กลิ่นอายความสำเร็จที่ถูกขโมย

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาใบหน้าเรียบเฉยของรินรดา รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเธอกำลังบอกชัดเจนว่าความอดทนตลอดสามปีที่ผ่านมาภายใต้ร่มเงาจอมปลอมของ "ลูมินัส แฟชั่น" ได้สิ้นสุดลงแล้ว ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะขโมยหยาดเหงื่อและจิตวิญญาณของเธอไปแปะป้ายเป็นผลงานชิ้นเอกของบริษัท เพื่อต้อนรับงานแฟชั่นโชว์การกุศลแห่งปี รินรดาก็พร้อมจะเปลี่ยนรันเวย์หรูหรานั้นให้กลายเป็นลานประหารที่พวกมันไม่มีวันลืม "คุณรินคะ ทางนิตยสาร *Vogue* โทรมาคอนเฟิร์มคิวสัมภาษณ์ดีไซเนอร์หลักของคอลเลกชัน 'Aethelgard' แล้วค่ะ... แต่เอ๋ ทำไมรายชื่อดีไซเนอร์ถึงเป็นชื่อของคุณพิชชาลัยล่ะคะ ทั้งๆ ที่... แบบร่างพวกนี้เป็นของคุณรินแท้ๆ" เสียงของพนักงานฝึกงานสาวสั่นเครือด้วยความตกใจ ขณะเลื่อนแท็บเล็ตโชว์ภาพหน้าปกนิตยสารฉบับล่าสุดที่กำลังจะวางแผง รินรดายกปลายนิ้วขึ้นแตะขอบแก้วกาแฟอุ่นๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองภาพชุดราตรีผ้าไหมชีฟองปักลายดอกไม้ไฟสีนิลกาฬที่ปรากฏหราบนหน้าจอ นั่นคือผลงานที่เธอใช้เวลาอดหลับอดนอนติดต่อกันเจ็ดคืนเจ็ดวันเมื่อปีก่อน ลายเส้นที่ซ่อนสัญลักษณ์ตัว 'R' เอาไว้ตรงรอยต่อของตะเข็บซับในถูกลบเลือนด้วยลายเซ็นดิจิทัลของพิชชาลัย ลูกสาวเจ้าของบริษัทผู้ไม่เคยแม้แต่จะจับเข็มเย็บผ้าด้วยซ้ำ "ปล่อยให้พวกมันดีใจไปก่อนเถอะค่ะ..." รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงกระแสความเยือกเย็นจนคนฟังต้องกลืนน้ำลายลงคอ "คนเรายิ่งปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ เวลาตกลงมาก็น่าสนุกมากขึ้นเท่านั้นไม่ใช่เหรอคะ?" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ศิลาในชุดสูทลำลองเนื้อดีที่วันนี้สลัดคราบช่างตัดเย็บมือหนึ่งทิ้งไปชั่วคราว ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในแบบฉบับทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจเงินตรา เขาวางกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทลงตรงหน้าเธอ เสียงกระทบเบาๆ เรียกให้รินรดาต้องละสายตาจากแท็บเล็ต "ผมเดาว่าคุณคงไม่อยากเสียเวลาไปฟ้องร้องตามกระบวนการยุติธรรมที่ใช้เต่าคลานเป็นบรรทัดฐานหรอกนะ" ศิลาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของเธอด้วยความชื่นชม "ผมเลยจัดการซื้อหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของ 'ลูมินัส แฟชั่น' เอาไว้เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว" รินรดาเลิกคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายผ่านดวงตาคู่สวยเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เข้ากันกับเขาอย่างน่าประหลาด "คุณนี่มัน... ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะคะ คุณศิลา" "เพื่อคู่ค้าระดับท็อปและว่าที่... เออ ช่างเถอะ เอาเป็นว่าผมแค่อยากเห็นคนพวกนั้นหน้าซีดเป็นไก่ต้มเวลาที่คุณเดินขึ้นไปทวงบัลลังก์ก็พอครับ" ศิลาสгорยิ้มกริ่ม แสร้งทำเป็นกระแอมกลบเกลื่อนคำพูดเกือบหลุดปากเมื่อครู่ ก่อนจะดันกล่องกำมะหยี่เข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "เปิดดูสิครับ มันคือบัตรเชิญวีไอพีแถวหน้าสุดสำหรับงานคืนนี้... งานที่พิชชาลัยกำลังจะประกาศศักดาในฐานะดีไซเนอร์อัจฉริยะผู้รังสรรค์ชุด 'Aethelgard'" รินรดายื่นมือเรียวไปเปิดฝากล่อง บัตรโลหะสีทองคำขาวสลักชื่อเธอยังคงอยู่ครบถ้วน แต่ถูกแทนที่ด้วยสถานะใหม่—ไม่ใช่ลูกจ้างผู้ถูกกดขี่อีกต่อไป แต่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายบริษัท บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าหัวใจของทั้งสองคนกลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันด้วยความเร้าใจแห่งเกมอำนาจ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวกระชับเสื้อสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตา แววตาของเธอเปล่งประกายความดุดันและมั่นใจในแบบฉบับของราชินีที่ถูกแย่งชิงบัลลังก์ "เตรียมรถของคุณให้พร้อมเถอะค่ะ..." รินรดากล่าวเสียงพร่า ทว่ากังวานชัดเจนในความเงียบ "เราจะไปร่วมงานเลี้ยงแสดงความยินดี... ให้กับศพที่ยังเดินได้พวกนั้นกัน" ศิลายิ้มรับอย่างพึงพอใจ เขาลุกขึ้นยืนเคียงข้างเธอ พร้อมยื่นแขนให้รินรดาคล้องอย่างเป็นธรรมชาติ "ด้วยความยินดีครับ มาดูกันว่าทายาทอสังหาฯสายปั่นกับดีไซเนอร์ขาโหด จะทำให้วงการไฮโซปั่นป่วนจนลุกเป็นไฟได้ขนาดไหน" รถลิมูซีนสีดำสนิทพุ่งทะยานผ่านความมืดของค่ำคืนกรุงเทพฯ มุ่งหน้าสู่โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวที่จัดงานกาล่าแฟชั่นโชว์ ทว่าในขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ประตูหน้า แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ก็สาดส่องลงมาที่ลานจอดดาดฟ้าเหนือศีรษะ เสียงใบพัดก้องกังวานพร้อมกับร่างของชายสูงวัยในชุดสูทภูมิฐานผู้เป็นเจ้าของกลุ่มธุรกิจการเงินยักษ์ใหญ่ที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในประเทศ ก้าวลงมาจากเครื่องพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีแดงเพลิงในมือ—ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้ประธานบริษัทลูมินัส แฟชั่น ถึงคราวล่มสลายในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนเค้กวานิลลาเสมอมานะคะ