห็นแก่ตัว คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกขี่ม้าขาว แต่จริงๆ แล้วนายต่างหากที่เอาไฟมาเผาชีวิตผู้หญิงคนนี้" ผมหันไปเผชิญหน้ากับเกรท ความมั่นใจแบบกัปตันทีมบาสที่ผมเคยมีบัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัว ผมก้าวเข้าหามันจนปลายรองเท้าแทบจะชนกัน "สิ่งที่นายกำลังทำอยู่ มันไม่ใช่แค่การแข่งขันในสนามแล้วนะเกรท แต่มันคือการทำลายชีวิตคน ถ้าจุดจบของนายคือการพังทลายชีวิตผู้อื่นเพื่อชนะฉัน... นายก็แค่คนแพ้ที่ไม่รู้จักโต" เกรทหยุดกึก รอยยิ้มบนหน้ามันแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม "เอาเถอะ อยากโชว์แมนก็โชว์ไป แต่จำไว้ว่าคลิปนี้ถูกเซฟไปแล้ว และพรุ่งนี้เช้า... ข่าวของกัปตันธันวากับเด็กอักษรฯ จะขึ้นหน้าเพจดังของมหาลัยในฐานะ 'คนฉวยโอกาส' แน่นอน" ทันใดนั้นเอง มินนี่ที่วิ่งหน้าตื่นมาจากหัวมุมทางเดินก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างผมกับเกรท เธอกางแขนออกปกป้องพิมพ์เหมือนแม่ไก่ปกป้องลูก "แกทำบ้าอะไรของแกอีเกรท! คิดว่าตัวเองแน่มากหรือไงที่มากลั่นแกล้งคนอื่นแบบนี้!" เกรทไม่ได้ตอบโต้ มินนี่ทำเพียงปัดมือถือในมือของมันจนกระเด็นร่วงลงพื้น แต่แทนที่มันจะโกรธ มันกลับก้มลงเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างใจเย็นก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "คลิปน่ะจบไปแล้ว แต่ดราม่าน่ะเพิ่งเริ่มต้น... พิมพ์จ๋า เตรียมตัวรับมือกับโลกที่โหดร้ายได้เลย" เกรทหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทางเดิน พิมพ์ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ดวงตาของเธอเหม่อลอย ความกลัวในอดีตกำลังกัดกินเธอจากภายใน ผมค่อยๆ นั่งลงข้างๆ พยายามเว้นระยะห่างให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุด "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไร ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ" ผมพูดเบาๆ พิมพ์หันมามองผม น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงอาบแก้ม "นายจัดการไม่ได้หรอกธันวา... นายไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของฉันเลย" ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากถามถึงเรื่องราวที่เธอพยายามปิดบัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ดังสะท้อนเข้ามาจากโถงทางเดินไกลๆ พร้อมกับเสียงตะโกนที่เรียกชื่อผมอย่างเกรี้ยวกราด พิมพ์สะดุ้งสุดตัวและพยายามลุกขึ้น แต่ผมกลับเห็นสิ่งที่เธอหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ... เป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เปื้อนคราบน้ำตา และทันทีที่เธอเปิดหน้าสุดท้ายออก ผมก็ต้องหยุดหายใจ ภาพที่ผมเห็นในหน้ากระดาษนั้น คือรูปถ่ายของผมที่ถูกกากบาทด้วยหมึกสีแดงฉาน พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือสั่นๆ ที่อ่านได้ชัดเจนว่า 'คนที่ต้องหายไปจากชีวิตของพิมพ์' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะดูแลหัวใจของทุกคนในทุกตัวอักษรครับ