ผู้ช่วยคนใหม่ที่ขยันเกินเหตุ

เช็คเงินในบัญชีดิจิทัลที่มียอดโอนเข้ามาห้าแสนบาทถ้วนเมื่อครู่ยังไม่ทันทำให้รินรดาหายตื่นตะลึง ร่างสูงสง่าในชุดลำลองเนื้อดีของอดีตนายทหารหนุ่มก็ก้าวเข้ามาประชิดแปลงผักกาดหอมสลัดเรดโคนีย์ด้วยมาตรวัดที่จริงจังเสียยิ่งกว่าการบัญชา "รบพิเศษ" ในสนามจริงเสียอีก "ถ้าเราขยายแปลงนี้ออกไปทางทิศตะวันออกอีกสักสองเมตร ระบบน้ำหยดที่เราติดตั้งไว้เมื่อวานจะครอบคลุมพื้นที่พอดี และผมคำนวณดูแล้ว... มันจะช่วยประหยัดเวลาในการรดน้ำช่วงบ่ายได้เกือบยี่สิบนาทีครับคุณริน" ศิลาในยามนี้ไม่มีคราบของนายทหารผู้เคร่งขรึมหลงเหลืออยู่เลย มีเพียง "ผู้ช่วยจำเป็น" ที่ขยันขันแข็งจนเกินเบอร์ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างจนกระทั่งตะวันเลยหัวไปแล้ว ชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยปล่อยให้มือคู่ใหญ่ของตัวเองว่างเว้นจากการพรวนดิน ถางหญ้า หรือแม้แต่ซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่ที่ผุกร่อนโดยที่รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากขอร้องด้วยซ้ำ รินรดายืนกอดอกพิงเสากระท่อมไม้ไผ่ ดวงตากลมโตหรี่มองชายหนุ่มที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่แปลงมะเขือเทศสีดาอย่างพิจารณา เส้นเลือดที่ปูดโปーンตามท่อนแขนแข็งแรงยามออกแรงขุดดินขับเน้นให้เห็นถึงพละกำลังอันล้นเหลือ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเท่ากับความเอาใจใส่ที่เขามีให้แก่ผักทุกต้นในไร่ "ผู้กองศิลาครับ... นี่เรากำลังทำไร่เกษตรอินทรีย์สโลว์ไลฟ์ หรือคุณกำลังจะเกณฑ์ทหารไปทำศึกประจัญบานที่ไหนกันแน่ครับเนี่ย ขยันขันแข็งจนผักในแปลงแทบจะตั้งแถวเคารพธงชาติอยู่แล้วนะครับ" รินรดาเอ่ยแซwด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาพราวระยับด้วยความขบขัน ศิลาหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาว แสงแดดยามสายกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายที่มีหยาดเหงื่อเกาะพราว เม็ดเหงื่อเหล่านั้นไหลยếnลงมาตามแนวสันกรดกรามยิ่งทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ชายหนุ่มใช้หลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผากลวกๆ ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น "ก็เพราะผักพวกนี้เป็นผลผลิตจากน้ำพักน้ำแรงของคุณ... และที่สำคัญ มันคืออนาคตของเราไม่ใช่หรือครับ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะแฝงความนัยบางอย่างไว้เสมอ จนรินรดาต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเสียก่อน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตั้งแต่มีศิลาเข้ามาช่วยจัดการเรื่องแรงงานและการตลาด ชีวิตของเชฟสาวมือฉกาจที่ผันตัวมาเป็นเกษตรกรในโลกชนบทแห่งนี้ราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ สัญญาซื้อขายมูลค่าห้าแสนบาทกับภัตตาคารชื่อดังในเมืองหลวงเมื่อวานนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น วันนี้ยังมีพ่อค้าคนกลางอีกหลายรายที่พยายามติดต่อขอซื้อผักเกรดพรีเมียมผ่านช่องทางส่วนตัวของศิลา แต่ถูกอดีטนายทหารปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยด้วยเหตุผลสั้นๆ ว่า "สินค้าในไร่นี้มีโควตาจำกัด และเราส่งมอบให้เฉพาะคู่ค้าที่ให้เกียรติผลผลิตของเราก่อนเท่านั้น" ความเด็ดขาดและความซื่อสัตย์ของศิลานี่เอง ที่ทำให้รินรดารู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าในใจลึกๆ เธอจะมี "มิติลับ" สวรรค์ในกำมือที่สามารถเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลได้ตามใจชอบ แต่การมีชายหนุ่มร่าง ใหญ่นี้คอยเป็นเกราะกำบังและจัดการเรื่องโลกภายนอกให้ ก็ทำให้ภาระบนบ่าของเธอลดลงไปมากกว่าครึ่ง "พักก่อนเถอะครับ แดดเริ่มแรงแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาว พร้อมกับยื่นผ้าเย็นและกระติกน้ำสมุนไพรที่เจ้าตัวต้มเองกับมือส่งให้ "วันนี้ผมตั้งใจว่าจะทำเมนูเด็ดให้คุณชิมเป็นการตอบแทนที่ยอมเหนื่อยด้วยกันมาทั้งวัน" "หือ? ฝีมืออดีตผู้กองจะกินได้จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย หรือว่าจะเค็มปี๋เหมือนตอนทำแกงจืดรอบก่อน?" รินรดาแกล้งหยอกเย้าพลانรับกระติกน้ำมาเปิดดื่ม ความเย็นชื่นใจของน้ำเก๊กฮวยผสมใบเตยช่วยดับกระหายได้เป็นอย่างดี "รับรองว่ามื้อนี้ไม่ทำให้เชฟระดับมิชลิน... เอ๊ย อดีตเชฟฝีมือเยี่ยมอย่างคุณผิดหวังแน่นอนครับ" ศิลายิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังรอเวลาอวดผลงานชิ้นเอก กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรเริ่มลอยโชيอบอวลไปทั่วบริเวณกระท่อมปลายนาในเวลาต่อมา ศิลาแสดงฝีมือการทำอาหารที่ได้รับการฝึกฝนมาจากค่ายทหารและใจรักอย่างเต็มที่ เมนู "ไก่อบฟางสมุนไพรบ้านไร่" ที่ใช้ไก่เนื้อแน่นจากชาวบ้าน lคละเคล้ากับตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกไทยดำสดๆ จากแปลงของรินรดา ถูกอบจนหนังกรอบสีทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมยวนใจไปไกลจนถึงทางเข้าไร่ รินรดานั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ บรรยากาศเงียบสงบของชนบท เสียงลมพัดผ่านยอดใบข้าว และกลิ่นอายของอาหารฝีมือคนใกล้ตัว ช่างเป็นความสุขที่หาไม่ได้จากห้องครัวในภัตตาคารหรูที่มีแต่ความเร่งรีบและการแข่งขัน ทว่า ความสุขมักจะอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่พร้อมกับเสียงโวยวายดังลั่นก็แว่วมาจากทางปากทางเข้าไร่ ขัดจังหวะความรื่นรมย์ในยามบ่ายอย่างสิ้นเชิง "รินรดา! นังหลานอกตัญญู! แกหลบหัวอยู่ที่ไหน ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังแผดขึ้น พร้อมกับร่างท้วมของป้าสำเนียงและลุงประเสริฐ ญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่เคยมาอาละวาดเมื่อวันก่อน ก้าวฉับๆ เข้ามาในเขตไร่ด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด โดยมีกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงอีกสามคนเดินตามหลังมาติดๆ ในมือถือท่อนไม้และเครื่องมือช่างราวกับจะมาพังข้าวของ ศิลาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา ร่างสูงขยับตัวยืนบังหน้ารินรดาไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวเต็มที่เพื่อเตรียมรับมือกับแขกไม่速เชิญกลุ่มนี้ "ดูท่าทางวันนี้... เราคงมีแขกมารบกวนเวลาอาหารกลางวันเสียแล้วล่ะครับคุณริน" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยกระแสจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาส่าวประกายความแข็งกร้าววับวาว เธอวางจานอาหารในมือลงช้าๆ ก่อนจะก้าวเท้าผ่านแผ่นหลังกว้างของศิลาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับญาติจอมปลอมพวกนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "อ้าว... นึกว่าใครที่ไหน ป้ากับลุงนี่เองครับ/ค่ะ... ขยันมาเยี่ยมถึงไร่แบบนี้ สงสัยคงติดใจรสชาติผักอินทรีย์ หรือว่า... เงินห้าแสนบาทจากสัญญาเมื่อวาน มันร้อนจนทนอยู่เฉยไม่ได้แล้วล่ะครับ?" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยประโยคถัดไป ป้าสำเนียงก็ชี้หน้าด่ากราดด้วยความโมโห "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงไปทำสัญญาผูกขาดกับภัตตาคารใหญ่โดยไม่ผ่านพวกฉัน! รู้ไหมว่าที่ดินตรงนี้... มันควรจะเป็นสมบัติของตระกูลเราตั้งแต่แรกแล้ว! วันนี้ถ้าแกไม่ยอมโอนเงินครึ่งหนึ่งมาให้พวกฉันแต่โดยดี อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อพวกชายฉกรรจ์ด้านหลังก้าวเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น ศิลาเอื้อมมือไปแตะไหล่บางของรินรเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณว่าเขายังคงอยู่ตรงนี้ แต่ก่อนที่อดีטนายทหารจะทันได้ลงมือสั่งสอนอันธพาลพวกนั้น รินรดากลับยกมือห้ามไว้เสียก่อน เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "สมบัติของตระกูลเหรอครับ? น่าขันเสียจริง... ถ้าอยากได้เงินนัก ก็ลองก้าวเข้ามาในเขตไร่ของผมดูสิครับ แล้วผมจะแสดงให้ดูว่า... นรกบนดินที่แท้จริง มันมีหน้าตาอย่างไร" ศิลาขยับตัวก้าวขึ้นมาเคียงข้าง พร้อมกับปลดกระดุมแขนเสื้อขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ และมัดกล้ามเนื้อที่ทรงพลัง เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะที่จะพลิกสถานการณ์ทั้งหมดในพริบตาเดียว! --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ