ปมความหลังของรินรดา

"ถ้าพวกคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากครัวของฉันภายในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เสียงประกาศกร้าวที่เจือด้วยความเคียดแค้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราบนเตียงไม้สักทองในบ้านไร่ปลายนา ลมหายใจของเธอยังคงหอบถี่ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานจนเธอย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เงียบสงบในชนบทแห่งนี้แล้ว แต่เงาอดีตอันน่าขยะแขยงของตระกูลสามีเก่า ก็ยังตามมาหลอนในความฝันอยู่ร่ำไป มือเรียวบางยกขึ้นลูบหน้าอกซ้ายเพื่อปลอบประโลมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรง ก่อนที่ฝ่ามืออุ่นหนาของใครบางคนจะทาบทับลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา "ฝันร้ายอีกแล้วนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว ผู้กองศิลายันกายลุกขึ้นจากหมอน แววตาคมกริบทอประกายความห่วงใยและเจ็บปวดแทนภรรยาเสมอ เขารู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มสดใสและฝีมือการทำอาหารระดับเชฟที่คอยเนรมิตวัตถุดิบชั้นยอดจากมิติลับ รินรดากำลังแบกรับแผลใจขนาดใหญ่แค่ไหนจากการถูกทรยศหักหลังในเมืองกรุง รินรดาหันไปสบตาคนข้างกาย ความอบอุ่นจากฝ่ามือและไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มช่วยดึงสติเธอกลับคืนมา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหญิงสาว เธอกุมมือหนานั้นไว้แน่น "ค่ะ... เอ่อ ผมหมายถึง... ครับ ฉันแค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ นิดหน่อยน่ะครับ" เธอยังเผลอหลุดคำพูดติดปากแบบเดิมอยู่บ้าง แต่ศิลาก็ไม่ได้ถือสา กลับกระชับมือตอบรับด้วยความมั่นคง "เล่าให้ผมฟังอีกสักรอบได้ไหมครับ... ว่าทำไมวันนั้น คุณถึงตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งมาซ่อนตัวอยู่ในอ้อมอกของผม" ศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ชวนให้รู้สึกปลอดภัย รินรดาทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ที่ซึ่งแสงจันทร์สาดส่องกระทบแปลงผักออร์แกนิกในมิติลับและแปลงเกษตรด้านนอก กลิ่นอายดินและไอฝนยามดึกโชยเข้ามาเบาๆ พาให้หวนนึกถึงจุดแตกหักที่ทำให้เธอต้องหนีตายจากเงื้อมมือของญาติสามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ "คุณจำวันที่ฉันชนะการแข่งขันเชฟกระทะเหล็กได้ไหมครับ..." รินรดาเริ่มเปิดปากเล่า น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด วันนั้นควรจะเป็นวันที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตของเชฟสาวดาวรุ่งอย่างเธอ ชื่อเสียง เงินทอง และอนาคตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบกำลังรออยู่เบื้องหน้า แต่ทว่า ทันทีที่เธอก้าวเท้ากลับมาถึงบ้านพักตระกูลเกริกไกรกุล สามีหน้าตัวเมียของเธอและแม่สามีผู้เห็นแก่ตัว กลับรออยู่พร้อมกับกองเอกสารสัญญาโอนสิทธิ์ร้านอาหารและเงินรางวัลทั้งหมดเข้าบัญชีของพวกเขา *“แกรออะไรอยู่ล่ะนังริน! แกเป็นแค่สะไภ้ หน้าที่ของแกคือหาเงินมาจุนเจือครอบครัวเรา ไม่ใช่ทำตัวโดดเด่นมีชื่อเสียงคนเดียว! เซ็นชื่อลงไปซะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องหยอกแกฐานประพฤติผิดศีลธรรม!”* เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามียังคงดังสะท้อนอยู่ในหัว พวกมันไม่เพียงแต่ต้องการสูบเลือดสูบเนื้อจากหยาดเหงื่อแรงงานของเธอ แต่พวกมันยังวางแผนร่วมมือกับคู่แข่งทางธุรกิจ เพื่อขโมยสูตรอาหารลับประจำตระกูลแม่ของเธอไปเป็นของตนเอง รินรดาในเวลานั้นที่เพิ่งรู้ความจริงว่าสามีแอบไปจดทะเบียนสมรสซ้อนกับหลานสาวนักลงทุนใหญ่เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เธอกลายเป็นคนตัวเปล่าเล่าเปลือยที่ถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น "พวกมันคิดว่าฉันเป็นแค่หุ่นเชิด เป็นเครื่องผลิตเงินตราที่ไร้ความรู้สึก..." รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาสعาดลึกฉายแววเด็ดเดี่ยว "แต่พวกมันลืมไปว่า... คนที่ยืนหยัดสู้ชีวิตมาได้ด้วยตัวเองอย่างฉัน ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ปลิงพวกนั้นเด็ดขาด วันนั้นฉันเลยตัดสินใจเทน้ำซุปเดือดๆ สาดใส่หน้าไอ้สารเลวนั่น แล้วคว้ากุญแจรถขับหนีออกมาอย่างไร้จุดหมาย..." ศิลารับฟังเงียบๆ แต่แววตาของนายทหารหนุ่มกลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมเพื่อปลอบโยน "คุณทำดี and กล้าหาญมากแล้วครับริน... ตอนนี้คุณมีผมแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้ารังแกคุณได้อีก ถ้าพวกมันกล้าโผล่หน้ามาเหยียบที่ไร่นี้ ผมนี่แหละจะใช้ปืนต้อนรับพวกมันเอง" คำพูดหนักแน่นและจริงใจของสามี ทำให้ความหวาดกลัวในใจของรินรดามลายหายไปจนหมดสิ้น เธอยกมือขึ้นกอดตอบแผ่นหลังกว้างของเขา ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยพลังใจอันเปี่ยมล้น การได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทำอาหารที่รัก ปลูกผักในมิติลับ และมีสามีที่รักและปกป้องเธอด้วยชีวิต คือสิ่งที่ดีที่สุดในโลกใบนี้ "ขอบคุณนะครับศิลา..." เธอกระซิบชิดริมหูเขา ผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่ออารมณ์เริ่มสงบลง ศิลาก็ผละออกเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นประดับบนใบหน้าคมคาย "ในเมื่อคุณนอนไม่หลับ... และพรุ่งนี้เราก็ต้องเตรียมเปิดร้านอาหารในหมู่บ้าน รวมถึงส่งพืชผักล็อตใหญ่ให้ตลาดในเมืองด้วย เรามาหาอะไรอร่อยๆ เติมพลังกันดีกว่าไหมครับเชฟริน?" รินรดายิ้มกริ่ม ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นมาทันที "หิวแล้วล่ะสิครับ... งั้นเราไปที่ครัวกัน ฉันจะทำเมนูพิเศษที่กินแล้วรับรองว่าอบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจ" ทั้งสองลุกจากเตียง เดินเคียงคู่กันลงไปยังห้องครัวกว้างขวางชั้นล่าง แสงไฟสีส้มวลนวลตาเปิดขึ้นขับบรรยากาศยามดึกให้ดูอบอุ่น รินรดาก้าวเข้าไปในครัวด้วยความคล่องแคล่วราวกับเวทีประลองฝีมือ ขณะที่ศิลารับหน้าที่เป็นผู้ช่วยมือหนึ่ง คอยก่อไฟและเตรียมวัตถุดิบตามคำบัญชาของภรรยาอย่างแข็งขัน วันนี้รินรดาเลือกหยิบวัตถุดิบชั้นยอดจากมิติลับ เป็น "หมูสามชั้นคุโรบูตะหมักซอสสูตรโบราณ" ที่เนื้อแทรกไขมันกำลังดี และ "หน่อไม้ฝรั่งสดกรอบ" ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาหมาดๆ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซีอิ๊วญี่ปุ่นเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวทันทีที่เธอนำเนื้อหมูลงกระทะเหล็กหล่อ เสียงฉ่าของน้ำมันและไขมันหมูที่ละลายเข้ากันช่างเป็นดนตรีบำบัดความเครียดชั้นดี "กลิ่นหอมยั่วน้ำลายแบบนี้..." ศิลาสูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอด สายตาจ้องมองภรรยาคนสวยที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีเสน่ห์ไปเสียหมด "คนที่ไม่ได้นอนอย่างผม ชักจะทนรอไม่ไหวแล้วนะครับ" รินรดาหันมาค้อนขวับอย่างหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับอมยิ้ม "อดใจรออีกนิดเดียวครับคุณผู้กอง อาหารจานเด็ดกำลังจะเสร็จแล้ว..." เธอบรรจงจัดเรียงหมูสามชั้นย่างซอสสีน้ำตาลเงางามลงบนจาน เคียงด้วยหน่อไม้ฝรั่งสีเขียวสดที่ผัดกับเนยกระเทียมจนส่งกลิ่นหอมทะลัก ก่อนจะราดซอสสูตรลับรสชาติกลมกล่อมลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อย่างซอสและเนยกระเทียมฟุ้งกระจายทะลุออกไปนอกหน้าต่างบ้านไร่ ลอยไปตามสายลมยามดึกจนน่าเกรงใจเพื่อนบ้าน ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหยิบตะเกียบเพื่อลิ้มรสความอร่อยท่ามกลางบรรยากาศแสนโรแมนติกนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูหน้าบ้านไร่อย่างรุนแรงและไร้มารยาทดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายความเงียบสงบยามดึกจนสิ้นเชิง ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนจากภายนอก "นังริน! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้เะอ! รู้ไหมว่าพวกฉันลำบากแค่ไหนตั้งแต่แกหนีมา ซ่อนตัวอยู่สุขสบายคนเดียวเหรอ, ส่งเงินและโฉนดที่ดินมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะพังประตูเข้าไปลากคอแกแน่!" รินรดานิ่งงั้น มือที่ถือตะเกียบชะงักค้างกลางอากาศ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาในเสี้ยววินาที ขณะที่ผู้กองศิลาวางตะเกียบลงอย่างช้าๆ แววตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายถูกปลุกให้ตื่นขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบปืนพกประจำกายที่วางอยู่บนชั้นไม้อย่างใจเย็น **โปรดติดตามตอนต่อไป**