ลูกน้องใหม่ที่หน้าคุ้น

เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าจากแอปพลิเคชันธนาคารบนสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง ยอดเงินสามร้อยล้านบาทถ้วนปรากฏเด่นหรี่อยู่บนหน้าจอ OLED ไร้ขอบ รินรดากวาดตามองตัวเลขเหล่านั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ปราศจากความตื่นตระหนกหรือความดีใจจนเนื้อเต้น มีเพียงความเยือกเย็นของนักล่าที่มองเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขังที่เธอเป็นคนลงกลอน สามร้อยล้านบาท... สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นความมั่งคั่งที่พลิกชีวิตได้ชั่วข้ามคืน แต่วันนี้มันเป็นเพียงแค่ "ค่าเบี้ยเลี้ยงก้นถุง" ที่ชายปริศนาผู้กุมชะตาชีวิตคนใหม่ส่งมาให้เธอใช้เล่นๆ ตามคำประกาศกร้าวเมื่อคืนก่อน "คุณรินรดาคะ ประธานกรรมการเรียกพบด่วนค่ะ!" เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานดีไซน์เนอร์ส่วนตัวดังขึ้น พร้อมกับร่างของ 'กcนกวรรณ' เลขานุการหน้าห้องที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด สองมือของหล่อนสั่นเทาจนแทบถือแท็บเล็ตไม่อยู่ รินรดาลดมือลง วางโทรศัพท์มือถือคว่ำลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างใจเย็น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดระเบียบสูทสีดำเข้ารูปตัดเย็บพิเศษให้เรียบร้อยไร้ที่ติ ก่อนจะปรายตามองลูกน้องด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ประธานกรรมการเหรอคะ? ท่าทางคงร้อนรนน่าดู หลังจากที่รู้ว่าคอลเลกชันใหม่ของเราถูกยกเลิกสัญญาฟ้าผ่าโดยกลุ่มทุนลึกลับ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "ไม่ใช่แค่เรื่องนั้นน่ะสิคะ..." กนกวรรณกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ได้ข่าวว่าท่านประธานพา 'เด็กฝึกงาน' คนใหม่เข้ามาฝากฝังเป็นกรณีพิเศษค่ะ เห็นว่าเป็นเส้นสายจากผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่เพิ่งกวาดซื้อหุ้นสามัญของเราไปกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เมื่อคืนนี้... น่ากลัวว่าพวกเขาจงใจส่งคนมาแทรกแซงห้องเสื้อของเรานะคะ!" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายตาคมกริบวับวาวขึ้นมาวูบหนึ่ง ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่เข้าซื้อหุ้นสามัญสามร้อยล้านบาทในเวลาไล่เลี่ยกัน... ชายหนุ่มลึกลับคนนั้นกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่? ภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้า บรรยากาศอึมครึมราวกับมีเมฆฝนปกคลุม ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความริษยาและสมเพช รินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญาที่กำลังเดินตรวจตราอาณาจักรของตนเอง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สะกดทุกสายตาให้ต้องหันมามองเป็นตาเดียว "มาแล้วเหรอ รินรดา..." เสียงแหบพร่าของประธานบริษัทดังขึ้นขัดจังหวะ ชายสูงวัยในชุดสูทภูมิฐานนั่งกอดอกใบหน้าเคร่งเครียดอยู่หัวโต๊ะ "ในเมื่อเธอยังหาทางกู้ชื่อเสียงห้องเสื้อเราไม่ได้ ทางบอร์ดบริหารจึงมีความจำเป็นต้องส่งคนมาช่วย... อ๊ะ นั่นไง มาพอดี" ประธานบริษัทผายมือไปยังมุมห้อง มืดสลัวที่มีเงาร่างสูงโปร่งยืนพิงเสาอยู่ รินรดากวาดสายตาไปมองด้วยความรังเกียจระคนสงสัยเล็กน้อย ใครกันที่จะถูกส่งมาเป็นสายลับคอยจับผิดเธอ? เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายสันกรามเด่นชัด ดวงตาเรียวรีคู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอไม่มีวันลืม แม้ว่าชุดที่เขาสวมใส่จะเป็นเสื้อเชิ้ตพับแขนสีขาวธรรมดาและกางเกงสแล็คเข้ารูปดูสะอาดสะอ้าน ราวกับเด็กฝึกงานจบใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการแฟชั่น แต่วิญญาณและออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับกดดันให้ทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ ศิลา... ทายาทอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้านผู้ทรงอิทธิพล ที่เมื่อคืนเพิ่งโอนเงินสามร้อยล้านเข้าบัญชีเธอ บัดนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอในคราบของเด็กฝึกงานแผนกตัดเย็บหน้าใหม่! "สวัสดีครับพี่รินรดา..." น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้น ศิลาโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อมจอมปลอม สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองรินรดาทั้งตัวด้วยความพึงพอใจ "ผมชื่อศิลานะครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย... ได้ข่าวว่าพี่เป็นดีไซเนอร์มือหนึ่งที่ดุเอาเรื่อง หวังว่าเด็กใหม่อย่างผมจะไม่ทำให้พี่ต้องปวดหัวจนเกินไปนะครับ" เสียงซุบซิบในห้องประชุมดังขึ้นเซ็งแซ่ บรรดารุ่นพี่ในแผนกต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ เพราะคิดว่าเด็กฝึกงานคนนี้คงไม่พ้นโดนดีไซเนอร์ขาโหดอย่างรินรดาเฉ่งจนร้องไห้กลับบ้านตั้งแต่วันแรกแน่ๆ ทว่า รินรดากลับไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้น พยายามค้นหาความหมายเบื้องหลังเกมบ้าๆ ที่เขากำลังเล่นอยู่ ศิลายังคงยิ้มรับ รอยยิ้มของเขาไร้ซึ่งความเกร็งกลัว ตรงกันข้าม เขากลับโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่เบาจนมีเพียงแค่เธอสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "สามร้อยล้านเมื่อคืน... หวังว่าคุณจะชอบของขวัญต้อนรับชิ้นแรกของผมนะครับ 'เจ้านาย'..." ดวงตาของรินรดาวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกันระหว่างความโกรธและความท้าทาย เธอเหยียดยิ้มเย็นชาตอบกลับทันที ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะออกแรงกระตุกแรงๆ จนเขากระตุกตาม "อยากเล่นเกมนี้มากใช่ไหมคะ..." รินรดากระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจไม่แพ้กัน "งั้นก็เตรียมตัวรับมือกับนรกบนดินในห้องเสื้อของฉันให้ดีล่ะ... 'เด็กฝึกงานศิลา'!" ประธานบริษัทที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจในความตึงเครียดที่เกิดขึ้น แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร รินรดาก็หันไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมา หน้าจอแสดงผลบัญชีวงเงินจำกัดของกลุ่มบริษัทที่เพิ่งถูกโอนสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดมาให้อยู่ในการดูแลของเธอเมื่อสิบนาทีที่แล้ว รินรดากดปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะกดอนุมัติคำสั่งซื้อวัตถุดิบราคาแพงระดับพรีเมียมจากมิลานมูลค่าห้าสิบล้านบาทในพริบตาเดียว เสียงแจ้งเตือนการหักเงินสดก้อนโตดังลั่นห้องประชุมต่อหน้าต่อตาบอร์ดบริหารทุกคนที่อ้าปากค้างจนแทบกรามค้าง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งเกมอำนาจและความรักอันเร่าร้อนนี้นะคะ --- เค้กวานิลลา ---