กาแฟกับคนแปลกหน้า

"ผมไม่ได้ต้องการกาแฟ แต่ผมต้องการให้คุณหยุดทำตัวเหมือนผมไม่มีตัวตนได้ไหม พิมพ์" เสียงของผมที่พยายามเค้นให้ดูนิ่งที่สุดสะท้อนอยู่กลางโถงทางเดินคณะอักษรฯ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มชะลอฝีเท้าลง สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ผม... กัปตันทีมบาสเกตบอลที่เพิ่งผ่านคืนวันอันแสนอึดอัดกับพ่อมาหมาดๆ และตอนนี้ ผมกำลังยืนประจันหน้ากับพิมพ์ หญิงสาวที่รู้ความลับซึ่งผมไม่เคยบอกใคร พิมพ์ไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอแค่กอดสมุดเลคเชอร์ไว้แน่น แววตาของเธอยังคงเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก ต่างจากเมื่อวานที่ผมเห็นประกายความเห็นใจในวินาทีที่พ่อเดินจากไป "ถอยไปเถอะธันวา" พิมพ์พูดเบาๆ แต่มันบาดลึกกว่าการตะโกน "เรื่องเมื่อวาน... ถือว่าฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วนายก็ไม่ต้องมาทำดีด้วยการซื้อของพวกนี้ให้ฉันหรอก มันน่ารำคาญ" ในมือผมมีแก้วอเมริกาโน่เย็นที่ผมตั้งใจไปต่อแถวซื้อจากร้านหน้าคณะของเธอตั้งแต่เช้าตรู่ ผมรู้ว่าเธอชอบแบบไหน แม้เธอไม่เคยบอกตรงๆ แต่ผมจำได้จากบทสนทนาที่บังเอิญได้ยินตอนเธอคุยกับมินนี่เมื่ออาทิตย์ก่อน "น่ารำคาญเหรอ?" ผมแค่นหัวเราะ พลางก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว "การที่คนคนหนึ่งพยายามจะดูแลความรู้สึกคุณ มันเป็นเรื่องน่ารำคาญขนาดนั้นเลยหรือไง หรือเพราะคนคนนั้นคือ 'นักกีฬา' ที่คุณเกลียดเข้าไส้?" พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตาผม สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธ แต่มันมีความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ "ฉันไม่ได้เกลียดนักกีฬา" เธอเว้นจังหวะ ลมหายใจแผ่วเบา "ฉันแค่ไม่ชอบคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนความคาดหวังของคนอื่น แล้วเอามาลงกับคนรอบข้าง... คุณเป็นแบบนั้นธันวา คุณพยายามทำตัวร่าเริงเพื่อให้คนอื่นมีความสุข ทั้งที่ในใจคุณน่ะ... พังยับเยินไปหมดแล้ว" คำพูดของเธอเหมือนลูกบาสที่ถูกชู้ตลงห่วงอย่างแม่นยำ มันแม่นเสียจนผมแทบหยุดหายใจ ผมกระชับแก้วกาแฟในมือแน่นจนหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วซึมผ่านนิ้วมือลงมา "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยพิสูจน์ให้ผมเห็นทีว่าผมผิด" ผมยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้าเธออีกครั้ง "ถ้าคุณไม่ได้เกลียดผมอย่างที่ปากว่า ก็รับแก้วนี้ไป แล้วเราคุยกันดีๆ ในฐานะคนรู้จัก ไม่ใช่กัปตันทีมกับเด็กอักษรฯ ที่พยายามเลี่ยงหน้ากัน" พิมพ์มองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของผม ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตา แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะยื่นมือมาแตะขอบแก้ว เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "เฮ้ยๆ ดูสิว่าเรามาเจอใคร... กัปตันสุดหล่อที่กำลังพยายามง้อสาวอักษรฯ ถึงถิ่น แต่ดูท่าจะแป้กนะเนี่ย" เกรทเดินเข้ามาพร้อมกับลูกบาสในมือ เขาหมุนมันด้วยปลายนิ้วอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางนั้นมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ สายตาของเกรทเหลือบมองพิมพ์ด้วยความสนใจที่ผมไม่ชอบใจเอาเสียเลย "มายุ่งอะไรตรงนี้ เกรท?" ผมหันไปถาม เสียงเรียบสนิท แต่ในใจเริ่มคุกรุ่น "อ้าว ก็เพื่อนร่วมทีมกัน เห็นกำลังลำบากเลยจะมาช่วย" เกรทหยุดยืนข้างๆ พิมพ์ แล้วส่งยิ้มให้เธอ "พิมพ์ครับ อย่าไปถือสาคนประเภทนี้เลย ช่วงนี้เขากำลังโดนพ่อกดดันหนัก สติสตังเลยไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยน่ะ" พิมพ์ถอยหลังห่างจากเกรทหนึ่งก้าว ท่าทางรังเกียจเห็นได้ชัดเจนกว่าตอนที่เธอมองผมเสียอีก เธอหันกลับมาหาผม ไม่ใช่เพื่อรับกาแฟ แต่เพื่อพูดคำที่ผมไม่อยากได้ยินที่สุดในเวลานี้ "ขอบคุณสำหรับกาแฟ แต่ฉันไม่รับ... และหวังว่าคุณจะเลิกมาหาฉันสักที เพราะยิ่งคุณทำแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันลำบากใจ" เธอหมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้ผมยืนค้างอยู่กลางทางเดินกับแก้วกาแฟที่เริ่มละลาย เกรทหัวเราะหึๆ ก่อนจะตบไหล่ผมแรงๆ แล้วกระซิบข้างหู "บอกแล้วไงว่าคนอย่างนายไม่มีทางเข้าใจผู้หญิงหรอก... อ้อ อีกอย่างนะ ธันวา พ่อบอกผมว่าพรุ่งนี้ตอนซ้อมใหญ่ ท่านจะเข้ามาดูด้วยตัวเอง และถ้าแกยังเล่นพลาดแบบเมื่อคืน... ตําแหน่งตัวจริงทีมโรงเรียน อาจจะไม่ได้เป็นของแกอีกต่อไป" เกรทเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้ผมยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ผมมองไปที่แผ่นหลังของพิมพ์ที่เดินหายเข้าไปในตึกคณะ ผมรู้สึกเหมือนกรงขังที่พ่อสร้างไว้กำลังบีบตัวแคบลงเรื่อยๆ จนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่รถ จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมก็สั่นรัว ผมหยิบขึ้นมาดูแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ผมจำได้ดี... เบอร์ของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว 'ธันวา... ลูกชายที่น่าสงสารของพ่อ พ่อว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนะ โดยเฉพาะเรื่อง 'ความลับ' ที่เธอเพิ่งไปบอกเด็กคนนั้น... ถ้าไม่อยากให้พิมพ์เดือดร้อน พรุ่งนี้ที่สนามบาส... เตรียมตัวไว้ให้ดี' ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับธันวาด้วยนะครับ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังอยู่เป็นกำลังใจให้เขาผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกันนะครับ!