แรงเชียร์จากขอบสนาม

“นายคิดว่าถ้าเราเดินออกไปตอนนี้ มันจะดูเสียมารยาทเกินไปไหม?” มินนี่กระซิบพลางเบี่ยงสายตาไปทางเกรทที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนเห็นผี มือที่กำขอบเสื้อบาสสั่นเทาจนเห็นได้ชัด เขากำลังจ้องมองมาที่อัฒจันทร์—จุดที่ผมกับพิมพ์นั่งอยู่—ด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก แต่มันไม่ใช่ความโกรธ มันคือ ‘ความกลัว’ พิมพ์ไม่ได้ตอบคำถามมินนี่ เธอขยับตัวนั่งตัวตรง สายตาจับจ้องไปที่สนามบาสเกตบอลเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป จากที่เคยคิดว่ามันเป็นแค่การกระโดดแย่งลูกบอลไร้สาระ ตอนนี้ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของธันวาดูเหมือนจังหวะหัวใจที่ถูกเขียนไว้ด้วยรหัสลับ “ธันวา... เขาไม่ได้แค่เล่นเพื่อเอาชนะสินะ” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง ผมสังเกตเห็นประกายในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่ความชื่นชมแบบแฟนคลับทั่วไป แต่มันคือความเข้าใจในตัวตนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเบอร์ 10 ตัวนั้น ความเชื่อที่ว่านักกีฬาคือพวกใช้กำลังข่มเหงผู้อื่นดูจะเริ่มสั่นคลอน เมื่อเธอเห็นธันวากระโดดบล็อกลูกบอลแทนเพื่อนร่วมทีมที่เสียหลักล้มลงไป เขาไม่ได้มองแค่ห่วงตรงหน้า แต่มองถึงความปลอดภัยของคนรอบข้างด้วย “เขาเหมือนคนที่กำลังแบกโลกไว้ทั้งใบเลยนะ” พิมพ์พูดต่อ เธอเผลอกำชายกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เสียงนกหวีดดังลั่นสนาม ธันวาเลี้ยงลูกหลบเกรทที่พุ่งเข้ามาดั่งพายุคลั่ง สีหน้าของเกรทในวินาทีนั้นดูบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ เขาไม่ได้พยายามจะแย่งลูก แต่เขากำลังพุ่งตัวเข้ามาด้วยเจตนาที่อันตรายกว่านั้น! “ธันวา! ระวัง!” พิมพ์ลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ เสียงของเธอฝ่าความเงียบของสนามจนผู้คนหันมามอง แต่ธันวาไม่ได้ยินหรอก เขาเพียงแค่ขยับเท้าเป็นจังหวะที่ซ้อมมาเป็นหมื่นครั้ง พลิกตัวหลบการกระแทกนั้นอย่างฉิวเฉียดก่อนจะลอยตัวกลางอากาศ หมุนตัวส่งลูกลงห่วงอย่างสง่างาม เสียงเฮดังกระหึ่ม แต่สำหรับผม... สายตาของธันวาที่มองขึ้นมาบนอัฒจันทร์ทันทีที่บอลลงห่วงนั้น มันคือคำตอบของทุกอย่าง เขายิ้ม ยิ้มที่ดูผ่อนคลายราวกับปลดล็อกปมบางอย่างในใจออกไปได้ พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งช้าๆ เธอไม่ได้รู้สึกแย่ที่ถูกคนมอง แต่เธอกำลังเขินจนหน้าแดงระเรื่อ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าแรงเชียร์ที่เปล่งออกมาเมื่อครู่ มันดังออกมาจากหัวใจของเธอจริงๆ “ฉันว่า... เขาเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ” มินนี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะกิดแขนพิมพ์ “ไม่ใช่แค่ธันวานะที่สนุก แต่แกน่ะ... เริ่มติดบ่วงเขาแล้วใช่ไหมล่ะ” พิมพ์ไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงแต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ทว่าบรรยากาศแห่งความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเกมจบลง เกรทไม่ได้เดินไปจับมือตามมารยาทนักกีฬา เขาเดินตรงมาที่ขอบอัฒจันทร์ สวนทางกับธันวาที่กำลังเดินเข้ามาหาเรา สายตาทั้งสองประสานกันอย่างเย็นชา “อย่าคิดว่าทุกอย่างจะจบลงแค่นี้ พิมพ์” เกรทหยุดยืนอยู่หน้าพิมพ์ ลมหายใจเขาหอบถี่ “สิ่งที่เธอเห็น... มันเป็นแค่ฉากหน้าของคนโกหก ถ้าเธอรู้ว่าหมอนี่เคยทำอะไรไว้กับทีมเก่า... เธอจะไม่มีวันยืนอยู่ตรงนี้” ธันวาเดินเข้ามาถึงพอดี เขาขยับตัวมายืนบังหน้าพิมพ์ไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความเฉียบคมดุจใบมีด “สิ่งที่ผ่านมามันจบไปแล้วเกรท อย่าเอาความล้มเหลวของนายมาพ่นใส่คนอื่น” “ล้มเหลวเหรอ?” เกรทแค่นหัวเราะ หยิบซองจดหมายสีน้ำตาลยับย่นออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วโยนมันลงแทบเท้าธันวา “งั้นลองอ่านนี่ดูสิ... ของขวัญที่คนที่นายเรียกว่า 'ครอบครัว' ส่งมาให้ก่อนวันแข่งนัดตัดสิน” ธันวานิ่งงัน ทันทีที่เขาก้มมองเห็นชื่อบนหน้าซอง มือที่เคยแข็งแกร่งกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ พิมพ์ที่อยู่ด้านหลังเขาสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อธันวาไว้เบาๆ แต่สิ่งที่เธอเห็นในแววตาของเขาในวินาทีนี้... มันคือความหวาดกลัวที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของพิมพ์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ระบุข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียวที่ทำเอาโลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน ‘ธันวาไม่ใช่คนที่เธอคิด... และเขาก็ไม่ใช่คนที่เธอควรไว้ใจที่สุดในตอนนี้’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ แล้วเจอกันใหม่ในตอนหน้าครับ!