กับดักความไว้วางใจ

แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สี่จอสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของคีย์ ร่างโปร่งนั่งหลังตรงนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อจดจ่ออยู่กับบรรทัดโค้ดนับพันที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอ ทว่าในความเงียบงันของห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดิน กลิ่นอายของอันตรายบางอย่างกลับลอยวนอยู่ในอากาศราวกับควันพิษที่ไร้สี เสียงคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่าง Pop-up สีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางจอ *[WARNING: Unauthorized Data Transfer in Progress...]* คีย์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงกริ๊กในหัว ระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดที่เขาเป็นคนเขียนขึ้นมากับมือ กำลังถูกเจาะด้วยอัลกอริทึมที่ไม่คุ้นเคย และที่แย่ไปกว่านั้น... ช่องโหว่นี้ดันเป็นจุดบอดที่เชื่อมตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ใหม่ ซึ่งเป็นความลับทางการค้ามูลค่าหลายสิบล้าน "เล่นตื้นๆ แบบนี้ คิดว่าฉันจะตามไม่ทันหรือไง กวิน" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองอย่างเย็นชา ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ คีย์กดรัวคีย์บอร์ดเพื่อสั่งล็อกระบบและรีเซ็ตไฟร์วอลล์ด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่า... หน้าจอทั้งหมดกลับมืดดับลงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นข้อความทักทายเย้ยหยัน *[Too slow, Key. ความไว้ใจมันราคาแพงนะ นายรู้ใช่ไหม?]* หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นคอ ภาพอดีตอันเลวร้ายที่เคยถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุดผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ ร่างกายแข็งทื่อ ชั่วขณะหนึ่งที่สติสัมปชัญญะเกือบจะหลุดลอย เมื่อประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน "คีย์! ถอยออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้!" เสียงหอบหายใจปนความตระหนกของเรย์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวในเสี้ยววินาที เรย์ไม่รอให้คีย์ได้ตั้งตัว เขากระชากไหล่บางให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเหวี่ยงร่างของโปรแกรมเมอร์หนุ่มไปหลบอยู่ด้านหลังของตนทันที เปรี้ยง! เสียงช็อตสั้นๆ ของกระแสไฟฟ้าดังมาจากเต้าเสียบหลักใกล้โต๊ะทำงาน ประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบพร้อมกับกลุ่มควันบางเบาที่พวยพุ่งออกมา เรย์คว้าผ้าคลุมกันไฟข้างผนังมาปัดคลุมสวิตช์หลักตัดวงจรไฟฟ้าทั้งหมดในห้องอย่างเด็ดขาด ความมืดโรยตัวลงมาทันที มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงเรื่อๆ ที่สาดส่องให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของหัวหน้าทีมโปรดักชั่น คีย์ยืนนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังกระแสอันตรายให้อย่างไม่กะพริบตา ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปิดตายมาตลอด กลับถูกทุบทำลายลงด้วยการกระทำที่แสนบ้าบิ่นนี้ "นาย... เข้ามาทำไม เรย์ นายรู้ไหมว่าตรงนั้นมันอันตรายแค่ไหน!" คีย์เอ่ยเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่ทว่ามันช่างฟังดูเปราะบางเสียเหลือเกิน เรย์หันกลับมามอง ประกายตาคมกริบฉายแววดุดันอย่างที่หาดูได้ยาก รอยยิ้มกวนๆ ที่มักจะประดับอยู่บนริมฝีปากหายวับไปกับความมืด เหลือเพียงความจริงจังที่เฉียบคมบาดใจ "ถ้าฉันไม่เข้ามา นายคงนั่งรอให้ไฟช็อตตายคาคีย์บอร์ดไปแล้วหรือไง คีย์?" เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกก้าว บังคับให้ร่างบางต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเย็นเยียบ "หัดรักตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยสิครับ โปรแกรมเมอร์คนเก่ง นายไม่ได้ตัวคนเดียว..." ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ไออุ่นจากร่างกายของเรย์แผ่ซ่านเข้ามาปะทะความเย็นชาของคีย์ จนคนถูกดุต้องเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงเกินความจำเป็น แต่มือหนากลับเอื้อมมาจับคางมนให้หันกลับมาสบตาอย่างบังคับ "มองหน้าฉัน... กวินมันไม่ได้แค่จะแฮกข้อมูล แต่มันจงใจล่อให้นายติดกับดักเพื่อทำลายระบบทั้งหมด และถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกแค่วินาทีเดียว นายคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น?" เรย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นระริกด้วยความโกรธปนความห่วงใยที่ล้นปรี่ คีย์เม้มริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า กลิ่นกายเฉพาะตัวของเรย์ผสมกับกลิ่นฝุ่นและควันจางๆ ทำให้สติของเขาปั่นป่วนไปหมด มือเรียวยกขึ้นวางบนแผงอกกว้างโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน "ฉัน... ฉันแค่จะจัดการมันเอง..." คีย์เถียงเสียงเบาอย่างคนจนมุม "จัดการด้วยการเอาชีวิตไปเสี่ยงเนี่ยนะ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างลืมตัว "นายเก่งเรื่องโค้ด คีย์ แต่เรื่องเล่ห์เหลี่ยมคน นายมันเด็กน้อยชัดๆ" คำพูดเย้าแหย่ที่เจือความเอ็นดูทำให้คีย์รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอกกันแน่ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดของอันตราย กลายเป็นความหวานล้ำที่อบอวลจนน่าประหลาด เรย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก คีย์หลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงราวกับกลองเพล สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป... กริ๊ก! เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่เปิดแง้มไว้ ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงในพริบตา "เกิดอะไรขึ้นข้างในวะ เสียงดังโครมคราม... เฮ้ย!" เสียงทุ้มของลูกน้องในทีมคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างของอีกฝ่ายที่ชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเจ้านายทั้งสองคนยืนแนบชิดติดกันในมุมมืด เรย์ถอยหลังออกครึ่งก้าวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท ขณะที่คีย์รีบดันอกเรย์ออกแล้วเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัด เรย์หันไปมองลูกน้องด้วยสายตาพิฆาต "ไม่มีอะไร หม้อแปลงมันช็อต... ออกไปรอข้างนอกก่อน ไป!" ลูกน้องพยักหน้ารัวๆ ด้วยความลิบลับแล้วรีบถอยกรูดปิดประตูลงทันที ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เรย์หันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างเจ้าเล่ห์ "ค้างไว้เมื่อกี้... เรามาคุยกันต่อดีไหมครับ ว่านายจะชดใช้ยังไงที่ทำให้ฉันต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งเข้ามาช่วยเนี่ย" เรย์กระซิบถามเสียงพร่า คีย์เงยหน้าขึ้นสบตา ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหมั่นไส้ แต่ก่อนที่เขาจะได้สวนกลับด้วยคำพูดจิกกัด เจ็บแสบตามสไตล์... หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องหลักที่ระบบสำรองเพิ่งเปิดใช้งานได้เองโดยอัตโนมัติ ก็สว่างวาบขึ้นมากลางความมืด พร้อมกับภาพวิดีโอสตรีมมิ่งสดจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานส่วนตัวของกวิน... และภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ณ วินาทีนั้นเอง ทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ภาพของกวินกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา พร้อมกับชูแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์โลโก้บริษัทคู่แข่ง... และเอกสารลับสุดยอดโปรเจกต์ใหม่ที่ควรจะอยู่ในตู้เซฟล็อกรหัส แต่มันกลับไปอยู่ในมือของคนสนิทที่สุดในทีมของเรย์... คนที่เพิ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะเมื่อครู่นี้เอง! -------------------------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ