รอยยิ้มแรก

"ถ้านายเดินออกไปจากยิมตอนนี้ ทีมเราจะไม่มีคนคุมเกมในควอเตอร์สุดท้าย ธันวา นายรู้ดีว่านั่นหมายความว่ายังไง" เสียงของโค้ชชัยดังก้องอยู่ในหัวของผม ราวกับเสียงนกหวีดที่เป่าค้างไว้ในหู กลิ่นพื้นไม้ขัดเงาและหยาดเหงื่อที่อบอวลอยู่ในยิมมันช่างขัดแย้งกับความรู้สึกเย็นวาบในอก ในมือผมกำโทรศัพท์แน่น ข้อความจากมินนี่ที่ส่งมาบอกว่า 'พิมพ์ไม่ไหวแล้วนะธันวา เธอร้องไห้หนักมากเพราะเรื่องที่เกรทไปกวนประสาทเธอที่ห้องสมุด' มันกลายเป็นน้ำหนักที่กดทับลงมาบนบ่าพอๆ กับความคาดหวังของทีม ผมมองไปที่เกรท ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างสนาม มุมปากของมันกระตุกยิ้มเย้ยหยัน ราวกับกำลังรอคอยให้ผมตัดสินใจผิดพลาด "กัปตันครับ" เสียงเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งเรียกสติผม "เราต้องการคุณ" ผมกำมือแน่นจนสั่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด ชัยชนะในสนามหรือหัวใจที่ผมควรปกป้อง? ความเป็นสุภาพบุรุษนักกีฬาของผมถูกฉีกออกเป็นสองเสี่ยง แต่ในวินาทีที่ภาพใบหน้าเศร้าสร้อยของพิมพ์ลอยเข้ามา ผมก็รู้คำตอบแล้ว "ผมขอโทษครับโค้ช... แต่เกมนี้ผมฝากทุกคนด้วย" ผมถอดเสื้อแจ็คเก็ตทีมทิ้งลงบนม้านั่ง ก่อนจะวิ่งสุดฝีเท้าออกจากยิม ทิ้งเสียงโห่ร้องและสายตาตำหนิของใครต่อใครไว้เบื้องหลัง หัวใจของผมเต้นแรงพอๆ กับตอนทำแต้มตัดสินเกม แต่ครั้งนี้มันเต้นด้วยความกังวล ผมวิ่งผ่านสวนของคณะอักษรฯ จนมาหยุดอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นจามจุรีที่ประจำของพิมพ์ ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น ไหล่เล็กๆ ของเธอสั่นไหวเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของยามเย็น "พิมพ์..." ผมเรียกเบาๆ พยายามปรับลมหายใจที่หอบถี่ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้ ความขุ่นเคืองที่เธอเคยมีต่อผมดูเหมือนจะละลายหายไปเหลือเพียงความเปราะบางที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอมองหน้าผมนิ่ง สายตาที่เปลี่ยนไปจากความเฉยชา เป็นความสับสน และบางอย่างที่ผมเพิ่งจะสัมผัสได้... ความโหยหา "ทำไม... ทำไมคุณถึงมาที่นี่" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบขาดใจ "คุณควรจะอยู่ในยิม คุณมีแมตช์สำคัญไม่ใช่เหรอ?" ผมทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องตัว เพราะรู้ว่าพื้นที่ส่วนตัวของเธอสำคัญเพียงใด "บาสเกตบอลเป็นทุกอย่างในชีวิตผมมาตลอดจนกระทั่งเจอคุณครับ พิมพ์... เกียรติของทีมสำคัญ แต่ความรู้สึกของคุณสำคัญกว่านั้นเยอะเลย" พิมพ์นิ่งไป เธอมองสำรวจใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของผม แล้วจู่ๆ เธอก็ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว "คุณบ้าหรือเปล่า" เธอพึมพำ แต่ครั้งนี้ไม่ได้มีความโกรธเจือปนอยู่เลย "ยอมทิ้งเกียรติของตัวเองเพื่อมาหาคนอย่างฉันเนี่ยนะ" "เพื่อคนอย่างคุณ... ผมยอมทิ้งทุกอย่างครับ" ผมตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวเรา แต่คราวนี้มันไม่ได้อึดอัดอีกต่อไป ผมเห็นมือของเธอค่อยๆ คลายออกจากเข่า ก่อนจะเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อของผมเบาๆ พิมพ์มองลึกเข้ามาในดวงตาของผม เหมือนกำลังค้นหาความจริงใจที่ซ่อนอยู่ข้างใน แล้วในวินาทีนั้นเองที่ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ริมฝีปากสีระเรื่อของพิมพ์ค่อยๆ คลี่ออก... ไม่ใช่การแสยะยิ้ม ไม่ใช่การฝืนยิ้ม แต่มันคือรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสว่างไสวขึ้นมาทันตา รอยยิ้มแรกที่เธอส่งให้ผมแบบไม่มีกำแพงใดๆ กั้นขวาง "ขอบคุณนะคะ... ธันวา" คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้หัวใจของผมพองโตจนแทบจะระเบิด ผมกำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอด้วยความดีใจ แต่ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยกลับดังแทรกผ่านความเงียบเข้ามา เกรทเดินออกมาจากมุมตึก พร้อมกับลูกบาสในมือ ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "ซึ้งกันพอหรือยัง?" เกรทโยนลูกบาสลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น "ธันวา... แกทิ้งทีมกลางคันเพื่อมาพลอดรักงั้นเหรอ? แกคิดว่าคนอย่างแกจะมีสิทธิ์ยืนหยัดอยู่ในมหาลัยนี้ได้อีกนานแค่ไหนถ้าข่าวนี้หลุดออกไปน่ะ" พิมพ์สะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากผมทันที แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลับมาเป็นความตื่นตระหนกที่แฝงไปด้วยเงาอดีตที่เลวร้าย ในขณะที่เกรทหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดหน้าจอให้ผมดู... หน้าจอที่มีการไลฟ์สดเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่นี้ โดยมีคนดูทะลุหลักพันไปแล้ว! สแลมดังก์สื่อรักขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ