ชมรมนี้พี่ดูแล

"ถ้าเธอยังไม่หยุดทำตัวเสนอหน้ากับพิมพ์... ฉันรับรองว่าชีวิตในรั้วมหาลัยของเธอจะไม่ได้สวยหรูเหมือนชื่อเสียงกัปตันทีมบาสหรอกนะ ธันวา" เสียงทุ้มต่ำของเกรทที่กดต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงขู่ก้องอยู่ในโสตประสาทของผม ขณะที่เขากำลังยืนค้ำหัวผมอยู่กลางสนามบาสในช่วงพักเที่ยง กลิ่นเหงื่อจางๆ และบรรยากาศที่คุกรุ่นรอบตัวไม่ได้ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะแต่อย่างใด ผมเพียงแค่เงยหน้าขึ้น สบตาคู่แข่งที่กำลังเดือดดาลด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนความต่างของส่วนสูงทำให้เกรทต้องชะงักไปครู่หนึ่ง "ขอบคุณที่หวังดีนะเกรท แต่คำเตือนของนายน่ะ... เก็บไว้ใช้กับคนที่เขาแคร์ดีกว่า" ผมตบไหล่เขาเบาๆ สองสามครั้งเป็นเชิงเยาะเย้ย ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาโดยไม่รอคำตอบ ในหัวผมไม่ได้มีเรื่องของเกรทเลยสักนิด สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่คือข้อความจากพ่อเมื่อคืน ความลับที่ผมเผลอหลุดปากบอกพิมพ์ไป... มันกลายเป็นดาบสองคมที่ผมต้องรีบไปจัดการให้จบ ห้องสมุดคณะอักษรศาสตร์ในยามบ่ายเงียบเชียบจนได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษ ผมก้าวเข้าไปด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ภาพตรงหน้าคือพิมพ์ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงหนังสือวิชาการปึกใหญ่เข้าชั้นวาง คนตัวเล็กดูเหนื่อยล้าจนผมอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ "นี่... กองนี้หนักเกินไปนะ เดี๋ยวผมช่วย" ผมคว้าเอาหนังสือปึกใหญ่มาจากมือเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ พิมพ์ชะงักไป ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองหน้าผมด้วยความฉงนผสมความระแวงที่ยังจางไม่หมด "คุณ... ธันวา? มาทำอะไรที่นี่คะ... เอ้อ ผมหมายถึง ที่นี่ที่นี่?" เธอรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นผมเลิกคิ้วกวนๆ ใส่ "ฉันจัดการเองได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนนักกีฬาหรอก" "เลิกเรียกนักกีฬาได้แล้วมั้ง ผมก็แค่คนธรรมดาที่อยากเป็นผู้ช่วยอาสาสมัคร" ผมยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ใครหลายคนบอกว่าเป็นเสน่ห์เฉพาะตัว ผมวางหนังสือลงบนชั้นอย่างเบามือพลางเลื่อนสายตาไปสบตาเธอ "แล้วอีกอย่าง วันนี้ผมว่าง... และผมอยากช่วย คุณห้ามปฏิเสธ เพราะผมตัดสินใจไปแล้ว" พิมพ์ถอนหายใจยาว พลางกอดอกมองท่าทางที่แสนมั่นใจของผม เธอคงกำลังนึกขำอยู่ในใจกับความดื้อรั้นที่เกินเบอร์ของกัปตันทีมบาสคนนี้ "คุณนี่มัน... เอาแต่ใจเหมือนที่เขาว่าจริงๆ ด้วย" "ถ้าไม่เอาแต่ใจ ผมคงไม่ได้จีบคุณหรอกครับ" ประโยคนั้นทำเอาพิมพ์หน้าแดงจัดจนต้องเบือนหน้าหนีไปซ่อนความเขิน ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเริ่มหยิบหนังสือขึ้นมาเรียงเข้าชั้นอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นกระดาษเก่าๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวพิมพ์ทำให้อากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ในขณะที่ผมกำลังเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มสุดท้ายบนชั้นสูง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ยังอยู่ด้วยกันอีกเหรอเนี่ย... น่าเบื่อชะมัด" เสียงของเกรทดังขึ้นพร้อมกับเงาที่ทอดลงมาบดบังแสงไฟ ผมชะงักมือที่กำลังถือหนังสือค้างไว้ สัญชาตญาณบอกให้ผมหันไปเผชิญหน้า แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เกรทเพียงลำพัง เขายืนอยู่กับชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขาม แววตาคมกริบของชายคนนั้นจ้องมองมาที่พิมพ์ด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ผม "ธันวา... แกกล้าดียังไงถึงเอาความลับของครอบครัวเรามาป่าวประกาศให้เด็กคนนี้รู้" น้ำเสียงของพ่อผมแหบพร่าแต่น่ากลัวกว่าเกรทหลายเท่า "พิมพ์ใช่ไหม? ลูกสาวอาจารย์สมศักดิ์... รู้ไว้ซะนะว่าการยุ่งกับลูกชายฉันน่ะ มันมีราคาที่ต้องจ่าย... และฉันคิดว่าเธอคงไม่อยากให้ห้องสมุดที่เธอรักแห่งนี้ ต้องปิดตัวลงเพราะความโง่เขลาของธันวาหรอกนะ" พิมพ์หน้าถอดสีทันที มือของเธอสั่นเทาขณะจับขอบโต๊ะไว้แน่น ผมก้าวเข้าไปขวางหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของผมที่เคยสดใสกลับกลายเป็นความเย็นชาที่พร้อมจะปะทะทุกอย่างที่ขวางหน้า "พ่อครับ... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพิมพ์ อย่าเอาเรื่องงานของพ่อมาเกี่ยวกับการตัดสินใจของผม" "ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ?" พ่อผมแค่นยิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความอะไรบางอย่าง "งั้นก็ลองดูสิ... ว่าถ้าพรุ่งนี้เช้า ประวัติครอบครัวของยัยนี่ถูกแฉลงในเพจมหาวิทยาลัย... ธันวาสุดหล่อจะยังยิ้มออกอยู่ไหม?" ในวินาทีที่ข้อความในมือถือของผมเด้งแจ้งเตือนขึ้นมา พิมพ์กรีดร้องเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เมื่อเห็นภาพถ่ายจากในมือถือของผมที่โชว์ให้เห็นว่า... บ้านของเธอถูกติดป้ายประกาศ 'ขายทอดตลาด' ทั้งที่ครอบครัวเธอยังอยู่ข้างใน! สแลมดังก์สื่อรักขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผมนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!